Tuesday, July 9, 2013

अपरिपक्कव राजनीतिको नमुना


जिवेश झा
संबिधानसभाको चुनाव नजिकिँदै जाँदा राजनीतिक तालमेलको लागि, मोर्चाबन्दीको लागि र दल एकिरकरणको प्रयाश बिभिन्न वृतबाट थालिएको छ. मंसिर ४ को चुनावलाई सफल बनाउन एकातर्फ चुनावी पक्षधरहरु आफ्ना क्षेत्रमा गएर कार्यकर्ता प्रशिक्षणलगायतका राजनीतिक गतिविधीलाई तिब्र पारेका छन भने अर्कोतर्फ मोहन बैद्य नेतृत्वको ३३ दल चुनावी प्रक्रिया भाँडनका लागि पोखरामा केन्द्रीय समितिको बैठक डाकेको स्थिती छ.
    राजनीतिक बिषलेश्कहरुका अनुशार बैद्यले चुनावी प्रक्रिया भाँड्ने उदघोष गर्नु र आफ्नो दम्भ प्रदर्शन गर्नु ‘बचपना’ हो. सदभावना पार्टी अध्यक्ष राजेन्द्र महतोले मंगलवार एक प्रेस कन्फ्रेन्समा खोकेका थिए कि बैद्यका राजनीतिक मांगहरु बेतुक हुन्. उनका अनुशार बैद्य अन्तरिम चुनावी सरकारका अध्यक्ष खिलराज रेग्मी नेतृत्वको सरकार ढाल्न मात्र उद्धत रहेको छ. अर्कोतर्फ एमाले नेता शंकर पोखरेल भन्छन,“बैद्यको अनुप स्थितीले चुनावमा खासै फरक पार्दैन ।” पोखरेलका अनुशार बैद्य अप्रजातान्त्रिक नेता हुन जो लोकतन्त्रका मुल्य(मान्यतालाई तुहाउनका लागि मात्र प्रयत्नशिल छ . कांग्रेस नेता मिनेन्द्र रिजालका अनुशार बैद्य चुनाव नआए पनि चुनाव हुन्छ.
    अर्को तर्फ दलहरुमा नेताहरुको प्रवेश, पार्टी एकिकरणलगायतका चुनावी तालमेल अभियान पनि वाकलिएको छ. संजय गुप्ता नेतृत्वको संयूक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा र सदभावना पार्टीवीच एकिरण भएको छ. महेन्द्र राय यादव नेतृत्वको तमलोपा नेपाल, राष्टिूय सदभावना र सरिता गिरीको नेपाल सदभावनावीच पनि पार्टी एकिकरणको प्रयास थालिएको पार्टी निकट  स्रोतहरुले जनाएका छन्. सरिता गिरीका अनुशार एक हप्ता भित्र यी तिनै दल एकिकृत हुने छन. उनि भन्छिन, “हामी मधेश मुद्धालाई संस्थागत गर्न र मधेशका एजेन्डालाई संविधानसभामा महत्वताका साथ अघि सार्नका लागि तिनै दल बिच एकिकरणका लागि प्रयास थालेका छौं ”  . तमलोपा नेपालका एक नेता दान बहादुर चौधरी भन्छन, “ हामी विच पदको बिबाद छैन, हामी एक हप्ता भित्रै एकिकृत भएको घोषणा गर्ने छौं ”  .
    राजनीतिक दलका नेताहरुमा एकिकरणको प्रयास वाक्लिंदै जाँदै एक दल छोडेर अर्को दलमा जाने क्रम पनि बढेको छ. तमलोपा नेपालका पाँच केन्द्रीय सदस्य बिजय गच्छदारको फोरम(लोकतान्त्रिक) मा प्रवेश गरेर तमलोपा(नेपालको राजनीतिक हैशियत नै खलबल्याईदियो. आजको दिनमा महेन्द्र राय यादव तमलोपा(नेपाललाई आफ्नै ‘बलबुता’ मा अगाडी बढाउन असमर्थ भएकै कारणले होला उनि सरिता गिरीको सदभावनामा ‘मर्ज’ (बिलय) हुन थालेका छन्. अर्कोतर्फ अनिल झा नेतृत्वको संघिय सदभावना सत्ता प्राप्तिको उद्देश्यले मात्र गठन गरिएकोले होला उलाई आफ्नो राजनीतिक अस्तित्व सङकटमा परेको भान भएकै कारण महन्थ ठाकुर नेतृत्वको तमलोपामा बिलय हुन घनिभुत छलफल अगाडी बढाएको छ. । 
भनिन्छ नेपाली राजनीतिमा जे हुन्छ, त्यो भारतको प्रतयक्ष ईशारामा हुन्छ रे  ?  ?  अहिले यो ‘हाईपोथेसिस’ (पुर्वअनुमान) पुर्ण रुपमा सत्य सावित भएको छ.नाम नखुलाउने सर्तमा एक मधेशवादी नेता भन्छन, “हामी (मधेशवादी दल) लाई एक हुनका लागि भारतिय दुतावासले साम, दाम, दन्ड र भेद गरी सवै हतकन्डा अपनाईरहेको छ. उसले हामीलाई नेपाली राजनीतिमा संस्थापन पक्षको वलवान प्रति स्पर्धीको रुपमा देख्न चाहेको छ” . मधेशी दललाई वलवान बनाउनुलाई त्यति बेठिक नभनिए पनि वलवान बनाउने खोल ओढेर निहित  स्वार्थ पुरा गर्न पैसाको खोलो बगाउनु र नेपालको स्थायीत्वमाथि सँधै प्रतिकुल प्रभाव पार्ने खाले ‘नाटक’ गर्नु कुनै पनि आधारमा  स्वस्थकर होईन् ।
    राजनीतिक बिश्लेषक सि.के. लाल भन्छन, “एक दल छोडेर आफ्नो राजनीतिक  स्थायित्वको उद्देश्यले अर्को दलमा प्रवेश गर्नु त्यति अस्वस्थ नभए पनि यो अपरिपक्क राजनीतिको नमुना हो भन्न सकिन्छ ।” हो, राजनीतिक खिलाडीमा चेतनाको अभाव, आत्मबलको अभाव र आफु खतरामा परेको भान भए एक दल छोडेर अर्को दलमा जानु वा एकिकरण तर्फ उन्मुख हुनु  स्वभाविकै हो. तर  स्मरणिय रहोस, पछिल्लो संबिधानसभामा समानुपातिकमा संविधानसभा सदस्य बनेकाहरु आफुलाई अलि बढी नै खतरामा पाएको हुने भएकाले उनिहरु दल परिवर्तन प्रकृयामा जोडसोडले लागेका छन् ।
    राजनीति कता जाँदैछ ? मधेशका मुद्धाहरु त थप कमजोर हुने होईनन ? मधेशलाई यस्ता सस्तो गतिविधीले कालान्तरमा प्रतिकुल प्रभाव पार्ला कि नपार्ला ? जस्ता प्रश्न मधेशका बौद्धिक वृतको दिमागमा गडेको छ । उत्तर त्यसति सहज छैनन् । मधेशवादी दल त्यागेर राष्टिूय दल भनाउने नेपाली कांग्रेस, एमाले र माओवादीमा प्रवेश गर्नु त्यति नराम्रो नभए पनि उनिहरु आफ्नो उपस्थिती पछि पनि मधेशका एजेन्डालाई पार्टी भित्र बहशको बिषय नबनाए अवश्य नै मधेशको लागि घाटा हुन्छ. हिजोका दिनमा यी ठुला दलमा मधेशी नेताहरुको प्रतिनिधित्व भए पनि मधेशका मुद्धा खासै  संबोधन हुन सकेन्न । मधेशवादी दल यदि मधेश केन्द्रित राजनीति गर्या हो भने उनिहरुवीच एकिकरण र मोर्चा बन्नु सुखद नै हो । तर मोर्चा वा एकिकरण सत्ता प्राप्ति र चुनावी उद्देश्यमा मात्र सीमित नहोस । मधेशी नेताहरु आफ्नो ‘साईड स्वीच’ गर्नुले मधेश मुद्धा कमजोर हुने बिश्लेषणहरु पनि भईराखेका छन् । बिश्लेषकहरुका अनुशार मधेशवादी दलहरु आफ्ना मुद्धा धेरै पहिला नै त्यागिसकेका छन् । अब उनिहरु सत्ता प्राप्ति र चुनावी जितका लागि मात्रै बिभिन्न हतकन्डा अपनाईरहेका छन् । ७ टुक्रामा बिभाजित फोरमलगायत ३४ वटा मधेशवादी दलह? दर्ता भएका छन् । २२ जिल्लाको मधेशलाई ३४ दल चाहिन्छ त ?
    आशन्न संविधानसभा चुनावमा मधेशका मुद्धाहरु  स्थापित गराउनका लागि के(के गर्न सकिन्छ त भन्ने प्रशनको जवाफ खोज्न यी पङतिकारले राजनीतिक वृतका बिभिन्न ‘योद्धा’ हरुलाई संम्पर्क गरे । सरत सिंह भण्डारीको राष्टिूय मधेश समाजवादी पार्टीका प्रवक्ता ईजहरुलाई हक मिकरानीका अनुशार मधेशमा बढीमा दुई दल चुनावी प्रक्रियामा जानुपर्छ । ‘मधेशवादी दलमा मोर्चावन्दी वा एकिकरण हुनुपर्छ, यदि मधेशका मुद्धालाई बुलन्द पार्ने हो भने, ?  मिकरानीले भने ‘मधेशका मुद्धालाई संबोधन गराउनकै लागि हामी पार्टी एकिकरण र मोर्चाबन्दीका लागि पहल थालिसकेका छौं, ?  भन्ने कुरा सदभावना पार्टीका महासचिव मनिष कुमार सुमनले बताए ।
    तमलोपा उपाध्यक्ष बृषेश चन्द्र लालका अनुशार चुनावमा मधेशवादी दलहरु एकै ढिकामा आफ्नो उपस्थिती जनाउने छन् ।
    मधेश आन्दोलनको जगमा बनेका मधेशवादी दलहरु प्रति मधेशी जनतामा आक्रोश बढिरहेको बेला चुनावी तालमेलका लागि एकिकरण वा मोर्चामा जानु र मधेशका मुद्धालाई मुलधारमा स्थापित गराउन सक्नु नै हितकर होला ।

२०७०-३-२३

तराईमा सर्पदंशको भयावह समस्या


द एक्सक्लुसिभ सम्वाददाता
जनकपुरधाम............
जनकपुर अञ्चल अस्पतालमा जेठ २०७० मा सर्प दंशबाट घाइते भएको भन्दै ६१ जना उपचारको लागि भर्ना भएको थियो । सर्पले टोकेको आशंकामा ६१ जना भर्ना भएपनि ४ जनालाई मात्र एन्टी  स्नेक भ्याक्सिन इन्जेक्सन लगाइयो । भर्ना भएकाहरु मध्ये एक जनाको उपचारकै क्रममा मृत्यू भयो । अस्पतालको इमरजेन्सी फाँटका इन्चार्ज समेत रहेका डा.अवधेष कान्त झा का अनुसार उक्त विरामीलाई अस्पताल पु¥याउँदा सम्म विष शरीरको धेरै भागसम्म पुगीसकेको थियो र केश अत्यन्तै जटिल अवस्थामा रहेकाले जोगाउन सकिएन । माथि उल्लेख गरिएका कुरालाई नियालेर विश्लेषण गर्ने हो भने, सर्पले टोकेकै अवस्थामा मानिसलाई विष लागिहाल्छ भन्ने हुँदैन, यदि त्यसो हुँदो हो भने भर्ना भएका ६१ जनालाई नै इन्जेक्सन लगाउनु पथर््यो । अर्थात गैर विषालु सर्पले टोक्दैमा मान्छे मर्दैन । सर्पले टोकेको आशंकामा भर्ना भएपनि सर्पले नटोकेको पनि हुन सक्छ । अर्काे कुरा विषाक्त सर्पले टोक्यो भने पनि समयमै अस्पतालमा पु¥याउन सकियो भने मान्छेको ज्यान जोगिन्छ तर ढिलो भयो भने ज्यान पनि जान सक्छ भन्ने कुरा पुष्टि हुन्छ । फागुन देखि मंसिर महिना सम्म त्यसमा पनि बैशाख देखि भर्दौ महिना सम्म प्रत्येक दिन सर्पले टोकेको विरामी भर्ना हुने जनकपुर अञ्चल अस्पतालमा एक वर्षमा करिव १ हजार २ सय सम्म विरामी भर्ना हुने गर्छन ।
जोखिम सर्पदंशको
गर्मी र वर्षायामसँगै तराई र भित्री मधेसका भागहरुमा सर्पहरु देखिन थाल्छन् र त्यससँगै सर्पको टोकाइबाट पिडित विरामीहरुको पनि अस्पतालमा भिड लाग्ने गर्छ । गर्मीका बेला हरेक दिन सर्प (विषालु र अविषालु दुवै)ले टोकेका विरामीहरुको अस्पतालमा लाम हुने गर्छ । आज यहि सर्पको टोकाइ, विषालु सर्प र त्यसको टोकाइ कसरी चिन्ने, त्यसको घरेलु उपचार र अस्पतालको उपचारका बारेमा चर्चा गरिएको छ ।  नेपालको तराईका भेगहरुबाट पहाडको ४८०० मीटरको उचाईसम्ममा करिब ७७ प्रजातिका सर्पहरु पाइन्छन्, जसमध्ये २१ थरिका विषालु सर्पहरु हुन् । नेपाल र यस वरपरका देशहरुमा प्रायः गरेर पाइने विषालु सर्प दुई समुहका हुन्छन् । इलापीडेरभ्बिउष्मबभ परिवार र भाइपरिडेरख्ष्उभचष्मबभ परिवार । इलापीडे परिवारमा किङ कोब्रारप्ष्लन अयदचब, कोब्रा र गोमन, करेतरपचबष्त पर्छन भने भाइपरिडे परिवारमा भाइपररबाधे, पीट भाइपररएष्त खष्उभच पर्छन् ।
नेपालमा हरेक वर्ष करिब २०,००० सर्पदंशका घटना हुने र त्यसमा करिब २०० जनाले ज्यान गुमाउने अनुमान गरिएको छ । पूर्वका १० जिल्लाका अस्पतालहरुमा गरिएको एक अध्ययनले वर्षमा ४०७८ जनालाई सर्पले टोकेको, जसमा ३७९ लाई विषालु सर्पले टोकेको पाइएको थियो, जुन करिब ९५ जति हुन आउँछ । त्यस्तै विषालु सर्पको टोकाइपछिको मृत्युदर करिब २१.३५ देखिएको थियो । मृत्युको प्रमुख कारण अस्पताल ल्याउनमा ढिलाइ देखिएको थियो । तराई क्षेत्रमा मानिस मात्र होइन, घरपालुवा जनावर पनि सर्पबाट पीडित छन् । नेपालमा ७९ प्रजातिका सर्प पाइन्छन्, तीमध्ये २१ प्रजातिका मात्र बिषालु हुन्छन् । तीमध्ये पनि तीन प्रजातिका सर्पको प्रभाव बढी देखिएको छ( करेत, गोमन र भाइपर । नेपालका २६ जिल्ला विशेषगरी सर्प प्रभावित छन् । प्रभावित जिल्लाका करिब एक हजार मानिस बिषालु सर्पको टोकाइबाट बर्सेनि पीडित हुन्छन् । तीमध्ये ८ प्रतिशतको मृत्यु हुने गरेको अनुमान छ । जिल्ला तथा अञ्चल अस्पतालले सर्पले टोकेको उपचार नि ःशुल्क गर्छन् ।
सर्पले टोकेपछि
 टोक्नासाथ बिरामीलाई जिल्ला तथा अञ्चल अस्पताल वा एन्टी स्नेक भेनमसहित चिकित्सक उपलब्ध भएको प्राथमिक स्वास्थ्यकेन्द्रमा पुर्याइहाल्नुपर्छ ।
गोमन र करेतको टोकाइबाट हुने विषको प्रभाव चाँडो बढ्ने भएकाले प्रेसर बेन्डेज वा कपडाको प्रयोग गर्नु पर्दछ ।
बेन्डेज वा कपडालले ट्याप्प हुने गरी बाँध्नुपर्छ तर धेरै कस्नुचाहिँ हुँदैन ।
बेन्डेज हातखुट्टा मर्केको बेलामा जस्तै गरी लगाउनुपर्छ । तर, रक्तसञ्चारप्रणालीका रक्तधमनीहरूलाई असर पर्ने गरी वा नाडी महसुस नहुने गरी बाँध्नु हँुदैन । बेन्डेजको पत्रहरूका बीचमा कान्छी औँला छिराउन सक्ने गरी खुकुलो हुनुपर्छ ।
सर्पलाई मार्ने प्रयास गर्नु हुँदैन । मारिसकिएको छ भने पहिचानका लागि अस्पतालमा सुरक्षासाथ लैजानुपर्दछ । सर्पले टोकेको घाउ अनावश्यक रूपमा चलाउनु हुँदैन । पोल्ने, चिरफार गर्ने, घाउबाट विष चुस्ने, विद्युतीय झड्का दिने, मनलागी जडीबुटीको प्रयोग गर्ने गर्नु हुँदैन । यसो गर्दा घाउको संक्रमण बढ्छ । घाउमा विषको फैलिने गति बढ्छ र अत्यधिक रक्तस्राव हुन सक्छ । यस्ता कुरामा अल्झिनु समयको नोक्सानी मात्र साबित हुन सक्छ ।
विषालु सर्पका विष सामान्यतया दुई प्रकारका हुन्छन । न्युरोटक्सिकरल्भगचयतयहष्अ र हेमाटोटक्सिकरज्झबतयतयहष्अ
गोमन र करेत दुवै न्युरोटक्सिक समुहमा पर्छन् भने भाइपर हेमाटोटक्सिकमा पर्छ ।
विषालु सर्प र त्यसको टोकाइ कसरी चिन्न सकिन्छ ?
सबै विषालु सर्प चिन्ने ठ्याक्कै तरिका यहि हो भनेर भन्न सकिदैंन । तर केही बढि पाइने प्रजातिहरुलाई तिनीहरुको विशेष गुणका आधारमा चिन्न सकिन्छ । जस्तै गोमन रिसाएको बेलामा आफ्नो टाउको उठाएर फिजाउने गर्छ । करेतमा प्राय ः गरेर कालो सेतो दागहरु हुन्छन् । त्यस्तै भाइपरमा पनि सेतो कालो छिर्केमिर्के धब्बाहरु हुन्छन् ।
सर्पको टोकाइबाट कसरी बच्न सकिन्छ ?
प्राय ःजसो सर्पहरु रिसाहा हुदैंनन् र मानिसलाई त्यसै टोक्दैनन । केहि गरेर मानिसको सम्पर्कमा आएमा वा जानी नजानी मानिसले सर्पलाई चलाएमा आफ्नो ज्यान रक्षाका लागि यसले टोक्ने गर्छ । यसको टोकाइको शिकार विषेश गरी खेतीकिसानी गर्ने व्यक्तिहरु हुने गर्छन् ।
यसको टोकाइबाट बच्ने केहि साधारण उपायहरु ः
१. आफ्नो ठाउँ वरिपरि पाइने सर्पहरुको बारेमा जानकारी राख्ने । ती कस्तो ठाउँमा बस्छन्, कुन बेलामा बाहिर निस्कन्छन्, कुन याममा बढि सक्रिय हुन्छन् भन्ने थाहा पाइराख्नुपर्छ ।
२. वर्षाको समयपछि, खेत रोपाइका बेलामा सर्पको बारेमा विशेष ध्यान पुर्याउनुपर्छ । किनभने यस्तो बेला सर्पहरु बाहिर निस्कने सम्भावना बढि हुन्छ ।
३. रातको समयमा बाहिर निस्कदा उज्यालो बत्ती, टर्चलाइट, लालटिन लिएर मात्रै निस्कने गर्नुपर्छ । एक अध्ययन अनुसार करिब ७५५ विषालु सर्पको डसाईका घटनाहरु रातको समयमा भएको पाइन्छ ।
४. सर्प पाइनसक्ने ठाउँमा जानुपर्दा घुँडासम्म आउने छालाको जुत्ता, रबरको बुट र पूरा खुट्टा छोप्ने बाक्लो पाइन्ट लगाउने गर्नुपर्छ ।
५. जिउँदो, मरेको वा मरेको जस्तो देखिने सर्पलाई नांगो हातले समाउने गर्नु हुदैंन । सर्प मर्दैमा त्यसमा भएको विषले असर नगर्ने हुदैंन, त्यसैले सकेसम्म खाली हातले छुने वा समाउने कोशिश गर्नु हुदैन ।
६. सम्भव भएसम्म भुईंमा नसुत्ने । सुत्दा झुल लगाएर सुत्ने बानी गर्नुपर्छ ।
७. रुख, जमिनमा भएका प्वालहरुमा जथाभावी हात छिराउनु हुदैंन ।
८. जुत्ता लगाउँदा जुत्ता भित्र राम्रोसँग हेरेर मात्रै लगाउनुपर्छ ।
९. भ्यागुता, मुसा, चरा, छेपारो आदी सर्पका आहारा भएकाले तिनलाई सकेसम्म घरभित्र बस्न दिनुहुदैंन ।
१०. सम्भव भए घरका झ्याल ढोकामा जाली हाल्नुपर्छ ।
११. सर्पको डसाईमा गरिने प्राथमिक उपचार र प्रतिविषरब्लतष्कलबपभ खभलयm पाइने नजिकको स्वास्थ्य संस्था वा अस्पतालका बारेमा जानकारी राख्नुपर्छ ।
सर्प डसाईका चिन्ह र लक्षणहरु के के हुन् ?
सर्प भन्ने वित्तिकै विषालु हुन्छ भन्ने विश्वास व्याप्त भएकोले जुनसुकै सर्पले टोक्दा पनि अत्यधिक डरका कारणले केहि लक्षणहरु देखिन सक्छन् । जस्तै छिटोछिटो सास फेर्ने, पसिना आउने, चक्कर लाग्ने, हातखुट्टा झमझमाउने, पेट र सम्पूर्ण शरीर दुख्ने, वाकवाकी लाग्ने, वान्ता हुने, मुटुको धड्कन कम हुदैं जाने, रक्तचाप घट्ने, बेहोस हुने आदी । अचम्म लाग्न सक्छ, तर यी सबै लक्षणहरु विष नभएको सर्पले टोक्दा पनि धेरै डराएमा देखिनसक्छ । तर पनि सर्पले टोकेका हरेक विरामीलाई सकेसम्म चाँडो नजिकको अस्पताल पुर्याउनुपर्छ । त्यस्तै सर्पले टोकेको भागबाट विष नफैलियोस् भनेर त्यसभन्दा केहि माथि जोडसँग कस्ने गरिन्छ (जुन हिजो आज पनि गर्ने गरिन्छ) त्यस्ले रक्तसंचारमा अवरोध पुगेर उक्त भाग दुख्ने, सुन्निने, नीलो हुने र मर्ने पनि हुनसक्छ ।
यी त भए विष बाहेक अन्य कुराका असरहरु । अब सर्पको विषका कारणले देखिने लक्षणहरुको कुरा गरौं ।


डसेको भाग र त्यस वरपरमा देखिने लक्षणहरु ः
डसेको भागमा सर्पको दाँतको चिन्ह देखिनसक्छ, तर सधैं यो देखिन्छ भन्ने छैन । डसेको भाग दुख्ने, सुन्निने घाउ हुने, रगत बग्ने फोका उठ्ने, नीलडाम बस्ने नजिकैका लिम्फ ग्रन्थि सुन्निने, गाँठागुठी बढ्ने पछि गएर डसेको ठाउँमा संक्रमण हुने, पाक्ने र अंग नै कुहिने पनि हुन्छ । यस्तो विशेषगरी भाइपर र गोमनको डसाइमा हुने गर्छ ।
सम्पूर्ण शरीरमा देखिने लक्षणहरु ः
वाकवाकी लाग्ने, बान्ता हुने, पेट दुख्ने, कमजोरी महसुस हुने, पसिना आउने, चक्कर लाग्ने
हेर्ने शक्तिमा ह्रास आउँदै जाने, रक्तचाप घट्दै जाने, बेहोस हुने, मुटुको चालमा गडबडी आउने ।
डसेको घाउबाट रगत बग्ने, गिजा, नाक, मुखबाट रगत बग्ने, छालामा मसिना र ठुलाठुला राता दागहरु देखिने, रगत बान्ता हुने, खोकीमा रगत देखिने, पिसाबमा रगत देखिने, मष्तिस्कमा रगत बग्ने आदि । यी रगत बग्ने लक्षणहरु मुख्यतया भाइपर जातका सर्पहरुको डसाइमा देखिने गर्छ, किनकी यिनीहरुका विष हेमाटोटक्सिक अर्थात् रगतको जम्ने क्षमतामा असर गर्ने खालका हुन्छन । त्यस्तै गोमन, करेत (जसको विष न्युरोटक्सिक अर्थात् स्नायुहरुमा असर गर्ने र प्यारालाइसिस गराउने खालका हुन्छन्)हरुको डसाइमा हातखुट्टा झमझमाउने, स्वाद लिने र सुघ्रने शक्तिमा ह्रास आउँदै जाने, आखाँको ढकनी भारी हुने, स्वर परिवर्तन हुूदै जाने, बोल्न नसक्ने हुने, थुक निल्न गाह्रों हुने, मुखबाट र्याल बगिरहने, स्वास फेर्न गाह्रों हुने र नसकिने, हातखुट्टा लुलो हुने र पूरै शरीरको प्यारालाइसिस हुने जस्ता लक्षणहरु देखिन्छन् । सर्पको डसाईको असर लामो समयपछि पनि डसेको ठाउँको मांसपेशी मरेर जाने, अंगहरु काम नलाग्ने हुने, स्नायुमा असर गरेर वा मष्तिस्कका रगतका नली फुटेर रगत बगी हातखुट्टा नचल्ने, मृगौलाले काम नगर्ने रुपमा देखिनसक्छ ।
सर्पको डसाईको उपचार के हो ?
प्राथमिक उपचार ः
सर्पले डसेको व्यक्ति प्राय ः अत्यन्त डराएको हुने हुँदा उसलाई सान्त्वना दिनुपर्छ ।
टोकेको भागलाई धेरै चलाउनाले विष छिटो र बढि मात्रामा रगत र लिम्फमा फैलिने भएकोले उक्त भागलाई सकेसम्म कम चलाउने । हातखुट्टामा टोकेको छ भने स्लिङ वा स्पिलिन्ट लगाएर नचलाइकन राख्नुपर्छ ।
गोमन र करेतले टोकेको हो भने टोकेको भागबाट माथि हल्का प्रेशर पर्ने गरी ब्यान्डेज बाँध्नुपर्छ, यसलाई प्रेशर इमोबिलाइजेसन विधिर एचभककगचभ ष्mmयदष्ष्शिबतष्यल mभतजयम भनिन्छ । पहिलेपहिले गरिने जस्तो एकै ठाउँमा एकदमै कस्सेर बाँध्नु हुदैंन । कस्सेर बाँध्नाले त्यसभन्दा मुनिको भागमा रक्तसंचार पूरै बन्द भई उक्त भाग मरेको कैंयौ घटनाहरु भएका छन् ।
    विषका लक्षणहरु कम नभएसम्म वा प्रतिविषको प्रयोग शुरु नभएसम्म त्यो प्रेशर ब्यान्डेज खोल्नुहुदैंन ।
    सकेसम्म चाँडो विरामीलाई नजिकको अस्पताल वा सर्पको टोकाइको उपचार हुने केन्द्रमा लग्नुपर्छ । यसोगर्दा टोकेको भागलाई सकेसम्म कम चलाउने ।
प्रतिविषरब्लतष् क्लबपभ ख्भलयm (ब्क्ख्)को प्रयोग
विषालु सर्पको डसाईको अन्तिम र एकमात्र उपचार भनेको प्रतिविषको प्रयोग हो । र कुन विरामीलाई चलाउने र कुनलाई नचलाउने भन्ने एउटा महत्वपूर्ण र गाह्रों निर्णय हो ।
नेपालमा प्रयोग गरिने प्रतिविषरएयथिखबभिलत ब्क्ख् ले ४ प्रकारका विषालु सर्प (गोमन, करेत, रसेल्स भाइपर र सस्केल्ड भाइपर) को टोकाइमा काम गर्छ । यसको पनि आफ्नै खराब असरहरु छन्, त्यसैले विषको असर नदेखिएसम्म, विषालु सर्पले टोकेको यकिन नभएसम्म प्रतिविषको प्रयोग गरिदैंन ।
यो सर्पदंश उपचार केन्द्रहरुमा नि ःशुल्क पाइन्छ ।
यसका खराब असरहरु धेरै हुने भएकोले, बढि महंगो हुने भएकोले र सीमित मात्रामा मात्र उपलब्द हुने भएकोले सर्पले टोक्यो भनेको आधारमा मात्रै लक्षणहरु नदेखिइकन प्रयोग गर्नुहुदैंन ।
यसले कसैकसैमा डरलाग्दो रियाक्सनरज्थउभचकभलकष्तष्खष्तथ चभबअतष्यल गर्नसक्ने भएकोले यो दिनुअघि एड्रेनालिनरब्मचभलबष्लिभ औषधि तयार राख्नुपर्छ ।
बच्चालाई र वयस्कलाई प्रयोग गरिने प्रतिविषको मात्रा एउटै हुन्छ ।
यसको अनावश्यक व्यक्तिलाई र आवश्यकभन्दा बढि प्रयोग गर्ने क्रियाकलापलाई कम गर्न पहिलेका अनुसन्धानहरुका आधारमा ३० भाइल प्रतिविषको प्रयोग सम्बन्धि अनुसन्धान भरतपुर अस्पतालमा हाल भइरहेको छ ।
सर्पको डसाईपछि के नगर्ने ?
टोकेको ठाउँमा ब्लेडले चिरेर रगत बगाई विषलाई बाहिर फाल्ने प्रयास नगर्ने, त्यसो गर्दा विषभन्दा रगत बढि गई विरामीको मृत्यु हुनसक्छ ।
चलचित्रहरुमा देखाएको जस्तो मुखले चुसेर विष निकालेर फाल्न सकिदैंन । बरु मुखमा घाउहरु छ भने त्यस्तो गर्नेलाई नै विष लाग्नसक्छ, त्यसैले त्यस्तो प्रयास नगर्ने ।
धामीझांक्रीको उपचार, विष सोस्ने कालो ढुंगार क्लबपभ कतयलभ को उपचार तर्फ लागेर महत्वपूर्ण समय नगुमाउने । विश्वासका आधारमा यी उपचारले मानसिकरुपमा सन्तुष्टि त मिल्छ तर विषालु सर्पले टोकेको रहेछ भने उपयुक्त उपचारको ढिलाइमा विरामीको ज्यान जानसक्छ । घाउलाई टोकेको अंगलाई अनावश्यकरुपमा नचलाउने ।
    चिकित्सकले नभनेसम्म केहि नखाने, नपिउने । विष नफैलियोस् भनेर टोकेको भागभन्दा माथि कस्सेर बाँध्ने गर्नुहुदैंन । यसले फाइदाभन्दा बेफाइदा बढि गर्छ ।


२०७०-३-२३

एमाओवादी नेता बरबरीयाको छोरा र जुवाँई पक्राउ


द एक्सक्लुसिभ सम्वाददाता
जनकपुरधाम............
    धनुषा प्रहरीले धम्की दिई चन्दा मांग्ने ३ जनालाई सार्वजनिक गरेको छ । जिल्ला प्रहरी कार्यालय धनुषाले शुक्रबार पत्रकार सम्मेलनको आयोजना गरि उनीहरुलाई सार्वजनिक गरिएको हो । जनकपुर नगरपालिका वडा नम्बर १ स्थित मदर टेरेसा पब्लिक हाई स्कुलका प्रिन्सपल गोबिन्द चन्द्रालाई धम्कि दिई चन्दा मांगेको आरोपमा उनिहरुलाई  पक्राउ गरेको हो ।  पक्राउ पर्नेमा  धनुषा जिल्लाको सबैला गाविस ९ निवासी ३२ वर्षिय जिवछ यादव , चोराकोयलपुर २ निवासी १९ वर्षिय बिजय कुमार यादव तथा चक्कर गाविस २ निवासी २७ वर्षिय ईसरायल मन्सूर छन ।
    प्रहरीले उनिहरुको साथबाट  एक थान कटुवा पेस्तल, १ थान सकेट बम, ४ थान सिम सहितको मोबाईल, बा.५१ प.५२२९ नम्बरको मोटरसाईकल एक थान ,सिम १ थान र सिद्धार्थ बैंकको भीसा कार्ड सहितका अन्य कागजातहरु बरामद समेत गरेको छ । गत असार ८ गतेदेखि नै प्रिन्सपल चन्द्रालाई भारतीय नम्बरको विभिन्न सिमबाट पटक पटक चन्दा माग्दै धम्कि दिने गरिए पछि चन्द्राले प्रहरीमा उजुरी गरेपछि प्रहरीले सुराकी गर्दै जाँदा उनीहरुलाई पक्राउ गर्न सफल भएको जानकारी धनुषाका प्रहरी उपरीक्षक बसन्त पन्तले बताउनु भयो ।
उहाँले दिएको जानकारी अनुसार धम्कि दिनेहरुले गत ११ गते बिद्यालयकै एक विद्यार्थीको हातमा एउटा सकेट बम र थ्रेट लेटर दिई प्रिन्सपल कहाँ पठाएको समेत थियो । सादा पोशाकमा खटेको प्रहरीले अनुसन्धान गर्दै जाँदा असार २० गते अर्थात बिहिबार मात्रै पक्राउ गर्न सफल भएको हो । सम्मेलनमा गराईएको जानकारी अनुसार विजय कुमार यादव र जिवछ यादवलाई जनकपुरको मुजेलियाबाट र ईसरायललाई उनको निवास चक्करबाट पक्राउ गरिएको हो । विजय यादव एकिकृत नेकपा माओवादीका नेता श्रवण भन्ने योग कुमार बरबरीयाका छोरा हुन भने जिवछ यादव उनका जुवाँई हुन । पक्राउ परेकाहरुमाथि हातहतियार तथा खरखजाना अन्र्तगत मुद्दा चलाईने बताईएको छ ।
    घटनाको अनुसन्धान जारी रहेको जिप्रकाका सूचना अधिकारी गोविन्द पुरीले बताएका छन । त्यसै गरि २०६६साउन ३ गते धनुषा जिल्ला रघुनाथपुर २ बस्ने नागेन्द्र यादवलाई गोली हानी हत्या गरेको आरोपमा प्रमोद कापरी लाई पक्राउ गरेको छ ।
    अपहरणको आरोपमा कापरीले भारतमा ३ बर्ष अघि जेल सजाय पाइसकेका छन । कापरी माथि उल्लेखित घटनामा पनि संलग्न रहेको प्रहरीको दावी छ ।

२०७०-३-२३

एकता पछि राजन मुक्तिको आक्रामक चेतावनी प्रहरी भन्छन ‘धम्की हावादारी’


ajay anuragi

अजय अनुरागी
जनकपुरधाम............
तराई मधेशमा हतियार उठाएका सशस्त्र समुहहरु विगत केही समय देखि निष्कृय रहेपनि हालै उनीहरुबीच भएको एकताले हिंसात्मक गतिविधिलाई तिब्रता दिने भएको छ । राजन मुक्तिको नेतृत्वमा सम्पन्न एकता पछि जारी गरिएको संयुक्त प्रेस विज्ञप्तीमा १५ दिन पश्चात गोडिलावार सँगै सम्पुर्ण तराई मधेसमा जनमिलिसिया नीति एवम् अत्याधुनिक हतियारले लय्स सैन्य दास्ता परिचालन गर्ने÷गराउने निर्णय गर्नुको साथै सम्पुर्ण मधेसमा नेपाल सरकारको स्थापित नेपाल पुलिस, सशस्त्र क्याम्पको वरिपरि कम्तिमा दुईसय मिटर भित्र वसेको बस्ती, टोला, मौहल्ला र घर १० दिन भित्र खाली गर्न जनसमुदायसँग आग्रह तथा आह्वान गरिएको छ । हिजोसम्म मधेसमा खुल्ला राजनीति गर्ने मधेस केन्द्रित राजनीतिक दलहरुलाई टारगेट नगरिएपनि अब आगामी दिनमा तिनीहरु विरुद्ध पनि आक्रामक कारवाही गर्ने चेतावनी विज्ञप्ती मार्फत दिइएको छ ।
तराईमा मात्र भूमिगत रूपमा सक्रिय एक दर्जन सशस्त्र संगठनबीच एकता भएको छ । गत अषाढ १ गते देखि तिन चरणमा भारत बिहारको अज्ञातस्थलमा भएको एक साता लामो छलफलपछि उनीहरूबीच एकता भएको हो । एकीकृत संगठनको नाम जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राखिएको छ । साताव्यापी मोर्चाको अध्यक्षमा  राजन मुक्ति चुनिएका छन् । बैठकमा जयकृष्ण गोइत नेतृत्वको अखिल तराई मुक्ति मोर्चा पनि सहभागी थियो । बैठकमा १३ वटा समूह भए पनि एकता प्रक्रियामा भने गोइत सहभागी नभएको बताइएको छ । एकिकृत हुने समुहहरुमा भाष्कर मुक्ती नेतृत्वको तराई कम्युनिष्ट पार्टी, प्रशान्त नेतृत्वको तराई राष्टिूय मुक्ती मोर्चा, जीवन मधेशी नेतृत्वको मधेशी मुक्ती टाइगर्स, विप्लव नेतृत्वको तराई संयुक्त जनतान्त्रिक पार्टी, सञ्जय त्यागी नेतृत्वको क्रान्तिकारी मधेशी मुक्ती मोर्चा, दिवेश  नेतृत्वको तराई मधेश आर्मी, अभिनव चौधरी नेतृत्वको तराई मुक्ती मोर्चा, करण सिंह नेतृत्वको तराई मधेश जनतान्त्रिक पार्टी, भैरव मधेशी नेतृत्वको तराई मधेश बागी, भैरव थारु नेतृत्वको तराई मधेश गणतान्त्रिक सेना र रुद्र बिद्रोही नेतृत्वको मधेश रक्षा दल एकिकृत भएको अध्यक्ष राजनद्धारा जारी विज्ञप्तिमा उल्लेख छ ।
विज्ञप्तिमा तराई केन्द्रीत दलहरु मधेशी जनअधिकार फोरम नेपाल, मधेशी जनअधिकार फोरम लोकतान्त्रिक, मधेशी जनअधिकार फोरम गणतान्त्रिक, तराई मधेश लोकतान्त्रिक पार्टी, तराई मधेश लोकतान्त्रिक पार्टी नेपाल र सदभावना पार्टीलाई सात दिन भित्र पार्टी कार्यालय बन्द गर्न धम्की दिएकोछ ।
मंसिर ४ गते आव्हान गरिएको संबिधान सभाको चुनाव बिथोल्न सकृय भएर लाग्ने जनाउदै विज्ञप्तिमा तराइमा रहेका प्रहरी र सेनाहरुलाई १५ दिन भित्र तराई छाडन भनिएकोछ । राजन मुक्ती नेतृत्वको जनतान्त्रिक तराई मुक्ती मोर्चामा थप १२ वटा समुह विलय भएको जनाइएपनि जयकृष्ण गोइत नेतृत्वको अखिल तराई मुक्ती मोर्चा, ज्वाला सिंह नेतृत्वको जनतान्त्रिक तराई मुक्ती मोर्चा लगायतका संगठनहरुको कुनै प्रतिकृया सार्बजनिक भएको छैन । चुनाव बिथोल्न सशस्त्र समुहहरु एकिकृत भएपछि सुरक्षा सतर्कता उच्च बनाइएकोछ ।
जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा (राजन मुक्ति समूह) यसअघि २६ पुस ०६५ मा सरकारसँग वार्तामा बसेको थियो ।
एकीकृत समूहहरूबीच ४ मंसिरका लागि घोषित दोस्रो संविधानसभाको चुनाव बिथोल्ने, तराईमा सक्रिय अन्य सशस्त्र संगठनलाई पनि एकताको आह्वान गर्ने सहमति गरेका छन् । मोर्चाले अघिल्लो संविधानसभा चुनावमा सहभागी भएर सरकारमा गएका उपेन्द्र यादव, विजय गच्छदार, महन्थ ठाकुर, राजेन्द्र महतो, महेन्द्र राय यादव, अनिल झा र राजकिशोर यादवलगायतलाई मधेसको ‘गद्धार’ भन्दै उनीहरूका कार्यक्रम बहिष्कार गर्ने जनाएको छ ।
    त्यस्तै, मधेसी दलहरूले तराईमा राखेका कार्यालय तत्काल खाली गर्न पनि मोर्चाले चेतावनी दिएको छ । मोर्चाको बैठकले मधेसमा रहेका प्रहरीचौकी तथा सशस्त्र प्रहरीका शिविर १५ दिनभित्र खाली गर्नसमेत अल्टिमेटम दिएको छ । ती चौकीको दुई सय मिटरवरिपरि रहेका बस्ती १० दिनभित्र खाली गर्न पनि मोर्चाले चेतावनी दिएको छ । १५ दिनपछि तराईमा सशस्त्र गतिविधि तीब्र बनाउने निर्णय पनि बैठकले गरेको मोर्चाका अध्यक्ष राजन मुक्तिले टेलिफोनमा बताए ।
    शान्तिवार्तामा नआएका सशस्त्र समूहले यसअघि संविधानसभा निर्वाचनको विरोध गर्ने तयारी गरेका थिए । आफ्नो शिथिल बनेका जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समूह, अखिल तराई मुक्ति मोर्चा गोइत समूह, संयुक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा नागेन्द्र पासवान ज्वालासिंह समूह, मधेसी मुक्ति टाइगर्स राजनप्रताप सिंह समूहलगायतका संगठनले निर्वाचनको विरोध गर्ने तयारी गरेका थिए ।
तराईमा सक्रियमध्ये पाँच सशस्त्र संगठनले भने सरकारसँग वार्ता गरी हतियारसमेत बुझाएका छन् । ६ वटा संगठन भने शान्तिवार्तामा आएर सरकारसँग सहमति गरेका छन् । हतियार बुझाउने संगठनहरूमा जनतान्त्रिक तराई मधेस मुक्ति पार्टी भगत सिंह, संयुक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा आजाद समूह, संयुक्त जनतान्त्रिक मुक्ति मोर्चा पवन समूह, संयुक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा कौटिल्या समूह, संयुक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा विनोद चौधरी समूह छन् ।
यसैगरी वार्तामा बसेर सहमति गर्नेहरूमा खम्बुवान मुक्ति मोर्चा (संयुक्त), तराई जनतान्त्रिक पार्टी मधेस (वीरेन्द्र साह), तराई कोब्रा (शिवा समूह), माओवादी कम्युनिस्ट केन्द्र नेपाल, जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा (पृथ्वी समूह), संयुक्त जातीय मुक्ति मोर्चा नेपाल छन् । केही संगठन भने वार्तामा बसे पनि सहमतिमा आएका छैनन् ।
सशस्त्र समुहको चेतावनी हावादारी ः प्रहरी
उक्त सशस्त्र समुहहरुले आक्रामक चेतावनी दिएपनि स्थानीय प्रहरी प्रशासनले त्यसलाई हावादारी भनी प्रतिकृया दिएको छ । धनुषाका प्रहरी उपरीक्षक बसन्त कुमार पन्त भन्छन,“भुमिगत समुहहरुले मिडियामार्फत दिएको धम्किबाट डराईहाल्नुपर्ने, आतिहाल्नुपर्ने अवस्था भने छैन । यद्यपि जनकपुरमा व्यापक प्रहरी परिचालन गर्नुका साथै तिनीहरुलाई निस्तेज गर्न सुरक्षा रणनीति बनाईसकेका छौ । भुमिगत समुहहरुमाथि प्रहरीको संयुक्त टोलीले निगरानी राख्छ, संभावित ठाउँमा चेक जाँच गर्ने , नाकाबन्दी गर्ने, काउन्टरपार्टसँग समन्वय गर्ने अभियान सञ्चालन गर्छौ ।”
    कुनै चार जना व्यक्ति मिलेर कसैलाई घरबाट जाउ भन्दा खेरी जानु पर्ने अवस्था रहदैन भन्दै पन्त थप्छन,“जनता र प्रहरी बीचको निरन्तर समन्वय र सहयोगबाट ती अपराधीहरुलाई पक्राउ गरी कानुनको कठघरामा उभियाई कारागारमा पठाउँछौं । अपराधीले अपराध गर्न सक्छ तर त्यस अघि नै हामी सम्पुर्ण सुरक्षा व्यवस्था मिलाउन प्रतिवद्ध छौ ।” पन्तका अनुसार धम्कि दिने सशस्त्र समुहहरुमा कुनै दम छैन, संगठन नै शुन्य अवस्थामा छ, एक जनाको एउटा संगठन छ, यिनीहरु नितान्त अपराधीक गतिविधिमा लागेका छन कुनै समुह छैनन । ती अपराधीक समुहहरुले भारतमा वसेर एक आध घटना गराईराखेको भएपनि तिनीहरुको पहिचान नेपाल प्रहरीले गरिसकेको हुनाले काउन्टरपार्टसँगको नियमित सम्पर्क र समन्वय स्थापित भएकै कारण पनि कुनै पनि बेला तिनीहरुलाई भारतमै छिरेर भएपनि पक्राउ गर्न सफल हुने धनुषाका प्रहरी उपरीक्षक पन्तले दावी गरेका छन । त्यसैगरी महोत्तरीका प्रहरी उपरीक्षक पवन प्रसाद खरेल भन्छन,“ ती समुहहरु भारतीय क्षेत्रमा वसेर मिडियालाई प्रयोग गरी प्रचारवाजी गरेर जनतामा खौफ पैदा गर्न चाहन्छन । एकता भएको भनिएको भुमिगत समुहहरुको सक्रियता देखिएको छैन र जनसमर्थन पनि छैन ।” राजनीतिक लक्ष्य देखाइए तापनि उनीहरु विसुद्ध रुपमा अपराधी व्यक्ति हुन, तिनीहरुलाई पक्राउ गर्नका लागि हामीले भारतीय प्रहरीसँग दिनहुँ समन्वय गरिराखेका छौ, भारतीय क्षेत्रमा लुकिछिपी बस्दै आएका ती अपराधीक समुहहरुको नेतृत्वको सेल्टर समेत लोकेट गरिसकिएको हुनाले केही दिनमै हामी तिनीहरुलाई पक्राउ गर्न सफल हुनेछौ, महोत्तरी प्रहरी प्रमुख खरेलको दावी छ ।
विभाजित तराई कम्युनिष्ट पार्टी
    १२ अषाढ २०७० मा भाष्कर मुक्तिले जारी गरेको प्रेस विज्ञप्तीमा तराईमा कम्यूनिष्ट पार्टीको पोलिट व्युरो कमिटिको आकस्मिक वैठकबाट गरिएको निर्णयमा केन्द्रित अध्यक्ष डा.मनोज मुक्ति, ‘विवेक’ लाई पोलिट व्यूरोको पूर्ण बहुमत तथा केन्द्रित कार्य समितिको पूर्ण सहमतिले सम्पुर्ण जिम्मेवारी तथा पार्टीवाट वर्खास्त गरिएको उल्लेख छ । १५ भर्दौ २०६८ मा तत्कालिन छुट्टा(छुट्टै अस्तित्वमा रहेका मधेसका विभिन्न ९ वटा संगठनहरु बीच जुन शर्तका साथ एकता गरिएको थियो त्यसलाई आंशिक रुपले पनि तत्कालिन अध्यक्षले कार्यान्वयन नगरी गैर जिम्मेवारी, असमर्थता प्रदान गरेकाले उनलाई वर्खास्त गरिएको उल्लेख छ ।
     मधेस विरोधी कु(चरित्रले ओत प्रोत एवं नेतृत्व क्षमताविहिन व्यक्ति भएको ठहर गर्दै विज्ञप्ती जारी गरिएकै मितिले भाष्कर मुक्तिलाई राष्टिूय संयोजक नियूक्त गरिनुका साथै ३० दिन भित्र पार्टीको नयाँ संगठनिक संरचना शैन्य संरचना, पार्टीको दुरगामी रणनीति तयार गर्नका लागि राष्टिूय महाधिवेशन गर्ने निर्णय गरिएको उल्लेख छ । राष्टिूय महाधिवेशनका साथै पार्टीको नयाँ कार्य दिशा, योजना निर्माणका एकलव्य मुक्तिको संयोजकत्वमा पोलिट व्यूरो सदस्यहरु अंकित, आजाद, विरु, अविरल, विशाल, विदुर, वैभव, प्रवेश सम्मिलित ९ सदस्यीय समिति गठन गरिएको भाष्कर मुक्तिद्धारा हस्ताक्षरित विज्ञप्तीमा उल्लेख छ ।
मनोज मुक्तिको खण्डन
भाष्कर मुक्तिले तराई कम्यूनिष्ट पार्टीको अध्यक्षबाट मनोज मुक्तिलाई वर्खास्त गरेको भनेर प्रेस विज्ञप्ती जारी गरेको एक दिन पछि १३ अषाढ २०७० मा मनोज मुक्तिले विज्ञप्ती जारी गर्दै भाष्कर मुक्तिलाई नै कारवाही गरी  पार्टीको साधारण सदस्यवाट समेत निष्काशन गरेको जनाइएको छ ।
    पार्टीको संगठन, उद्देश्य, लक्ष्य जनभावना विपरित निहित स्वार्थपुर्ति ऐयासी लगायतको कुकृत्यमा ओतप्रोत भई व्यापक लुट खसोट, भ्रष्टाचार, आर्थिक अनियमितता, मनपर्दी गरेको कारण तराई कम्यूनिष्ट पार्टीको तत्कालिन केन्द्रिय सदस्य महोत्तरी साँठा(२ का नेपाल प्रहरीका भुतपुर्व असई कौशल किशोर सिंहका जेठो छोरा दीपक कुमार सिंह भाष्कर मुक्ति लाई ३० दिन अघि नै पार्टीको आन्तरिक कारवाहीमा राखिएको थियो तर उनको आचरण, व्यवहार, मनोवृति, क्रियाकलाप तथा सोचमा अलिकति पनि सुधार नभएकै कारण पार्टीको आर्थिक, सांगठनिक, वैचारिक लगायत सम्पुर्ण जिम्मेवारीबाट हटाई साधारण सदस्य समेतबाट निष्काशन गरिएको मनोज मुक्तिद्धारा हस्ताक्षरित विज्ञप्तीमा उल्लेख छ । साथै पार्टीको सबै पदाधिकारी पोलिट व्यूरो सदस्य, केन्द्रिय कमिटि सदस्य तथा सम्पुर्ण पार्टी पंक्ति यथावत रहने केन्द्रिय अध्यक्षको हैसियतमा मनोज मुक्तिले जारी गरेको प्रेस विज्ञप्तीमा उल्लेख छ ।

२०७०÷०३÷२३

Tuesday, July 2, 2013

कैदीदेखि कन्ट्याक्ट किलरसम्मका धम्की




गणेश पाण्डे

२०६९ भदौ ७ गते । ०२५(५६२३७७ नम्बरबाट दिउँसो ४ः२५ मा तारन्तार मोबाइलमा घण्टी बज्यो । ‘हेलो !’ भन्न नपाउँदै धम्कीको भाषा सुरू भइहाल्यो ।
‘तपाईँ तुरून्त मलाई भेट्न आउनुस् त ।’ फोन गर्नेले धम्की दिंदै भन्यो ।
‘तपाईँको को हो ? किन भेट्न आउने ?’ मेरो जवाफ फर्कन नपाउँदै उसले परिचय दियो, ‘म सुनसरी कारागारको बन्दी ।’
‘कपनमा मान्छे मार्ने पनि मै हो, पेप्सीकोलामा पनि मान्छे मा¥यौँ ।’ डिल्लीबजार सदरखोरमा रहेको व्यक्तिले मेरो मोबाइल नम्बर दिएको भन्दै उसले मलाई धम्क्याउँदै भेट्न सुनसरी बोलायो । म किन जान्थेँ ?
धम्क्याउन कारागारका कैदीसमेत प्रयोग भएपछि मन असह्य भयो । दौडँदै एड्भोकेसी फोरमको कार्यालय पुगेँ । फोन नम्बर सुनसरी कारागारकै रहेछ । धम्क्याउने पनि सुनसरी कारागारमै ज्यान मुद्दाको सजाय खेपिरहेका दीपक खवास रहेछ । त्यसपछि पनि उसले मलाई पटकपटक फोन गरेको थियो, मैले वास्तै गरिनँ ।
त्यसको केही दिनपछि एउटा अपरिचितले भेट्न अनामनगर बोलायो । त्यति बेला म पनि अनामनगरै थिएँ, अधिवक्ता यदु खनालको ल फर्ममा । भोलिपल्ट सर्वोच्च अदालतको पेसीबारे छलफल चल्दै थियो ।
‘तपार्इँ कहाँ हुनुहुन्छ ?’ फोन गर्नेले सोध्यो । सायद म अनामनगर गएको उसलाई पहिल्यै थाहा थियो । उसले भेट्न सिंहदरबारको पूर्वी गेटमा बोलायो । म साथी लिएर पुगेँ । उसले वरिपरि हे¥यो । साथमा डूाइभर र मेरा एक जना साथी पनि थिए । एकान्तमा बोलाएर ‘आज म तपाईँसँग केही कुरा गर्दिनँ’ भन्दै उम्कन खोज्यो ।
‘होइन, एक छिन चिसो खाएर कुरा गरौँ !’ मेरो आग्रह मानेर ऊ रेस्टुराँभित्र छि¥यो । मसँगै गएका साथी र उसका साथी बाहिरै बसे ।

म कुर्सीमा मात्रै के बसेको थिएँ, उसले कम्मरबाट पेस्तोल निकालेर टेबलमा राख्यो ।
‘हामी त पैसाका लागि जे पनि गर्ने मानिस, तपाईँ बालकृष्णको पछि किन लाग्नुहुन्छ ?’ उसले धम्कीपूर्ण भाषामा सम्झाउन खोज्यो ।
‘तपाईँले पेस्तोल देखाएर तर्साउन खोजेको होला, म तर्सिन्न’, म झनै निडर भएँ ।
‘तपाईँलाई कसले पठाएको ? बालकृष्णले धम्क्याउन पठाएको होला, म डराउन्न’, मैले हाकाहाकी भनेँ ।
‘तपाईँलाई सम्झाउनमात्रै आएको’, रूखो हुँदै भन्न थाल्यो, ‘तपाईँ बालकृष्णको पछि लाग्दा तपाईँलाई खतरा छ भनेर बुझ्नुस् ! हामी त पैसामा बिक्ने मानिस, जहाँ जे पनि गर्न सक्छौँ ।’
उसले मिनेट(मिनेटमा आफ्नो ठेगाना बदल्थ्यो । देबे्र हातमा टाटुले नाम लेखेको थियो । एक मन त सोचेँ, मेरो मर्ने दिन आजै रहेछ । मैले हिम्मत हारिनँ । झनै कठोर भएर प्रस्तुत भएपछि ऊ उठेर हिंँड्यो ।
आफूलाई तामाङ हुँ भन्थ्यो । हेर्दा मतवालीजस्तै लाग्थ्यो । मोटरसाइकल चढेर आएको त्यस केटाले पनि ‘कारागारबाटै मोबाइल नम्बर पाएको’ भन्यो ।
सुनसरी कारागारबाट धम्क्याउने व्यक्ति र अनामनगरमा भेट्ने व्यक्तिको भाषा एउटै थियो । मोबाइल नम्बर पनि दुवैले कारागारबाटै पाएको भन्नुले मलाई सताउन ठूलै गिरोह सक्रिय भएको प्रस्टै थियो । बाबुराम भट्टराई सरकारले गरेको माफीको सिफारिसपछि म रिट बोकेर सर्वोच्च जान थालेँ । त्यसपछि यसैगरी मलाई धम्कीहरू आउन थालेका थिए । एक दिन फेरि अर्कै नम्बरबाट धम्की आयो ।
‘म माओवादी बोलेको !’ गाउँकै माओवादी कार्यकर्ता रहेछ ।
‘माओवादी भनेर तर्सेर फोन काट्छ भन्ने सोच्नुभयो होला । ल भन्नुस के भन्नुछ !’ ( मैले जवाफ फर्काएँ ।
‘तपाईँलाई गाउँ जाँदा मार्छु भनेका रहेछन्, तपाईँलाई सुरक्षा म दिन्छु । हामीसँगै  गाउँ हिँडनुस्’, साखुल्ले पल्टँदै उसले भन्यो ।
‘मलाई कसैको सुरक्षा चाहिन्नँ । म आफैँ जान सक्छु ।’ मैले फोन काटिदिएँ ।
तारन्तार धम्की आउन थाल्यो । मोबाइल नम्बरै परिवर्तन गरेँ ।
म असुरक्षित छु भन्ने प्रमाण थिए ती धम्कीहरू । कहीँकतैबाट असुरक्षा छ भने बालकृष्ण ढुङ्गेलबाट मात्रै हो । उसैको नाममा अनेक सन्देशहरू आउँछन्, फोनबाट धम्क्याउँछन् । कति त भेट्नै पनि आउँछन् ।
सर्वोच्च अदालतमा रिट हालेपछि एक दिन त माओवादीका चार जना सभासद् घरमै आए ।
त्यो दिन मैले भेट्न मानिनँ । उनीहरू सिधै मेरो श्रीमान्लाई भेट्न कार्यालय पुगेछन् । उहाँ काम विशेषले बैंकमा हुनुहुन्थ्यो । त्यहाँ पनि नभेटेपछि खोज्दै बैंकमा पुगेछन् ।
‘तपाईँकी श्रीमतीलाई खतरा हुन्छ, जसरी हुन्छ यो मुद्दा भुल्नुस्, रिट फिर्ता नलिए सम्पूर्ण परिवारलाई खतरा छ’, श्रीमान्लाई धम्क्याएछन् ।
उहाँलाई चारपटक काम छ भन्दै काभ्रेमा बोलाएछन् । त्यहाँ पुगेपछि मुद्दा फिर्ता गर्न दबाब दिन्थे । तैपनि उहाँ गल्नुभएन ।
‘म यस विषयमा केही बोल्दिनँ । उसले माओवादीविरूद्ध बोलेको होइन, हत्यारालाई कारबाही गर मात्र भनेको हो ।’ श्रीमान्को जवाफ सुनेपछि माओवादी झनै कड्किए । उल्टै ललितपुरको खन्ना गार्मेन्टमा लगेर कारबाही गर्ने धम्की दिएछन्, ‘खन्ना गार्मेन्टमा लगेर कुट्नुप¥यो भने पाँच मिनेटमै मुद्दा फिर्ता हुन्छ ।’ यो कुरा श्रीमान्ले धेरै दिनपछि मात्रै खोल्नुभयो । म आत्तिन्छु भनेर उहाँ धेरै कुरा भन्नुहुन्नथ्यो । धम्क्याउने क्रम यत्तिमै सकिएन । धम्की नपाउने घरका कोही बाँकी थिएनन् ।
एक दिन फेरि अर्का एक जना माओवादी आइपुग्यो ।
‘तपाईँले कति पैसा माग्नुहुन्छ ? पार्टीले दिन्छ । यस मुद्दाले पार्टीको बेइज्जत भएको छ । मुद्दा फिर्ता लिइदिनुप¥यो ।’ उसले लोभ देखायो ।
‘म पनि करोडौँ पैसा दिन्छु । तैंले मेरो दाजुभाइ दिन सक्छस्’, म पनि कड्किएँ । चर्काचर्की प¥यो । तँ तँ( म म भयो ।
‘प्रचण्ड र बाबुरामले गोप्यरूपमा भेट्न खोजेका छन्, आफ्नो दुःख भन्नुस उहाँहरूलाई ।’ शान्त हुँदै उसले प्रचण्ड र बाबुरामलाई पनि भेट्न सुझायो । अति गरेपछि म भेट्न तयार भएँ । साङ्ग्रिला होटलमा एक साँझ प्रचण्डलाई भेट्ने निश्चित भयो ।
‘तपाईँ तयार भएर बस्नोस् !’ दुई घण्टाअघि खबर आयो ।
भेट्न जान तयार हुँदै थिएँ । उसले सर्त तेर्सायो, ‘प्रचण्डले जे भन्नुहुन्छ त्यो हुन्छ भन्नुस् है !’
मैले सर्त मानिनँ । भेट्न पनि गइनँ । त्यसपछि मेरो श्रीमानलाई सम्झाउन थाले । ‘प्रचण्डले जेजे भन्छन्, त्योत्यो सबै उसले हुन्छ भन्दै भन्दिनँ’, श्रीमान्ले जवाफ फर्काउनुभयो । त्यसपछि भने माओवादीहरू भेट्न आएका छैनन् । तर, बेलाबेला धम्कीचाहिँ आइरहन्छ ।
‘बालकृष्णको मुद्दा फिर्ता नलिए लासको एउटा टुक्रा पनि रहन्न । उज्जनकै जस्तो हालत बनाइदिन्छौँ ।’ ओखलढुङ्गाकै सुवेदी थरका माओवादी नेताले केही समयअघि यस्तै सन्देश पठाएका थिए । माओवादीका नेतादेखि कार्यकर्तासम्मले अनेक मानिस पठाएर धम्क्याइरहन्छन् ।  पहिले भाइको जाहेरी दिँदा माइला दाइ गणेशकुमारलाई पनि यसैगरी धम्क्याउँथे । दाइलाई त मारे । अहिले मलाई पनि त्यसरी नै धम्की दिन्छन् । सम्झाउने, फकाउने, थर्काउने, धम्क्याउने केही पनि बाँकी राखेका छैनन् । अहिले त एक्लै हिँड्न पनि समस्या छ । बाहिर हिँड्दै हिँड्दिनँ । हिँड्नै परे, साथी लिएर मात्रै हिँड्छु ।
२०७० को वैशाख अन्तिममा काठमाडौँको कपनमा बालकृष्ण ढुङ्गेल, केशव राईसहितको एउटा बैठक भएको खबर आयो । ‘जसरी भए पनि साबित्रीको मुख बन्द गराउनुपर्छ, मुख बन्द गर्न नसके चुनाव घोषणा भएपछि हात खुट्टा भाँच्नुपर्छ ।’ बैठकमा सहभागी एक माओवादी कार्यकर्ताले त्यस बैठकमा भएको छलफलको रेकर्ड गरेर मलाई सुनाए ।
त्यो दिन मेरो मेरो मुटुको एक टुक्रा चुँडिएर गयो जब मेरो मेरो प्रिय भाइ उज्जनकुमार श्रेष्ठको हत्या भयो । ठ्याक्कै १५ वर्षअघि २०५५ साल असार १० गते ओखलढुङ्गा टारकेराबारीस्थित खहरे खोलाको दोभानमा बालकृष्ण ढुङ्गेललगायतले मेरो भाइको ज्यान लिए । ढुङ्गेल त्यतिखेर तत्कालीन शाही नेपाली सेनाबाट जागिर छाडेको एक साधारण व्यक्तिमात्र थियो । माओवादी भइसकेको थिएन । तर, नितान्त व्यक्तिगत रिसिइबीले मेरो भाइको हत्या गरेपछि ऊ माओवादीमा प्रवेश ग¥यो र सभासद्सम्म भयो ।
ढुङ्गेललाई सर्वश्वहरणसहित जन्मकैद गर्ने ओखलढुङ्गा जिल्ला अदालतको फैसला २०६६ साल पुस १९ गते सर्वोच्च अदालतले सदर ग¥यो । तर, चार वर्ष बितिसक्दा पनि त्यो फैसला कार्यान्वयन हुन सकेको छैन । मेरो सङ्घर्ष कुनै पार्टी र व्यक्तिविरुद्ध होइन । न म माओवादी विरोधी हुँ, न ढुङ्गेलको विरोधी । मेरो बिन्ती यति हो, सम्मानित अदालतले गरेको फैसला कार्यान्वयन हुनुपर्छ ।
(सावित्री श्रेष्ठद्वारा लिखित तथा पत्रकार गणेश पाण्डेबाट सम्पादित पीडाका ५००० दिन नामक कृति सोमबारबाट बजारमा आउँदैछ ।)




मिति ः २०७०÷३÷१६

मधेशी नेताहरु मोर्चा बंदी गरी चुनावमा आउनु आवश्यक




पशुपतिनाथ मधेसी

संबिधानसभाको चुनाव नजिकिंदै जाँदा आज मधेशका तमाम पहिचानधर्मीहरुले मधेशबादी दलमा चुनावी एकताको आवश्यक्ता औल्याएका छन् । मधेशका राजनीतिक मांगलाई संबोधन गर्न चुनावमा मोर्चाबन्दी गरेरै अघि बढ्नुपर्ने जनमानसलाई बोध भएको छ ।
मधेशका जनता मधेशी नेताबाट नाखुस भए पनि उनिहरु एउटै आशामा छन कि ढिलोचाँडो उनका मुद्धा संबोधन आफ्नै मधेशी नेताद्धारा हुनेछन् । हिजोकै दिनमा एउटै भाषा एउटै भेष, दाउरा सुरुवाल, खस भाषा नेपाली राष्टिूय भाषालगायतका बिभेदकारी प्रावधानहरुको अंत्य मधेश आन्दोलनकै जगमा भएको हो ।
आशन्न संबिधानसभाको चुनावमा मधेशबादी दलले ३ वटा एजेन्डा बोक्नुपर्छ । प्रथमः समग्र मधेश एक स्वायत प्रदेश, दोस्रो मधेशी जनतालाई अधिकार सम्पन्न बनाउने र तेस्रो एजेन्डाको रुपमा नेपालका हरेक सरकारी निकायमा मधेशीको सम्मानजनक पहँच । यी तिन एजेन्डा तत्कालका लागि अवान्क्षनिय हुन् । अर्को तर्फ नागरिकता बिहिन मधेशीलाई नागरिकता दिलाउनका लागि आन्तरिक गृहकार्यनको पनि टडकारो आवश्यक्ता छ ।
आज उपेन्द्र यादवलगायत ८ वटा मधेशबादी दलहरु चुनावी प्रकृयाको बिरोध गर्दैछन् । उनिहरु सरकार गठन, उच्च स्तरिय राजनीतिक समिति, बाधा अडकाउ फुकाउलगायत अंतरिम संबिधानमा गरिएका परिवर्तनहरुप्रति आफ्नो आपत्ति जनाईराखेका छन् । उनको अर्को अडान केहो भने सरकार एकलौटी ढङगले चुनवाको तिथी घोषणा गर्यो । उनिहरुसँग सरकारले एक सामान्य औपचरिक परामर्श गर्न पनि उचित ठानेन । उपेन्द्र यादव मधेशका बिभिन्न मञ्चबाट खिलराज रेगमी नेतृत्वको सरकारलाई ३ ठुला दलको कठपुतली बनेको आरोप लगाउँदै आएका छन् । उनका अनुशार यो सरकार ४ दलिय सिन्डिकेटभन्दा पृथक केहि छैन् । मधेशी दल अहिले यसरी बुझ्दा दुई चिरामा बिभाजित छन् । एक चुनावी प्रकृयाको बिरोध गर्ने उपेन्द्र यादव नेतृत्वको दल भने अर्को गैर उपेन्द्र यादवको दल ।
स्रोतका अनुशार उपेन्द्र यादव पनि चुनावमा भाग लिने नै छन् । उनले आफूलाई पृथक सावित गर्नका लागि मात्रै बिरोधका आवाज बुलन्द गरेका हुन । नाम नखुलाउने सर्तमा यादव नेतृत्वकै दलको एक केन्द्रीय सद्स्य भन्छन,“ हामी चुनावको आन्तरिक तयारी सुरु गरिसकेका छौं । उपेन्द्रजी चुनावको बिरोध गर्नु एक नाटक मात्रै हो । सदाझैं आफूलाई अरुभन्दा पृथक छु भन्ने जनाउनका लागि मात्रै चुनावको बिरोध गरिया हो ।” उनका अनुशार मधेशी जनअधिकार फोरम नेपाल कुनै दलसँग मोर्चा नगरेपनि आफ्नै बाहुवलमा चुनाव जित्न सक्ने हैशियत राख्दछ । पार्टी निकट एक केन्द्रीय सद्स्य श्रवण कुमार अग्रवाल भन्छन, “हामी चुनावी गृहकार्यकमा लागिसकेका छौं, बिरोध गर्नु एक प्रकारको पृथकताको नमुना मात्रै हो । हाम्रो चुनावी ‘सरगर्मी’ एक महिना पश्चात मात्रै सुरु हुनेछ ।”
मधेशवादी नेताहरुका अनुशार चुनावमा दुई मोर्चा मात्रै बन्नेछनः एक उपेन्द्र यादवको नेतृत्वमा भने दोस्रो महन्थ ठाकुरको नेतृत्वमा । नेताहरुका अनुशार बिजय गच्छेदारको फोरम लोकतान्त्रिक, राजेन्द्र महतो नेतृत्वको सदभावना पार्टीलगायत अनिल झा, सरिता गिरी नेतृत्वको साना दलहरु महन्थ ठाकुर नेतृत्वको मोर्चामा जाने प्रयाश थालिसकिएको छ । अर्को तर्फ उपेन्द्र यादव पनि राजकिशोर यादव नेतृत्वको फोरम गणतान्त्रिक, महेन्द्र राय यादवको तमलोपा नेपाल लगायतका साना दलहरु मोर्चाको नेतृत्व गर्नेछन् । यसरी हेर्दा मधेशमा दुई शक्तिले आफ्नो चुनावी सरगर्मी बढाउने निश्चित छ आशन्न निर्वाचनमा ।
मधेशी जनता पनि यिनीहरुको मोर्चाबन्दी, एकिकरण र एकताकै पक्षमा छन । हालमा मधेशका जिल्लाहरुको भ्रमण गर्दा के थाहा पाए भने मधेशी जनताहरु बिभिन्न टुक्रामा फुटेका मधेशवादी दलमा एकता चाहन्छन् । मधेशवादी दल छोडेर गैरमधेशी दलमा नेताहरु प्रवेश गर्नुलाई जनताले औचित्यहिन ठानेका छन । एक दल छोडेर अर्को दलमा जानु त्यति आपत्तिजनक नभए पनि यो अपरिपक्क राजनीतिको ‘प्लान्ड गेम’ हो भन्ने बुझ्न चुक्नु हुन्न ।
चुनावको बहिस्कार गर्ने आवाजहरु पनि सुनिन्छन् । कहिले उपेन्द्र यादव त कहिले मोहन बैद्यले यथास्तितीमा चुनाव हुन नदिने बताउँछन् । हो, यथास्तितीको त बिरोध गर्नैपर्छ तर बृहत राजनीतिक लाभका लागि नकि दलगत स्वार्थपुर्तीका लागि । बहिस्कार गर्छु भन्नेहरु अहिले मोर्चाबन्दी गरेर निर्वाचनमा भारी मतले बिजयी हुने तर्फ लागे बढि हितकार होला ।
मधेशी जनता चुनाव चाहन्छन । तर मधेशका मुद्दाहरुलाई संस्थागत गर्ने सर्तमा मात्रै । मधेशबादी दलमा एकता नहुँदा भोलीका दिनमा गैरमधेशी दललाई फायदा पुग्ने हो कि भन्ने चिन्ता यिनमा पलाएको छ । मधेशमा बढिमा दुई मोर्चा बनाएर चुनाव लड्दा मधेशवादीलाई बढि फाईदा पुग्ला र यसले गैरमधेशबादीको षड्यन्त्रमाथि पनि ठुलै प्रहार हुनेछ । आह पहाडवादी दलहरु मधेशबादी दलमा एकता नहोस भन्ने चाहन्छन । यिनमा एकता भए आफूहरुलाई घाटा हुने भन्ने डरले उनलाई सताएको छ । तर मधेशवादी दल जनचाहना अनुरुप अधिकतम दुई वटा मोर्चा बनाए चुनावमा गए ‘पोपुलर सेन्टिमेन्टस’ लाई आफ्नो तर्फ तान्न सक्ने छन् र चुनावमा ठुलै मत पाउने संभावना प्रवल हुनेछ ।





मिति ः २०७०÷३÷१६

सरकारले जचुकालि खारेज गर्न लाग्नु ‘दुर्भाग्यपुर्ण


अजय अनुरागी
जनकपुरधाम............
नेपाल सरकारले ऋण अवस्थामा रहेको जनकपुर चुरोट कारखाना लिमिटेड जचुकालि खारेज गर्ने भएको छ । नेपाल सरकारले अगामी आवको बजेट मार्फत् जचुकालि खारेजको घोषणा गर्ने तयारी गरेको बुझिएको छ । २०६८ फाल्गुन महिनादेखि पूर्ण अवस्थामा बन्द रहेको जचुकालिले आफ्ना ७ सय ६५ कर्मचारीलाई कामै नगरी तलब भुक्तान गर्दै आएको छ । चारदर्जनभन्दा बढी अबकास प्राप्त कर्मचारीले निबृत्त अनुदान पाउन सकेका छैनन् । अर्थ मन्त्रालयको संस्थान समन्वय महाशाखाले सरकार समक्ष जचुकालि खारेजको सुझाब दिएको हो ।
कार्यरत कर्मचारीको तलब, उपदान र अन्य ऋण तथा दायित्व र अबकास प्राप्त कर्मचारीको उपदान गरी खारेज अघि सरकारले ३ अर्ब रुपैयाको जोहो गर्नुपर्ने महाशाखाको प्रतिवेदनमा उल्लेख गरिएको छ । कर्मचारी यूनियनले समेत जचुकालिको सम्पूर्ण पूर्बाधार आफ्नो अधीनमा राखेर दायित्व फछर्यौट गर्न स्वीकार गरेको थियो । सोही बमोजिम अर्थ मन्त्रालयमा गत मंगलबार अर्थका सचिब, उद्योगका सचिब, कारखाना ब्यवस्थापक र यूनियनबीच सम्झौता हुन गई कारखाना खारेज गर्ने सहमति भएको हो । ३ अर्ब दायित्व रहेको बताईएपनि नेपाल बैंक लिमिटेड, बांग्लादेश बैंक लगायतहरुको गरी बैंकहरुको बक्यौता मात्रै ६५ करोडको हाराहारीमा रहेको छ । झण्डै डेढ वर्ष अघि अबकास प्राप्त गरेका ९५ जना कर्मचारीको मात्रै २६ करोड तिर्न बाँकी रहेको छ भने कच्चापदार्थ आपूर्ति गरिएका किसान तथा पार्टीहरुको ३६ करोड तिर्न बाँकी रहेको छ ।
यद्यपी जचुकालिको आफ्नै सम्पत्ती १० अर्ब भन्दा बढीको रहेको छ । जनकपुरमा मात्रै जचुकालि उद्योग रहेको क्षेत्रफल ३३ विग्घा १७ कट्ठा रहेको छ भने नेपालका अन्य भागमा गरी जचुकालिको आफ्नै जग्गा अन्य १८ स्थानमा रहेको छ ।

जचुकालिको कुल सम्पत्तीको मूल्याङ्कन १० अर्ब ५९ करोड गरिएको छ । जनकपुरको मुख्य बजार क्षेत्रमै जचुकालिको अर्बौंको ३३ विग्घा क्षेत्रफलको जग्गा रहेको छ । जचुकालिमा कार्यरत मजदूर नेता मदन ठाकुरले धुम्रपान निषेध गर्ने नीति अख्तियार गर्नुका साथै जचुकालि धान्ने अवस्था नरहेको हँदा कठोर निर्णयमा सम्झौता गर्न कर्मचारी समेत बाध्य भएको बताए । ३० वर्षको उपदान , गोल्डेन हयान्ड उपदान लगायत गरी एक कर्मचारीको हातमा एकमुष्ठ ४५ लाखको हाराहारीमा पर्न जाने जनाईएको छ । जचुकालिमा राजनीतिकरण, कमजोर ब्यवस्थापन तथा कर्मचारीहरु स्वयंको लापरवाही र हेलचक्रयाईले जचुकालि धराशायी भएको आरोप लाग्दै आएको छ ।
अर्थशास्त्रका सह(प्राध्यापक डा.भोगेन्द्र झा भन्छन,“सरकारको उक्त निर्णय दुर्भाग्यपुर्ण छ । जनकपुर लगायत समग्र देशकै अर्थतन्त्रमा नकारात्मक असर पर्ने निश्चित छ । कुनै पनि उद्योग स्थापना गर्नु अत्यन्तै कठीन हुन्छ तर खारेज गर्न उद्दत रेग्मी सरकारलाई रोक्न राजनीतिक दलहरुले समेत मौन समर्थन दिएको प्रष्ट हुन्छ ।” नेकपा एमालेका नेता तथा जचुकालीका पुर्व महाप्रवन्धक समेत रहेका शितल झा भन्छन,“ यो सरकारले गर्न लागेको निर्णय वडे चिन्ता जनक र दुर्भाग्य पुर्ण छ । पहिलेकै गलत नीति र अव्यवस्थापनले गर्दा सरकारसँग अर्को कुनै उपाय पनि छैन । धुम्रपान उत्पादन गर्ने संस्थालाई सरकारले नै चलाउनु हुँदैन, अन्तराष्टिूय आचार संहीताले पनि नमिलेको कारण यस्तो अवस्था आएको हो ।”
जनकपुर चुरोट कारखानाले स्थापनाकालको चार दशक भन्दा बढी समयमा विभिन्न आरोह अवरोहहरु पार गरे पनि अब सदाका लागि बन्दको संघारमा पुगेको छ । विभिन्न प्रहारहरुबाट सिकिस्त भईसकेको कारखाना पछिल्लो वर्षहरुमा आंशिक रुपले सञ्चालनमा रहे पनि अबको दिनमा उक्त कारखाना एकादेशको कथा हुने भएको छ ।
इतिहास र स्थापनाका प्रारम्भिक चरण 
झण्डै आधा शताब्दी पछाडी गयौं भने तत्कालिन सोभियत संघ सरकारले नेपाललाइ गरेको सहयोगहरु हेर्दा अहिले सहयोग गर्ने दातृ निकायहरुले पैसा मात्रै फाल्ने गरेको अनुभूति हुन्छ । दातृ निकायले पहिलाको परियोजनाहरु सञ्चालन गर्दा देशका आम सर्वसधारणले प्रत्यक्ष रोजगार बन्ने , शिक्षा तथा जनचेतनाको स्तर बढ्ने , मानव बिकासका कार्यक्रमहरु सञ्चालन लगायत सर्वसधारण आश्रित रहने प्रमुख ब्यवसायलाइ आधार बनाएर बिकास निर्माणका कार्यक्रम तथा परियोजनाहरु तयार गर्ने गर्दथे । हाल आएर नेपाल र रुसबीचको सम्बन्ध पहिलाको जस्तो सुदृढ र सुमधुर रह्न सकेको छैन । तर, २१ औं शताब्दीको सुरुका दिनमा रुसले गरेको सहयोगहरुबाट नेपालका आम नागरिकलाइ अझै फायदा भइरहेको थुप्रै उदाहरणहरु छन् हामीकहाँ ।
पूर्व पश्चिम राजमार्गमा हिंडदा दर्जनौं ठूल ठूला पुलहरु भेटिन्छन् जुन आजभन्दा ५ दशक पहिला रुस सरकारले बनाइदिएका हुन् । नेपाललाइ आर्थिक रुपमा सबल बनाउन तत्कालीन रुसी निती समेत सराहनीय थियो । अरु राष्टूहरुको अपेक्षा निकै नै सन्तोषप्रद र सर्वसधारण प्रत्यक्ष लाभान्वित हुने प्रकारको उसको परियोजनाहरु सञ्चालन हुन्थे ।
सोही लक्ष्यका साथ बिक्रम सम्वत् २०१० सालमा रुस सरकारले नेपाललाइ दुइ ठूला परियोजनाहरुमा अनुदान गर्ने निधो ग¥यो । र शर्त थियो , नेपाल कृषि प्रधान देश भएकोले देशका उत्पादित कच्चा पदार्थहरुबाट नै समान तयार गरी निर्यात तथा  भारी संख्यामा रोजगारीको अबसर समेत श्रृजना हुनु ।
बिक्रम सम्वत् २०२१ सालमा रुस र नेपालबीचको दौत्य सम्बन्धलाई अझै प्रगाढ बनाउने उद्देश्यका साथ रुस सरकारले आफ्नै अनुदानमा नेपालमा २ ठूला परियोजनाहरु निर्माण गर्ने निधो ग¥यो ।  सोही निधो अनुरुप नेपालमा चिनी फ्याक्टिू र चुरोट कारखाना निर्माण गर्न सरकारले तत्परता देखायो । चिनी फ्याक्टिू बिरगंजमा सञ्चालन गर्ने भएपनि चुरोट कारखानाका लागि सिरहाको लहानमा सञ्चालन गरिने लगभग तय भइसकेको थियो । तर तात्कालीन अर्थमन्त्री समेत रहेका समाजसेवी रामनारायण मिश्रले चुरोट कारखाना जनकपुरमा स्थापना गर्ने निक्र्योल गर्दै बिक्रम सम्वत् २०१७ सालदेखि निर्माण कार्य प्रारम्भ गराएका थिए । चुरोट कारखाना लिमिटेडको स्थापनाका लागि चुक्ता पूूजी ४ करोड ८ लाख ३७ हजार रहेको थियो । कारखाना निर्माणका लागि सर्वसधारणबाट नै जग्गा खरीद गरिएको थियो । जनकपुरको मुख्य बजार मिल्स एरियामै रहेको चुरोट कारखाना लिमिटेडको हालको क्षेत्रफल ३५ विग्घा रहेको छ । तत्काल ३ सय कर्मचारीहरुलाइ भर्ना गराएर चुरोट कारखानाको सञ्चालन गरिएको थियो । चुरोट कारखाना दिनानुदिन उन्नतीको पथमा हिंडिरह्यो र उत्पादन तथा माूगमा वृद्धि हुदै गएपछि २०४४ सालमा सबैभन्दा बढी ४ हजार ७ सय कर्मचारीहरु चुरोट कारखाना लिमिटेडबाट प्रत्यक्ष रुपमा श्रम गरेर जिविकोपार्जन गर्न भ्याएका थिए । हाल आएर सो संख्या ९ सयको हाराहारीमा पुगेको छ । तर त्यस लगत्तै २०४६ सालको जनआन्दोलन पछि जचुकालि अवनतिको पथमा बिस्तारै ओरालो लाग्यो र हाल आएर बाँच्नका लागि संघर्ष गरिरहेको भएपनि अन्ततः मृत्यु हुने निश्चित छ, यद्यपि औपचारिक घोषणा हुन बाँकी छ ।
२०४६ सालमा प्रजातन्त्र आएपछि कारखाना सञ्चालनमा राजनीतिक हस्तक्षेप बढ्दै गयो । सरकार परिवर्तन भए लगत्तै कारखानाको महाप्रबन्धक तथा सञ्चालक समितिका अध्यक्ष परिवर्तन गर्ने सरकारी नीतिले कारखाना धराशायी हुदै गएको कारखानामा कार्यरत श्रमिकहरुको गुनासो छ । श्रमिकहरुका अनुसार सरकारले नियुक्त गरेका अध्यक्ष तथा महाप्रबन्धकहरु लाखौं रुपैया सम्बन्धित मन्त्रीलाइ तिरेर कारखानाको नियुक्ति लिने होड चलाएपछि आफ्नो लागत् असुली गर्न ती महाप्रबन्धक तथा अध्यक्षहरु कारखानालाइ नै भ्रष्टाचारको थलोको रुपमा बिकास गरे । प्रजातन्त्र आएदेखि हालसम्म २ दर्जन जति  महाप्रबन्धक जचुकालिमा जागिर खाइसकेका छन् । महाप्रबन्धक नियुक्त हुूदा कहिले मजदूर संगठनहरुसित ग्रह नमिल्दा त कहिले सरकार परिवर्तनको बहानामा महाप्रबन्धक फेरिदै आएको हो ।
। राम्रो अवस्थामा सञ्चालन हुदा जचुकालिले ५ अर्ब २६ करोड खिल्ली सम्म चुरोट उत्पादन गरेको थियो भने हाल लाखमा समेत उत्पादन हुन नसक्ने अवस्थाबाट उद्योग गुज्रिरहेको छ । जचुकालिको अवस्था खस्किदै गएपछि ऋण काढेर जचुकालि सञ्चालनको थुप्रै प्रयासहरु भए । कर्मचारीहरु अवकास भएको वर्षौ भइसकेपनि उनीहरुले पाउने एकमुष्ठ रकम तथा बिमा रकम अझै पाउन सकेका छैनन् । पछिल्ला चारवर्ष यता यी र यस्ता परिस्थितिबाट गुज्रिरहदा सरकारले जचुकालिको काठमाडौंस्थित जग्गा बिक्रि गर्ने निधो ग¥यो । झण्डै २ अर्ब ५० करोडभन्दा बढी मूल्याड्ढन हुने जग्गा नागरिक लगानी कोषले मात्रै ७२ करोडमा किनेको हो । काठमाडौंको नयाँ बानेश्वरस्थित सो जग्गा कुनै नीजि क्षेत्रबाट बेचिएको भए ३ अर्बसम्म जचुकालिले पाउने आम नागरिककाृे धारणा छ । काठमाडौंको नयां बानेश्वरस्थित भवन सहितको जग्गाको मूल्याङ्कन दुइ अर्बभन्दा बढी गरिएपनि ७२ करोडमै बिक्रि गरिएपश्चात् रकम खातामा पर्दै नियुक्त भएका महाप्रबन्धक श्याम कुमार महतो पछिल्लो ६ महिनामा जम्मै रकम खर्चेर १० करोड ऋणको अवस्थामा ल्याइपुर्याएको मजदूरहरुको आरोप छ ।
प्रजातन्त्र आएको केही वर्षसम्म पनि राम्ररी सञ्चालन भएको जचुकालिले आफ्नो प्रभाव हरेक क्षेत्रमा पारेको थियो । खेलकूदको क्षेत्रमा जचुकालिको फुटबल टिम विरेन्द्र कप फुटबल प्रतियोगिताको उपाधि समेत चुमेका छन् भने जचुकालिकै क्रिकेट टिमका कैयौं खिलाडीहरु राष्टिूय टिमका सदस्यहरु बन्न सफल भएका छन् । तर वर्तमानमा आएर जचुकालिबाट दक्ष एवम् ब्यवसायिक खिलाडीहरुको उत्पादन पूर्णतया ठप्प भइसकेको छ।
प्रभाव चौतर्फी नकारात्मक

जचुकालि बाँच्नको लागि संघर्ष गरिरहदा यसको प्रभाव प्रत्यक्ष अप्रत्यक्ष रुपमा हरेक क्षेत्रमा परेको देखिन्छ । सरकारले वार्षिक कम्तिमा पनि करोडौं रकम राजश्वको रुपमा जचुकालिबाट पाउने गरेको थियो । जचुकालि राम्रो अवस्थामा सञ्चालन हुूदा सरकारलाइ सबैभन्दा बढी बिक्रम सम्वत् २०४६÷०४७ मा राजश्व बुझाएको थियो । सो वर्ष मात्रै जचुकालिले ४७ करोड ७ लाख ६९ हजार ९ सय ५५ रुपैया ४२ पैसा राजश्व बुझाएको थियो । सरकारी राजश्वमा कमी आउनुका साथै त्यसको प्रभाव हरेक क्षेत्रमा परेको बताइन्छ । जचुकालिमा कार्यरत कर्मचारीहरुले उठाएको मासिक तलबबाट नै कम्तिमा एक करोड भन्दा बढी रकम जनकपुर क्षेत्रकै बजारमा चलयमान हुने गरेको र त्यसबाट जनकपुरका ब्यवसायी लगायत अन्य क्षेत्र समेत प्रत्यक्ष लाभान्वित भएको बताउूछन् उद्दोग वाणिज्य संघ जनकपुरका अध्यक्ष श्याम प्रसाद साह ।
निकाशका तीन विकल्प ः
एक वर्षदेखि कारखाना डुब्न लागे पनि अल्पकालमा केही मुनाफा तथा दीर्घकालमा पुर्ववत अवस्थामा फर्काउन सकिने सम्भावना छ । कुनै पनि हालतमा कारखानालाई चलाई राख्नु जनकपुर र राष्टूकै अर्थतन्त्रको समृद्धिका लागि नितान्त आवश्यक  रहेको  देखिन्छ ।
(१) सक्षम महा(प्रबन्धकको नियुक्ती ः
महाप्रबन्धक तथा सञ्चालक समितिको अध्यक्ष देखि सदस्यहरु समेतको नियूक्तिमा राजनीतिक व्यक्तिलाई नपठाई योग्य , सक्षम र अनुभवी व्यक्तिलाई नियूक्ति हुनु पर्दछ । त्यसका लागि कारखानामा लामो अवधी सम्म सेवा गरी अवकाश पाएका कर्मचारीहरु मध्येबाट कार्यरत रहेको अवस्थामा कार्य सम्पादन तथा मूल्यांकनको आधारमा व्यक्तिको छनौट गर्नु प्रथम विकल्प हो ।  नत्र भने उद्योग मन्त्रालयकै सह सचिव तथा प्रशासकको मातहतमा कारखानाका मजदुरहरुको विश्वास जिती उत्प्रेरित गरी नाफा तिर डोरयाउन सकिन्छ । डिभिजन प्रमुखहरु अधिकांश समय कारखानाका अन्य शाखा , डिपो तथा क्षेत्रीय कार्यालयहरुमा रहने गरेकाले लाइन नै कमजोर भएको छ । मजदुर संगठन पनि त्यक्तिकै हावी भएका छन । तसर्थ सब डिभिजन समेतको जानकार भएका व्यक्ति महाप्रबन्धक हुंदा राम्रो हुन सक्दछ । राजनीतिक नियुक्ति हुंदा आफ्नो पद जोगाउनमै महाप्रबन्धकहरु केन्द्रित हुने भएकाले मजदुरहरुले समेत गरेको गल्तिलाई कारवाही गर्न नसक्दा कर्मचारीहरु पनि मजदुर संगठनको आडमा अराजक र अनुशासन हिन भएपछि काराखनाको अस्तित्व संकटमा परेकोले अब कडा प्रशासक नियूक्त गरी कारखानालाई बचाउँन सकिन्छ ।
(२) पब्लिक प्राइभेट पार्टनरशिपः
सरकारको स्वामित्वमा रहेको कारखानाको निश्चित प्रतिशत शेयर सरकार आफैले राखेर बांकी प्रतिशत शेयर स्थानिय व्यापारीहरुलाई वितरण गरी कारखाना सञ्चालन गर्न सकिन्छ ।
(३) पे अफ गरी निजीकरण ः
कारखानालाई सरकारले पे अफ गरी रु् एक अर्व ऋण सहितको सम्पूर्ण दायित्व चुक्ता गरी निजी क्षेत्रलाई विक्रि गर्नु तेस्रो विकल्प हो । करिब रु. ३ देखि ३.५० अर्ब रुपैंयाको मूल्यांकनमा कारखाना निजी क्षेत्रलाई विक्रि गर्न सकिन्छ । कारखानाको ३५ विग्हा जग्गा मध्ये २ विग्हा जग्गामा चुरोट कारखाना सञ्चालन गरी बांकी जग्गामा अन्य कारखानाहरु समेत सञ्चालन गर्न सकिन्छ । चाख लाग्दो कुरा के हो भने ख्याति प्राप्त कारखाना किन्न  धेरै खरिददारहरुले समय(समयमा इच्छा ब्यक्त गर्दै आएका छन् ।
तर यी सबै विकल्पहरु हुँदा हुँदै सरकारले कारखाना खारेजी नै गर्नु दुःखद हो ।

मिति ः २०७०÷३÷१६