मिथिलाको कुरा त हाम्रो अजेण्डा होइन नि । मिथिला अलगै प्रदेश हुनु पर्छ भन्ने हाम्रो माागै होइन । कोचिला, मिथिला, अवध, भोजपुरा, थरुहट गरी ५ प्रदेश बनाउनु पर्ने कांग्रेसको मााग हो । मेरो मााग होइन । सद्भावना पार्टीका अध्यक्ष राजेन्द्र महत्तो र द एक्सक्लुसिभका सम्पादक अजय अनुरागीसागको वार्तालापको सम्पादित अंश प्रस्तुत छ ।
सदभावना पार्टी पछिल्लो समयमा सरकारमा वसेको वेला कुनै मुद्दामा सिन्को समेत नभााच्ने, अनि अहिले चुनावको मुखमा आएर अनसन गर्नुको के औचित्य छ ?
चुनाव नै अनिश्चित छ, चुनाव भए पो जनताले मूल्याङ्कन गर्ने हो की हामी सरकारमा रहादा के गर्यो, कुन पार्टी, कुन नेताले के गर्यो गरेन, त्यसको मुल्याङकन गरेर जनताले रिवार्ड दिने हो कि ‘पनिस’ गर्ने भन्ने कुरा त चुनावमा नै हुने हो तर सबै जनताको आज एउटै प्रश्न छ कि चुनाव हुन्छ कि हुादैन ? कहिले हुन्छ चुनाव ? त्यसको जवाफ त चााहियो ।
आमरण अनसनबाट सम्झौता गराए पनि के हुने वाला छ र ? यस अघि पनि तपाईहरुले २२ बुादे, ८ बुादे लगायत थुप्रै सम्झौता गरी सरकारमा वसेकै हो ? २२ बुादे सम्भौता हुादा तपाईले नै भन्नु भएको थियो कि मधेशको ९९ प्रतिशत मााग पुरा भैसक्यो । फेरी त्यै मागहरुका लागि किन अनसनमा बस्नु पर्यो र ? जनताले तपाई माथि विश्वास कसरी गर्लान त ?
अएा, कसरी विश्वास गर्छन ? जसरी हुन्छ त्यसरी गर्छन । विश्वास गर्ने के कुरा छ र ? अनशनको मााग छ, एकै पटकमा माग पुरा हुादैन, अधिकारको लागि गरिने संघर्ष एकै पटकमा पुरा हुादैन । पटक पटक संघर्ष गर्नु पर्छ र पटक पटक धोका हुन्छ । यो धोखा मात्र सदभावना पार्टी साग भएको छैन । विश्वमा अधिकारको लागि हुने संधर्ष पटक पटक गर्नु पर्छ ।
आमरण अनसन सबैभन्दा भद्र आन्दोलन गरिन्छ तर पनि राज्यले कुनै वास्ता गरेन ? गैर दलिय व्यक्तिको हातमा सत्ता सुम्पेर तपाईहरुले ठुलै गल्ती गर्नु भयो भनेर लाग्दैन ? चुनाव पनि भैरहेको छैन तपाईहरु पछुताई त रहनु भएको छैन ?
(हाास्दै) पछुताउने समय पनि आउन सक्छ । उद्देश्य अनुसार काम नभए धेरै पछतावा हुन सक्छ । निर्वाचन गराउने एउटै उद्देश्यका साथ सरकार वनाइएको हो । दलिय नेतृत्वमा सरकार यसकारण बनेन, प्रधानमन्त्री पदको स्वार्थका कारण ठुलो–ठुलो पार्टीमा कुरा मिलेन । त्यसै कारण गैरदलिय व्यक्तिको नेतृत्वका मन्त्रीपरिषदको अध्यक्ष बनाई सरकार बनाइयो । अव मुल काम चुनावमा नै प्रश्न उठेको छ, तर सरकारले अन्य कामहरु गरिरहेका छन ।
अचम्म त के छ भने तपाई सम्मिलित ४ दलको उच्चस्तरीय राजनीतिक संयन्त्र छ, एका तर्फ संयन्त्रकै गाइडलाइन सरकार हिाडेको छ, अर्को तर्फ तपाईहरु नै आन्दोलन गर्नु हुन्छ, यो के नाटक हो ?
हेर्नुस राजनीतिक दलको संयन्त्र अनुसार सरकारले काम गरेको भए हामीले आन्दोलन गर्ने पर्दैनथ्यो फटाफट चुनावको मिति घोषणा गरेको भए अषाढमै चुनाव सम्पन्न हुन्थ्यो, तर अषाढमा पनि भएन । मंसिरमा चुनाव गराउने कुरा पनि क्लियर नभएको अवस्थामा सम्पुर्ण नेपाली जनताको आवाजको जवाफ खोज्नका लागि सदभावनाका नेता कार्यकर्ताले ज्यानको बाजी लगाएर आमरण अनसनमा बसेका छन ।
तपाईको पार्टीको संगठन त कर्णाली अञ्चल लगायत ६५ जिल्लामा विस्तार भयो भनेर प्रचार गरिएको छ । त्यस्तो हो भने ६५ जिल्लामा नभएर मधेशका जिल्लाहरुमा मात्र किन अनसन ?
मधेसमा मात्र संगठन छ, पहाडमा संगठन वनिसकेको छैन । ६५ जिल्लामा सम्पर्क सुत्र बनेको छ । पार्टीको आन्तरिक कुरा त तपाईले बुझ्नु हुन्न नि । पार्टीको तपाई सदस्य पनि होइन । पार्टीको सदस्यता अभियान चलेको छ, सबै दागमा जिल्ला कार्यसमिति बनिसकेको छैन । कास्की, तनहु, चितवन, जहाा संगठन छ, त्यहाा अनसन भइरहेको छ ।
जनसंख्याको आधारमा निर्वाचन क्षेत्र कायम गरिनु पर्छ भनेर तपाईहरु भनिरहनु भएको छ तर मधेश आन्दोलनको प्रमुख मुद्दा जनसंख्याको आधारमा समानुपातिक निर्वाचन प्रणाली कायम गरिनु पर्ने मागलाई लयाएर मिश्रित निर्वाचन प्रणालीमा जानु भयो । फेरी समानुपातिक निर्वाचन क्षेत्रको कुरा उठाउनुको के अर्थ ?
तपाईलाई केही जानकारी त छादैछैन, खाली प्रश्न उल्टा–पुल्टा गर्नु हुन्छ । पत्रकार न हो तपाई, जनसंख्याको आधारमा निर्वाचन क्षेत्र त कायम भएकै हो नि । कति मधेसी जनता त्यसका लागि मरे । भयो त्यतिबेला ४८.२ प्रतिशत जनसंख्याको आधारमा निर्वाचन क्षेत्र कायम गरियो, फेरी निर्वाचन क्षेत्र वढनु पर्छ । (तर समानुपातिक निर्वाचन प्रणालीवारे केही वोल्नु भएन ।)
तपाईले कान्तिपुर टेलिभिजनको फायरसाइडलाई दिएको अन्तरवार्तामा मधेशमा थारुहरुको आन्दोलन भएको कारण थरुहट प्रदेश दिने भन्नु भयो तर मिथिला आन्दोलन भएको कारण मिथिला प्रदेश पनि दिनु पर्छ भनेर त भन्नु भएन ?
यो मिथिला प्रदेश लगायत ५ वटा प्रदेश बनाउनु पर्छ मधेसमा कांग्रेस र एमालेको अजेण्डा हो । हाम्रो अजेण्डा त मधेशमा एक प्रदेश हुनु पर्छ नै हो । मेची देखि महाकाली सम्म एउटा सम्झौता भयो कि थरुहट प्रदेश बनाउने । थरुहट र मधेश यदि मिलेर बस्यो भने अझै पनि एउटै प्रदेश बनाउन सकिन्छ । नमिलेको अवस्थामा मात्रै मधेशमा दुई वटा प्रदेश वनाउने कुरा गरेको हो ।
मिथिला मिलेन भने ? मिथिला राज्यको मााग गर्दै ५ जनाले शहादत नै दिइसकेको छन ।
मिथिलाको कुरा त हाम्रो अजेण्डा होइन नि । मिथिला अलगै प्रदेश हुनु पर्छ भन्ने हाम्रो माागै होइन । कोचिला, मिथिला, अवध, भोजपुरा, थरुहट गरी ५ प्रदेश बनाउनु पर्ने कांग्रेसको मााग हो । मेरो मााग होइन ।
समग्र मधेश एक प्रदेश एक सुत्रीय माागमा तपाईहरु पनि त आउनु भएन तपाई ने भन्नु हुन्छ कि महन्थ ठाकुर र विजय गच्छदारले मधेशमा प्रदेश हुनु पर्नेमा सहमत भैसकेका थिए , मैले नै रोके, फेरी दुई प्रदेशमा सांकेतिक रुपले सहमति जगाइरहनु भएको छ ।
हाम्रो दृष्टिकोणले एउटै मधेश हो । थरुहट आन्दोलन भएपछि त्यसको पनि प्रदेश हुनु पर्ने सम्झौता भएको छ । थरुहट मिले एउटै नमिले दुईटा प्रदेश हुन्छ । विजय गच्छदार र महन्थ ठाकुरको ५ प्रदेशको अजेण्डा हुन सक्छ, कांग्रेस, एमालेको अजेण्डा हुन सक्छ । सदभावना पार्टीको होइन । संघीयतामा प्रान्तको संख्या, सीमा र नाम जनताको मााग अनुसार परिवर्तन हुन्छ । त्यसमा मिथिला प्रदेशको पनि मााग हुन सक्छ ।
त्यो मिथिला प्रदेशको मााग हुन सक्छ होइन कि भै सकेको छ नि,हैन र ?
भैसकेको छ, तर जनताको द्धारा मााग भयो भने एउटा प्रदेशबाट ५ वटा प्रदेश बन्न सक्छ । संविधानसभाको निर्वाचनबाट संविधानसभाले न वनाउने हो प्रदेश । तपाईलाई थाहा छ, भारतमा १४ वटा प्रदेश थियो, ३० वटा प्रदेश भै सक्यो नि ।
हो त्यो भनेको तपाईले मधेशमा पछि गएर मिथिला दिने नै हो भने अहिलै नै अग्रगमनमा किन नजाने ? त्यसो भए १० वर्षपछि गर्ने कुराको अहिले नै किन छिनोफानो नलगाउने ?
एकैचोटी सबै थोक हुादैन । यसरी पनि कहिा हुन्छ र ? जनताको मााग अनुसार प्रान्तको सीमा संख्या र नाम परिवर्तन हुन्छ । आज नै सबै कुरा गीता, महाभारत, वाइवल, कुरान बनाउने कुरा हुनु भएन । तपाई जो भन्नु हुन्छ कांग्रेसी मानसिकता, ४७ सालमा सबै गीता, वाइवल कुरा बनाउने कुरा गर्यो, सबै भााडभैलो भयो । संविधानै सकियो । आज पनि प्रदेशको स्वालमा हामी एउटै प्रदेश मानिरहे छौ । ५ प्रदेश पनि मधेशमा बन्न सक्छ तर जनताले चाहयो भने । आजको दिनमा महन्थ ठाकुर र विजय गच्छदार ५ प्रदेशका लागि सहमत भएकै हो, सदभावना सहमत भएन । यदि जनताले मधेशमा ५ प्रदेश चाह्यो भने हुन्छ नि ।मैले रोकेर रोकिन्छ । मेरो मान्यता हो मधेशमा एक प्रदेश थरुहट आए पछि दुईटा प्रदेश भयो । त्यसै गरी जनता चाह्यो भने ५ प्रदेश पनि हुन्छ ।
मधेशमा मधेशवादी दलहरुको एक पार्टी, एक झण्डा र एक चुनाव चिन्हको सबैभन्दा विरोधी शक्ति तपाई नै हो भनेर आरोप लागिरहेको छ नि ?
यो त के हो, बहुदलीय व्यवस्थाको विरोधी कुरा हो । मधेशमा एउटै पार्टी रहोस त्यो कहिा हुन्छ ?
मधेशमा वहुपार्टी हुने तर वहु प्रदेश किन नहुने ?
जनताले चाह्यो भने हुन्छ ।
अहिले आमरण अनसनमा जसरी राष्टिूय स्थानीय मुद्दा उठाइएको छ त्यो कुरा तपाई सत्तामा भएको बेला किन उठाउनु भएन ? त्यसबेला त तपाई नीति निर्माता कै तहमा हुन हुन्थ्यो ।
दुनियाामा सबै कुरा एकै पटक उठदैन । तपाई एकै चोटी यति ठुलो हुनु भएको छैन । विस्तारै–विस्तारै ठुलो हुनु भयो । एकैचोटी पत्रकार हुनु भएन, विस्तारै–विस्तारै सिक्नु भयो होला । विस्तारै–विस्तारै हामीले पनि कुरा उठाएको हो ।
मधेशमा मधेसवादी दलहरुबीच मोर्चाबन्दी भएर चुनाव भयो भने त्यो मोर्चाको गठवन्धनमा तपाई बस्नु हुन्छ कि बस्नु हुन्न ?
विभिन्न उद्देश्य लिएर मोर्चाबन्दी त हुन्छ नै । तर स्वार्थ पुर्तीको लागि मात्र हुने मोर्चाबन्दीको पक्षमा मा छैन । तिन पार्टीबाट १३ वटा पार्टी बनाइयो त्यो पनि मन्त्री बन्ने स्वार्थका लागि मात्र । फेरी स्वार्थ पुर्तीकै लागि केही तत्वहरु मोर्चावन्दी गरेर कुर्सी ठग्ने कुरा मात्रै गरिरहेका छन । सिद्धान्तका लागि मोर्चाबन्दी हुन्छ, मुद्दाका लागि हुनु पर्छ । मोर्चाबन्दी त हुन्छ नै ।
निर्वाचन सम्बन्धी थ्रेसहोल्डको कुरामा तपाईको के घारणा छ ?
हेर्नुस, व्यक्तिगत रुपले मलाई राम्रो लाग्छ कि १ (एक) प्रतिशत पनि मत ल्याउन नसक्ने कस्तो पार्टी, सिटौला पार्टी । १ सिट पनि नजित्ने कस्तो पार्टी ? म सहमत छु, थ्रेसहोल्ड चाहियो तर त्यो नया कुरा हो । जसले गर्दा निर्वाचनमा व्यवधान आउने हुनाले त्यो कुरा हुनु भएन ।
रेग्मी सरकार तपाईहरुको दलिय संयन्त्रको कुरा मानिरहेको छ नि छैन ?
विल्कुल मानिरहेको छ, तर निर्वाचनको प्रसङमा जुन कानुन बनार्यौ त्यो अनुसार पनि काम गरिरहेको छैन । निजामती सेवा नियमावली विभेदकारी बनायो, एउटालाई ३५ र अर्कोलाई ४० वर्षको म्याद तोक्यो, नागरिकता सम्बन्धि के कानुन बनार्यौ भने जन्मसिद्धको आधारमा नागरिकता पाउनेको सन्तानलाई वंशजको आधारमा वंशजको नागरिकता दिने भनेर भनियो । तर आमाको आधारमा नागरिकता दिने कुरा त गरेन । कानुन नै त्रुटीपुर्ण वनायो । अव गल्ती गरे पछी त विरोध गर्ने पर्छ ।
तपाईहरुले वाधा अडकाउ फुकाउ मार्फत गराएको संविधान संशोधन नै गलत हो भन्दै नेपाल वार एसोशिएशनले प्रतिगमन उन्मूख भन्दै आन्दोलित भएका छन । अहिलेको कानुन अनुसार नेपालमा अब प्रधानमन्त्री दलका नेता नभएर प्रधानन्यायधिश नै भन्दै आन्दोलित छन । के टिप्पणी गर्नु हुन्छ ?
त्यो वाधा अडकाउ फुकाउ संविधानसभा निर्वाचन सभाका लागि मात्र हो ।
तर, लोकसेवा, अख्तियार दुरुपयोग, लगायत धमाधम सबै संवैधानिक निकायमा नियुक्ती त गरिरहेको छ सरकारले ?
त्यो त ४ पक्षले गरे पछि जस अवजसको भागी ४ पक्षले लिने पर्छ ।
तपाईले जिम्मा लिने कि नलिने ?
त्यसो हो भने तपाई अहिले किन आन्दोलन गर्नु हुन्छ ? आन्दोलनको दमनकर्तालाई नै पुरस्कृत गर्ने हो भने ?
जे निर्णय भएको छ, त्यो भएको छ, चाहे गलत होस वा सही । ४ पक्षले नै सिफारिस गरेको छ । अव गल्ती भएको हो त्यसको जनताले मुल्याङकन गर्ला ।
एका तर्फ तपाई हिमाल पहाडमा आफ्नो संगठन विस्तारै गर्ने तर्फ लाग्नु भएको छ , अर्को तर्फ धनुषाका जिल्ला स्तरका प्रभावशाली नेताहरु वाहिर गइरहेका छन । किन होला ?
यो तपाईलाई गलत जानकारी छ । (हाास्दै) यसो कुनै प्रभावशाली नेता त थिएनन ।
पार्टी प्रवक्ता रमण सिंह सचिव सतिशलाल दास, विद्यार्थी युवा लगायतका वर्गीय संगठनका अध्यक्षहरु अर्कै पार्टीमा गए । ती नेताहरु प्रभावशाली छैनन र ?
(रिसाउादै) तपाई पत्रकारको धर्मवाट वाहिर गइरहनु भएको छ, पत्रकारको धर्ममा बस्नुस, नत्र म पनि....।(जवाफ दिनु भएन) ।
Saturday, May 18, 2013
विमलेन्द्र निधिलाई सार्वजनिक खुला पत्र दाजु, राजर्षि जनक विश्वविद्यालयको के भयो ?
रोशनकुमार झा
परमआदरणीय विमलेन्द्र निधिज्यू, सादर अभिनन्दन ।
गरिब नेपाली जनता गरिखान नसकिरहेको भए तापनि तपाई सञ्चै हुनुहुन्छ होला भन्ने आशा गरेको छु । तपाई मलाई चिन्नु हुन्न, तर म तपाईकै गाउाको भएको कारणले तपाई संग राम्ररी परिचित छु । मैले एकपटक यो परिचयलाई दुईतर्फि बनाउने सम्बन्धमा पनि सोचेको थिएा, तर, गाउाघरमा भनिन्छ नि ! ठुला बडाको छेऊ लाग्नु हुन्न, हो ! त्यसैले मैले मेरो अभिप्रायलाई तत्काललाई समाप्त पारि दिएा ।
तर यो दुनियााको लिला पनि एकदमै गजबको छ । कस्तो संयोग ! एकदमै गजबनै भयो, अस्ति तपाईलेनै समाजिक सञ्जाल फेसबुकमा मित्रताको आग्रह गर्नु भयो । मैले मेरो मनको अन्तरकुन्तरमा कहिाकतै बााकी रहेको मेरो पुरानो अभिप्रायमा सञ्जिवनी पाएा, अभिप्रायले पुनर्जिवन पायो र मैले मेरो मनको उदवेगलाई रोक्नै सकिन । तत्काल तपाईको मित्रताको आग्रह स्वीकार गरो । तर विडम्बना, तपाईले केहि मिनटमै आफ्नो आग्रह फिर्ता लिनु भयो र मैले परिचयलाई दुईतर्फि पार्ने अभिप्रायलाई फेरी पनि घााटि निमोठेरै हत्या गर्नु पर्यो । म अहिले पनि आफुलाई कहिले कााहि सोध्छु, किन तपाईले मित्र बनाएर मित्रता तोड्नु भयो ? खैर त्यो ठुलो कुरा होईन । अनलाईनको दुनियाामा यो समान्य कुरा हो ।
तरपनि फेसबुकमा आज म तपाईको मित्रमण्डलीमा एउटा सदस्य भएको भएा यस पत्रिकाको साहारा लिई रह्नु पर्दैनथ्यो होला ! तर जे हुन्छ राम्रै हुन्छ । फेसबुकको गफ, हाम्रो व्यक्तिगत हुन्थ्यो र यहाा मैले सार्वजनिकरुपमा तपाईसंग पत्राचार गर्दैछु । यो खुला पत्र मार्फत ।
हुनत मलाई अहिले पनि संसय छ, तपाई जनकपुरमा बस्नु हुन्न, र यो सानो ‘सर्कुलेशन’को पत्रिका तपाईसम्म पहुाच बनाउने हैसियत राख्दैन, तर पनि यो विश्वासले यस पत्रिका मार्फत तपाईलाई लेख्दैछु कि तपाईका सुहृदयी शुभचिन्तकहरुबाट तपाईलाई यो पत्र निश्चयनै प्राप्त हुनेछ ।
आदरनीय दाजु, तपाई विगत १७ वर्ष देखि जनकपुरमा स्थापना गरिने भनिएको राजर्षिजनक विश्वविद्यालय स्थापना समितिको अध्यक्ष हुनुहुन्छ, यतिका समयमा, त्यहि बेला जन्मेका बच्चाहरु हुर्केर बढेर विश्वविद्यालयमा पढ्न लायकका भईसकेका छन, तर खोई त यतिका वर्षमा किन विश्वविद्यालयको स्थापना नभएको ? विगत १७ वर्षमा यहााको सक्रियतामा के कति काम कार्यवाही अगाडी बढेको भन्ने बारे जानकारी पाउने जनकपुरबासीको अधिकार छैन र ?
कुनै पनि समाजको लागि विश्वविद्यालय कति अपरिहार्य हो भन्ने कुरा तपाईलजस्ता विद्वानलाई थाहा भएकै कुरा हो, त्यसमाथि तपाई यो देशको शिक्षा नीति बनाउनेहरुको नेतृत्व पनि गरिसक्नु भएको व्यक्ति । तपाईकै सहपाठीहरुबाट सुन्ने गर्छु, तपाई पढाईमा पहिला पनि अव्वल हुनुहुन्थ्यो, अहिले त झन देश विदेशको अनुभव छ तपाई संग । तर पनि तपाईलाई एक पटक स्मरण गराईदिन केहि भन्ने आाट गर्दैछु । कृपया ‘गुस्ताकी’ माफ गरिदिनु होला ।
तपाईलाई थाहै छ, कुनै पनि समाजको विकासमा विश्वविद्यालयको महत्व एकदमै कति हुन्छ भनेर । विश्वविद्यालयमा सैद्धान्तिक, शास्त्रीय, शील्पीय ज्ञान दिनुका साथै त्यसको व्यवहारिक प्रयोग पनि गराईन्छ । जनकपुरमा एकटा विश्वविद्यालयको स्थापना भयो भने यहाा पनि अध्ययन अनुसन्धान सुरु हुने छन । मान्छेको बानिनै हो, आफ्नै नजिकका विषयमाथि अध्ययन गर्न उसलाई मन पर्छ । यस्तोमा जनकपुरकै विषयमा सबैभन्दा बढी अध्ययन अनुसन्धान हुने कुरामा तपाईको पनि फरक मत नहोला । अब जनकपुरको बारेमा अध्ययन भयो भने जनकपुरको चर्चा देशविदेशमा हुने थियो । यसबाट जनकपुरको पर्यटकीय विकासमा पनि टेवा पुग्ने थियो, होईन र ?
यस अतिरिक्त एउटा विश्वविद्यालयले त्यो समाजको समाजिक आर्थिक रुपान्तरणमा पनि रचनात्मक सहयोग गर्ने गर्दछ जुन समाजको त्यो स्थापित हुन्छ । विश्वविद्यालयले समाजको आवश्यकक्ता अनुसार व्यवसायिक जनशक्ति तयार गर्ने गर्दछ । विश्वविद्यालयले सामाजिक, आर्थिक, साास्कृतिक र राजनीतिक परिवर्तनको रेखांकन गर्ने गर्दछ । अब जनकपुरजस्तो ठाउा जहाा अद्यावधि विकास के, कसरी, कहाा, कहिले र कसले गर्ने भन्ने विमर्श भएको छैन, त्यहाा एउटा विश्वविद्यालयको अवश्यक्ता कति होला भन्ने कुरा तपाईलाई थाहा नै छ । सायद यहि सब कुरा बुझेर तपाईले विश्वविद्यालय स्थापना गर्ने जमर्को गर्नु भएको थियो । तर खोई १७ वर्षसम्म पनि तपाईले विश्वविद्यालय स्थापना गराउन सक्नु भएको ?
विश्वविद्यालय स्थापना गर्न/गराउन रकमको खााचो त पक्के पनि छैन । आखिर कति न कति पैसा तपाईकै नाउामा खोलएको बैंक खातामा जम्मा छ । अहिले पनि सबैले पैसा दिने भन्ने कुरा गरेकै छन । अब के कति जम्मा भएको छ र क–कसले दिने वाचा गरेका छन त्यो तपाई बाहेक अरु कसैलाई थाहा पनि त छैन नि ! कि कसो ?
तपाईमाथि जनकपुरबासीलाई बडो विश्वास थियो । कतिले अहिले पनि गर्दै होलान । तर तपाईको पटक पटकको असफलताले हामी निराश भएका छौं । विश्वविद्यालय स्थापना गराउन खोलिएको कार्यालय नखुलेको पनि वर्षौ भईसकेको छ । अब त बोर्ड पनि रहेन । तर त्यो कुराहरु ठुलो कुरा होईन । जहाा हातिनै छैन त्यहाा जन्जीर के खोजि राख्नु !
मलाई खासमा भन्नु केहि छैन । म यतिमात्र भन्न चाहन्छु कि सक्नु हुन्छ भने विश्वविद्यालय स्थापना गरेर देखाउनुस, सक्नु हुन्न भने अरुलाई जिम्मा दिनुस । आफु पनि नगर्ने र अरुलाई पनि गर्न नदिने बानि राम्रो हुादैन । तपाईकै भाषण हेरेर, सुनेर पढेर बुझेको कुरा हो यो । कम्तीमा लोकतन्त्रमा विश्वास गर्ने व्यक्ति र दलबाट यस्तो अपेक्षा गर्न सकिादैन भन्ने कुरा तपाईलेनै पटक पटक दोहोर्याउनु हुन्छ ।
हुनत त्यस्तै पनि तपाईलाई फुर्सत हुादैन । आखिर देशकै सबैभन्दा पुरानो लोकतान्त्रिक पार्टीका प्रभावशाली नेता हुनुहुन्छ । पार्टीको काममा सधैंभरि खटिरह्नु पर्दा अरु काममा त्यति ध्यान जाादैन होला । त्यसैले पनि विश्वविद्यालय स्थापनामा अबेला भएको हुनु पर्छ । तर अहिले पनि केहि बिग्रेको छैन । तपाईले गरेको प्रयासलाई भविष्यले मुल्याङकन गर्नेनै छन । अरु कसैको नेतृत्वमा विश्वविद्यालयको स्थापना भए पनि त्यसले केहि विग्रिदैन होला किनकि तपाईको अभिप्राय तपाईकै नेतृत्वमा विश्वविद्यालय बनोस भन्ने पक्कै पनि छैन होला । तपाई पनि विश्वविद्यालय स्थापना होस भन्ने मात्र अभिप्राय राख्नु भएको होला भन्ने मैले आशा गरेका छु ।
अन्तमा, तपाईले यो पत्र कुनै पनि माध्यमबाट प्राप्त गर्नु भयो भने यस्तै सार्वजनिक पत्रमार्फत उत्तरको अपेक्षा गरेको छु । नत्र भने म फेरी पनि कुनै पत्रिकाको कुनै कुनामा यहि विषयमा तर अर्को शब्दमा पत्राचार गरिनै रह्ने छु ।
तपाईको शुभचिन्तक भाई
रोशनकुमार झा
परमआदरणीय विमलेन्द्र निधिज्यू, सादर अभिनन्दन ।
गरिब नेपाली जनता गरिखान नसकिरहेको भए तापनि तपाई सञ्चै हुनुहुन्छ होला भन्ने आशा गरेको छु । तपाई मलाई चिन्नु हुन्न, तर म तपाईकै गाउाको भएको कारणले तपाई संग राम्ररी परिचित छु । मैले एकपटक यो परिचयलाई दुईतर्फि बनाउने सम्बन्धमा पनि सोचेको थिएा, तर, गाउाघरमा भनिन्छ नि ! ठुला बडाको छेऊ लाग्नु हुन्न, हो ! त्यसैले मैले मेरो अभिप्रायलाई तत्काललाई समाप्त पारि दिएा ।
तर यो दुनियााको लिला पनि एकदमै गजबको छ । कस्तो संयोग ! एकदमै गजबनै भयो, अस्ति तपाईलेनै समाजिक सञ्जाल फेसबुकमा मित्रताको आग्रह गर्नु भयो । मैले मेरो मनको अन्तरकुन्तरमा कहिाकतै बााकी रहेको मेरो पुरानो अभिप्रायमा सञ्जिवनी पाएा, अभिप्रायले पुनर्जिवन पायो र मैले मेरो मनको उदवेगलाई रोक्नै सकिन । तत्काल तपाईको मित्रताको आग्रह स्वीकार गरो । तर विडम्बना, तपाईले केहि मिनटमै आफ्नो आग्रह फिर्ता लिनु भयो र मैले परिचयलाई दुईतर्फि पार्ने अभिप्रायलाई फेरी पनि घााटि निमोठेरै हत्या गर्नु पर्यो । म अहिले पनि आफुलाई कहिले कााहि सोध्छु, किन तपाईले मित्र बनाएर मित्रता तोड्नु भयो ? खैर त्यो ठुलो कुरा होईन । अनलाईनको दुनियाामा यो समान्य कुरा हो ।
तरपनि फेसबुकमा आज म तपाईको मित्रमण्डलीमा एउटा सदस्य भएको भएा यस पत्रिकाको साहारा लिई रह्नु पर्दैनथ्यो होला ! तर जे हुन्छ राम्रै हुन्छ । फेसबुकको गफ, हाम्रो व्यक्तिगत हुन्थ्यो र यहाा मैले सार्वजनिकरुपमा तपाईसंग पत्राचार गर्दैछु । यो खुला पत्र मार्फत ।
हुनत मलाई अहिले पनि संसय छ, तपाई जनकपुरमा बस्नु हुन्न, र यो सानो ‘सर्कुलेशन’को पत्रिका तपाईसम्म पहुाच बनाउने हैसियत राख्दैन, तर पनि यो विश्वासले यस पत्रिका मार्फत तपाईलाई लेख्दैछु कि तपाईका सुहृदयी शुभचिन्तकहरुबाट तपाईलाई यो पत्र निश्चयनै प्राप्त हुनेछ ।
आदरनीय दाजु, तपाई विगत १७ वर्ष देखि जनकपुरमा स्थापना गरिने भनिएको राजर्षिजनक विश्वविद्यालय स्थापना समितिको अध्यक्ष हुनुहुन्छ, यतिका समयमा, त्यहि बेला जन्मेका बच्चाहरु हुर्केर बढेर विश्वविद्यालयमा पढ्न लायकका भईसकेका छन, तर खोई त यतिका वर्षमा किन विश्वविद्यालयको स्थापना नभएको ? विगत १७ वर्षमा यहााको सक्रियतामा के कति काम कार्यवाही अगाडी बढेको भन्ने बारे जानकारी पाउने जनकपुरबासीको अधिकार छैन र ?
कुनै पनि समाजको लागि विश्वविद्यालय कति अपरिहार्य हो भन्ने कुरा तपाईलजस्ता विद्वानलाई थाहा भएकै कुरा हो, त्यसमाथि तपाई यो देशको शिक्षा नीति बनाउनेहरुको नेतृत्व पनि गरिसक्नु भएको व्यक्ति । तपाईकै सहपाठीहरुबाट सुन्ने गर्छु, तपाई पढाईमा पहिला पनि अव्वल हुनुहुन्थ्यो, अहिले त झन देश विदेशको अनुभव छ तपाई संग । तर पनि तपाईलाई एक पटक स्मरण गराईदिन केहि भन्ने आाट गर्दैछु । कृपया ‘गुस्ताकी’ माफ गरिदिनु होला ।
तपाईलाई थाहै छ, कुनै पनि समाजको विकासमा विश्वविद्यालयको महत्व एकदमै कति हुन्छ भनेर । विश्वविद्यालयमा सैद्धान्तिक, शास्त्रीय, शील्पीय ज्ञान दिनुका साथै त्यसको व्यवहारिक प्रयोग पनि गराईन्छ । जनकपुरमा एकटा विश्वविद्यालयको स्थापना भयो भने यहाा पनि अध्ययन अनुसन्धान सुरु हुने छन । मान्छेको बानिनै हो, आफ्नै नजिकका विषयमाथि अध्ययन गर्न उसलाई मन पर्छ । यस्तोमा जनकपुरकै विषयमा सबैभन्दा बढी अध्ययन अनुसन्धान हुने कुरामा तपाईको पनि फरक मत नहोला । अब जनकपुरको बारेमा अध्ययन भयो भने जनकपुरको चर्चा देशविदेशमा हुने थियो । यसबाट जनकपुरको पर्यटकीय विकासमा पनि टेवा पुग्ने थियो, होईन र ?
यस अतिरिक्त एउटा विश्वविद्यालयले त्यो समाजको समाजिक आर्थिक रुपान्तरणमा पनि रचनात्मक सहयोग गर्ने गर्दछ जुन समाजको त्यो स्थापित हुन्छ । विश्वविद्यालयले समाजको आवश्यकक्ता अनुसार व्यवसायिक जनशक्ति तयार गर्ने गर्दछ । विश्वविद्यालयले सामाजिक, आर्थिक, साास्कृतिक र राजनीतिक परिवर्तनको रेखांकन गर्ने गर्दछ । अब जनकपुरजस्तो ठाउा जहाा अद्यावधि विकास के, कसरी, कहाा, कहिले र कसले गर्ने भन्ने विमर्श भएको छैन, त्यहाा एउटा विश्वविद्यालयको अवश्यक्ता कति होला भन्ने कुरा तपाईलाई थाहा नै छ । सायद यहि सब कुरा बुझेर तपाईले विश्वविद्यालय स्थापना गर्ने जमर्को गर्नु भएको थियो । तर खोई १७ वर्षसम्म पनि तपाईले विश्वविद्यालय स्थापना गराउन सक्नु भएको ?
विश्वविद्यालय स्थापना गर्न/गराउन रकमको खााचो त पक्के पनि छैन । आखिर कति न कति पैसा तपाईकै नाउामा खोलएको बैंक खातामा जम्मा छ । अहिले पनि सबैले पैसा दिने भन्ने कुरा गरेकै छन । अब के कति जम्मा भएको छ र क–कसले दिने वाचा गरेका छन त्यो तपाई बाहेक अरु कसैलाई थाहा पनि त छैन नि ! कि कसो ?
तपाईमाथि जनकपुरबासीलाई बडो विश्वास थियो । कतिले अहिले पनि गर्दै होलान । तर तपाईको पटक पटकको असफलताले हामी निराश भएका छौं । विश्वविद्यालय स्थापना गराउन खोलिएको कार्यालय नखुलेको पनि वर्षौ भईसकेको छ । अब त बोर्ड पनि रहेन । तर त्यो कुराहरु ठुलो कुरा होईन । जहाा हातिनै छैन त्यहाा जन्जीर के खोजि राख्नु !
मलाई खासमा भन्नु केहि छैन । म यतिमात्र भन्न चाहन्छु कि सक्नु हुन्छ भने विश्वविद्यालय स्थापना गरेर देखाउनुस, सक्नु हुन्न भने अरुलाई जिम्मा दिनुस । आफु पनि नगर्ने र अरुलाई पनि गर्न नदिने बानि राम्रो हुादैन । तपाईकै भाषण हेरेर, सुनेर पढेर बुझेको कुरा हो यो । कम्तीमा लोकतन्त्रमा विश्वास गर्ने व्यक्ति र दलबाट यस्तो अपेक्षा गर्न सकिादैन भन्ने कुरा तपाईलेनै पटक पटक दोहोर्याउनु हुन्छ ।
हुनत त्यस्तै पनि तपाईलाई फुर्सत हुादैन । आखिर देशकै सबैभन्दा पुरानो लोकतान्त्रिक पार्टीका प्रभावशाली नेता हुनुहुन्छ । पार्टीको काममा सधैंभरि खटिरह्नु पर्दा अरु काममा त्यति ध्यान जाादैन होला । त्यसैले पनि विश्वविद्यालय स्थापनामा अबेला भएको हुनु पर्छ । तर अहिले पनि केहि बिग्रेको छैन । तपाईले गरेको प्रयासलाई भविष्यले मुल्याङकन गर्नेनै छन । अरु कसैको नेतृत्वमा विश्वविद्यालयको स्थापना भए पनि त्यसले केहि विग्रिदैन होला किनकि तपाईको अभिप्राय तपाईकै नेतृत्वमा विश्वविद्यालय बनोस भन्ने पक्कै पनि छैन होला । तपाई पनि विश्वविद्यालय स्थापना होस भन्ने मात्र अभिप्राय राख्नु भएको होला भन्ने मैले आशा गरेका छु ।
अन्तमा, तपाईले यो पत्र कुनै पनि माध्यमबाट प्राप्त गर्नु भयो भने यस्तै सार्वजनिक पत्रमार्फत उत्तरको अपेक्षा गरेको छु । नत्र भने म फेरी पनि कुनै पत्रिकाको कुनै कुनामा यहि विषयमा तर अर्को शब्दमा पत्राचार गरिनै रह्ने छु ।
तपाईको शुभचिन्तक भाई
रोशनकुमार झा
चेलीबेटी बेच्ने गिरोह सक्रिय
यदि तपाई (महिला) लाई कसैले जागिर दिलाई दिन्छु भनेर प्रलोभन त दिइरहेको छैन । एनजीओमा काम लगाइदिन्छु भनेर तालिमको नाउामा कतै वाहिर त लगिरहेको छैन । यदि त्यसो हो भने सावधान ! किन भने अहिले धनुषा र महोत्तरीमा जागिर लगाईदिन्छु भन्दै भारतको मुम्बई, दिल्ली जस्तो सहरको कोठाहरुमा लगेर विक्री गरी देह व्यापारमा लगाउने गिरोहहरु सक्रिय भएका छन । चार दिन अघि मात्र धनुषा प्रहरीले एक जनालाई पक्राउ गरेपछि उक्त कुरा खुलेको हो । महोत्तरी धिरापुर(३ का १९ वर्षीय राजिव कुमार ठाकुरले तीन जना छात्रालाई भारतमा विक्री गर्नका लागि लग्ने प्रयास गरेका थिए । गरिबी निवारण कोष अन्तरगत एक गैरसरकारी संस्थाको आफुलाई कर्मचारी बताउादै कक्षा आठ देखि दश सम्मका छात्रालाई एनजिओमा महिला कामदारको आवश्यकता भन्दै दुई दिन गाउामा केही छात्रालाई तालिम समेत दिलायो । त्यसपछि राजिवले थप तालिमका लागि भन्दै ती तीन जना छात्रालाई काठमाण्डौ लगेर एउटा होटेलमा राख्दछन । तीन दिन सम्म उक्त होटेलमा न कुनै तालिम गराईन्छ न त कुनै काम नै दिलाइन्छ । शंका लागेपछि ती छात्राहरु आफ्ना आफन्तलाई फोन गरी जानकारी गराउादा राजीवले तिनीहरुलाई जनकपुर फिर्ता ल्याउाछन । पिडित छात्राहरुको आफन्तहरुको सहयोगमा प्रहरीले राजीवलाई पक्राउ गर्न सफल हुन्छन । प्रहरी नायव उपरीक्षक नरेन्द्र प्रसाद उप्रेती भन्छन,“ विगतमा सार्वजनिक अपराधमा समेत पक्राउ परेर छुटेको राजीव साग गरिएको प्रारम्भीक अनुसन्धानवाट भारतमा लगेर प्रति छात्रा ४० हजार रुपैयाा लिने डिल भएको देखिन्छ । अदालतमा अहिले म्याद थप गराई मानव वेचविखन तथा ओसारपोसार मुद्दा चलाएको प्रहरीले यस पछाडी अरु गिरोहमा को को संलग्न छन अनुसन्धान गर्न बााकी छ ।”
देह व्यापार ग्रामिण क्षेत्रको बजार सम्म विस्तार
एस. कुशवाहा
‘सकारात्मक परिवर्तन विकास हो ।ु परिभाषा पाठय पुस्तकमा उल्लेख भएको पाइन्छ । तर धनुषा र महोत्तरीको गाउबाट बजार र बजारबाट शहरमा बिकास भएको व्यापारिक केन्द्रहरुमा सकारात्मक विकास भन्दा पनि बिकृति फैलिदै गएको छ । सहर र सदरमुकाममा हुने देह व्यापार ग्रामिण क्षेत्रको बजार सम्म विस्तार भएको छ । देह व्यापारको आवरणमा अपराधिहरुको नालिबेलि बिस्तार हुन थालेको छ । यस्ता नालिबेलि बुन्ने थालो होटल, लज र रेष्टुरेन्टलाई स्थानिय प्रहरीको संरक्षण छ । हतियार, लागुऔषध, चन्दा, फिरौती र अपहरणका घटनाले गर्दा देह व्यापार हुने क्षेत्रमा नै टेवा पाएको छ । शराव र सवाबमा रुमल्लिनेहरु नै यस्ता अपराधका पिडित र आरोपित हुन । धनुषामा नगरपालिका बन्ने अवस्थामा रहेको महेन्द्र नगर, धनुषा धाम र ढल्केबर महोत्तरी सदरमुकाम जलेश्वर र पछिल्लो समय राजनीति तनातानमा प्रख्यात भएको बर्दिबास, बर्दिबास जलेश्वर सडक खण्डमा पर्ने रामगोपालपुरमा देह व्यापार दिन दुगुना रात चौगुना भएर फस्टाएको छ । १२ वर्ष उमेर नपुग्दै देहव्यापारमा लागेको उदाहरण पात्र रामगोपालपुरमा पाउन सकिन्छ । विभिन्न प्रलोभनमा शहर आएकी गाउकी सोझा अबुझ युवती पेसेवर देहव्यापार गर्न बाध्य भएका छन । मोवाइलमा कैद गरिएको अश्लिल दृश्य बार्गेनिङ्ग र कमाइको श्रोत बन्दै गएको छ । बर्दिबासबाट पश्चिम बााके सम्म राजमार्गको उत्तर दक्षिण यौन व्यवसायिहरु बस्ने गरेको पाइन्छ । मोवाइल सम्पर्कमा उनीहरु ग्राहक खोज्ने गरेको छ । राजमार्गमा हुने देह व्यापारमा पहिला महगा र सम्पन्न परिवारका युवती र महिला संलग्न हुने गरेको थियो । तर पछिल्लो समयमा हत्याको घटना बढने थाले पछि बाहिरबाट मोटर साइकलमा आउने जोडि र दैनिक काममा रहने महिला युवती संग सम्पर्कमा बस्नेहरुको यौन इच्छा पुरा गर्ने स्थल राजमार्गको जङ्गल बनेको हो । राजमार्गमा फोन सम्पर्कमा बसेर देह व्यापार तिब्रता पाएको छ । सर्लाहीको व्यापारीक केन्द्र बयलबासमा समेत देह व्यापार फस्टाएको छ । लज र मदिरा पसलको सम्पर्कमा देह व्यापारमा संलग्नहरु बस्ने गरेको छ । फोन एग्रिमेन्टमा यहाा देह व्यापार गरिन्छ ।
महेन्द्र नगरमा देसी र मधेसी यौनकर्मी
यहााको दुई होटलले हरेक एक वर्षमा नाम फेरेर नयाा नाम राखेर देह व्यापारका लागि युवती राख्दै आएको छ । महेन्द्र नगर चौकमा नै रहेको युनिक रेसुष्टुरेन्ट हाल युनिक टप लाइन होटलमा र महेन्द्र नगर चौक भन्दा दक्षिण अर्जनामा चौरीमा रहेको रेष्टुरेन्ट स्टाप लाइन होटलमा परिणत भएको छ । १०/१० जना युवती काम गर्ने दुवै रेष्टुरेन्टमा हाल युवतीको संख्या घटेको छ । युनिक टपमा एक मधेसी सहित ४ जना र स्टापलाइनमा ७ जना पहाडी मुलकी युवती सञ्चालकले होटेलमा वेटरको रुपमा सहयोग गरेको वापत मासिक रु. तीन हजार सम्म तलव दिने गरेको छ । यस अतिरिक्त उनीहरुले ग्राहकबाट टिप्स लिन्छन । देह व्यापार गरेकोबाट केहि रकम होटेलमा बुझाएर ९० प्रतिशत रकम युवती आफै राख्ने गर्छन । १५ वर्ष देखि २२ वर्ष सम्मको युवती महेन्द्र नगरमा देह व्यापार गर्दै आएको छ । उनीहरुको ग्राहक ढल्केबर भन्दा तलका गाउाहरुका मानिस हुन्छन । महेन्द्र नगरका स्थानिय, इच्छापुर, नक्टाझिज, हरिहरपुर, दिगम्बरपुर, रम्दैया, सपहि र औरहा, पर्वताका युवा बढी ग्राहकको रुपमा आउने गरेको युनिक टपमा कार्यरत कालि उपनामकी यौनकर्मीको दावि छ । ग्राहक अधिकांस वैदेशिक रोजगारमा जानेहरु र फर्केर आएकाहरु नियमित नै आउने गरेको उनले बताए । लामो समय देखि महेन्द्र नगरको विभिन्न रेष्टुरेन्टमा रहेर देह व्यापार गर्दै आएकी पहाडी मुलकी संगिताको उमेर ढल्कदै गए पनि उनको कमाइ बढदै गएको छ । स्थानियमा लोकप्रिय संगिता सहजै होटेल छोडेर बाहिर बस्ने गरी देह व्यापार गर्दे आएकी छिन् । संगिता हाल स्टापलाइन होटलमा छन् ।
बर्दिबास यौन धन्दाका लागि सुरक्षित बन्दै
महोत्तरीको उत्तरी क्षेत्रमा पर्ने बर्दिबास महोत्तरी, सर्लाही र धनुषाका जोडीलाई यौन कार्यका लागि र देहव्यापार गर्नेहरुका लागि आम्दानीका लागि सुरक्षित स्थानमा परिणत भएको छ । सामान्य बजारबाट सहर बन्दै गरेका बर्दिबासमा होटेल व्यवसायि राम्रै फस्टाउदै गएको छ । गेष्टहाउसमा अपराधिको योजना देखि यौन धन्दा तिब्र भएको हो । यहाा कुसल गेष्ट हाउस, अभिषेक गेष्ट हाउस, जानकी लजमा डिमान्ड अनुसार फोन कन्ट्याक्टमा कटारी, झापा र सिन्धुलीबाट केटि बोलाएर देह व्यापार गराइन्छ । गा्रहकबाट रु. चार हजार लिने गेष्टहाउस सञ्चालकले युवतीलाई भाडा खर्च दिएर पााच सय देखि हजार सम्म रुपैया दिने गरेको छ । बर्दिबास चौक भन्दा पुर्वमा रहेको रोयल गार्डेन र रेड चिल्ली स्टापलाइन होटलमा वेटर भएर काम गर्ने युवती नै देह व्यापारमा सक्रिय छन् । बर्दिबासका यी दुई स्थानमा सााझ साढे आठ बजे सम्म मात्र देह व्यापार हुन्छ । यहाा ग्राहक खोजेर युवती राती गेष्ट हाउस तिर लाग्ने गरेको श्रोतले जनाएको छ । प्रहरीले पटक पटक यहाा छापा समेत मार्ने गरेको छ । बर्दिबासको होटलेमा महोत्तरीकै दक्षिण क्षेत्रका ग्रामिण क्षेत्रबाट युवती र महिला देहव्यापार गर्दै आएका छन । रामगोपालपुरका केहि पुरुष राती घरबाट होटल सम्म लग्ने र बिहान घर सम्म छोडने काममा सक्रिय छन् । व्यापार संघ र स्थानिय राजनीति दलको दवावमा प्रहरी बर्दिबासमा खुलेयाम हुने देहव्यापार अगाडी मुक दर्शक बनेका हुन । यहाा छापा पर्ना साथ राजनीतिक दवाव प्रहरीमाथि बनाउन थाल्छन ।
‘सकारात्मक परिवर्तन विकास हो ।ु परिभाषा पाठय पुस्तकमा उल्लेख भएको पाइन्छ । तर धनुषा र महोत्तरीको गाउबाट बजार र बजारबाट शहरमा बिकास भएको व्यापारिक केन्द्रहरुमा सकारात्मक विकास भन्दा पनि बिकृति फैलिदै गएको छ । सहर र सदरमुकाममा हुने देह व्यापार ग्रामिण क्षेत्रको बजार सम्म विस्तार भएको छ । देह व्यापारको आवरणमा अपराधिहरुको नालिबेलि बिस्तार हुन थालेको छ । यस्ता नालिबेलि बुन्ने थालो होटल, लज र रेष्टुरेन्टलाई स्थानिय प्रहरीको संरक्षण छ । हतियार, लागुऔषध, चन्दा, फिरौती र अपहरणका घटनाले गर्दा देह व्यापार हुने क्षेत्रमा नै टेवा पाएको छ । शराव र सवाबमा रुमल्लिनेहरु नै यस्ता अपराधका पिडित र आरोपित हुन । धनुषामा नगरपालिका बन्ने अवस्थामा रहेको महेन्द्र नगर, धनुषा धाम र ढल्केबर महोत्तरी सदरमुकाम जलेश्वर र पछिल्लो समय राजनीति तनातानमा प्रख्यात भएको बर्दिबास, बर्दिबास जलेश्वर सडक खण्डमा पर्ने रामगोपालपुरमा देह व्यापार दिन दुगुना रात चौगुना भएर फस्टाएको छ । १२ वर्ष उमेर नपुग्दै देहव्यापारमा लागेको उदाहरण पात्र रामगोपालपुरमा पाउन सकिन्छ । विभिन्न प्रलोभनमा शहर आएकी गाउकी सोझा अबुझ युवती पेसेवर देहव्यापार गर्न बाध्य भएका छन । मोवाइलमा कैद गरिएको अश्लिल दृश्य बार्गेनिङ्ग र कमाइको श्रोत बन्दै गएको छ । बर्दिबासबाट पश्चिम बााके सम्म राजमार्गको उत्तर दक्षिण यौन व्यवसायिहरु बस्ने गरेको पाइन्छ । मोवाइल सम्पर्कमा उनीहरु ग्राहक खोज्ने गरेको छ । राजमार्गमा हुने देह व्यापारमा पहिला महगा र सम्पन्न परिवारका युवती र महिला संलग्न हुने गरेको थियो । तर पछिल्लो समयमा हत्याको घटना बढने थाले पछि बाहिरबाट मोटर साइकलमा आउने जोडि र दैनिक काममा रहने महिला युवती संग सम्पर्कमा बस्नेहरुको यौन इच्छा पुरा गर्ने स्थल राजमार्गको जङ्गल बनेको हो । राजमार्गमा फोन सम्पर्कमा बसेर देह व्यापार तिब्रता पाएको छ । सर्लाहीको व्यापारीक केन्द्र बयलबासमा समेत देह व्यापार फस्टाएको छ । लज र मदिरा पसलको सम्पर्कमा देह व्यापारमा संलग्नहरु बस्ने गरेको छ । फोन एग्रिमेन्टमा यहाा देह व्यापार गरिन्छ ।
महेन्द्र नगरमा देसी र मधेसी यौनकर्मी
यहााको दुई होटलले हरेक एक वर्षमा नाम फेरेर नयाा नाम राखेर देह व्यापारका लागि युवती राख्दै आएको छ । महेन्द्र नगर चौकमा नै रहेको युनिक रेसुष्टुरेन्ट हाल युनिक टप लाइन होटलमा र महेन्द्र नगर चौक भन्दा दक्षिण अर्जनामा चौरीमा रहेको रेष्टुरेन्ट स्टाप लाइन होटलमा परिणत भएको छ । १०/१० जना युवती काम गर्ने दुवै रेष्टुरेन्टमा हाल युवतीको संख्या घटेको छ । युनिक टपमा एक मधेसी सहित ४ जना र स्टापलाइनमा ७ जना पहाडी मुलकी युवती सञ्चालकले होटेलमा वेटरको रुपमा सहयोग गरेको वापत मासिक रु. तीन हजार सम्म तलव दिने गरेको छ । यस अतिरिक्त उनीहरुले ग्राहकबाट टिप्स लिन्छन । देह व्यापार गरेकोबाट केहि रकम होटेलमा बुझाएर ९० प्रतिशत रकम युवती आफै राख्ने गर्छन । १५ वर्ष देखि २२ वर्ष सम्मको युवती महेन्द्र नगरमा देह व्यापार गर्दै आएको छ । उनीहरुको ग्राहक ढल्केबर भन्दा तलका गाउाहरुका मानिस हुन्छन । महेन्द्र नगरका स्थानिय, इच्छापुर, नक्टाझिज, हरिहरपुर, दिगम्बरपुर, रम्दैया, सपहि र औरहा, पर्वताका युवा बढी ग्राहकको रुपमा आउने गरेको युनिक टपमा कार्यरत कालि उपनामकी यौनकर्मीको दावि छ । ग्राहक अधिकांस वैदेशिक रोजगारमा जानेहरु र फर्केर आएकाहरु नियमित नै आउने गरेको उनले बताए । लामो समय देखि महेन्द्र नगरको विभिन्न रेष्टुरेन्टमा रहेर देह व्यापार गर्दै आएकी पहाडी मुलकी संगिताको उमेर ढल्कदै गए पनि उनको कमाइ बढदै गएको छ । स्थानियमा लोकप्रिय संगिता सहजै होटेल छोडेर बाहिर बस्ने गरी देह व्यापार गर्दे आएकी छिन् । संगिता हाल स्टापलाइन होटलमा छन् ।
बर्दिबास यौन धन्दाका लागि सुरक्षित बन्दै
महोत्तरीको उत्तरी क्षेत्रमा पर्ने बर्दिबास महोत्तरी, सर्लाही र धनुषाका जोडीलाई यौन कार्यका लागि र देहव्यापार गर्नेहरुका लागि आम्दानीका लागि सुरक्षित स्थानमा परिणत भएको छ । सामान्य बजारबाट सहर बन्दै गरेका बर्दिबासमा होटेल व्यवसायि राम्रै फस्टाउदै गएको छ । गेष्टहाउसमा अपराधिको योजना देखि यौन धन्दा तिब्र भएको हो । यहाा कुसल गेष्ट हाउस, अभिषेक गेष्ट हाउस, जानकी लजमा डिमान्ड अनुसार फोन कन्ट्याक्टमा कटारी, झापा र सिन्धुलीबाट केटि बोलाएर देह व्यापार गराइन्छ । गा्रहकबाट रु. चार हजार लिने गेष्टहाउस सञ्चालकले युवतीलाई भाडा खर्च दिएर पााच सय देखि हजार सम्म रुपैया दिने गरेको छ । बर्दिबास चौक भन्दा पुर्वमा रहेको रोयल गार्डेन र रेड चिल्ली स्टापलाइन होटलमा वेटर भएर काम गर्ने युवती नै देह व्यापारमा सक्रिय छन् । बर्दिबासका यी दुई स्थानमा सााझ साढे आठ बजे सम्म मात्र देह व्यापार हुन्छ । यहाा ग्राहक खोजेर युवती राती गेष्ट हाउस तिर लाग्ने गरेको श्रोतले जनाएको छ । प्रहरीले पटक पटक यहाा छापा समेत मार्ने गरेको छ । बर्दिबासको होटलेमा महोत्तरीकै दक्षिण क्षेत्रका ग्रामिण क्षेत्रबाट युवती र महिला देहव्यापार गर्दै आएका छन । रामगोपालपुरका केहि पुरुष राती घरबाट होटल सम्म लग्ने र बिहान घर सम्म छोडने काममा सक्रिय छन् । व्यापार संघ र स्थानिय राजनीति दलको दवावमा प्रहरी बर्दिबासमा खुलेयाम हुने देहव्यापार अगाडी मुक दर्शक बनेका हुन । यहाा छापा पर्ना साथ राजनीतिक दवाव प्रहरीमाथि बनाउन थाल्छन ।
जनकपुरका लजहरुमा खुल्लम खुल्ला देह व्यापार
अजय अनुरागी
महिला : जाने ?
सम्वाददाता : कहाा ?
महिला : लौजमा ।
सम्वाददाता : कुन लौजमा ?
महिला : यसमा जाउान (राजकमल लज तर्फ औला देखाउादै) । क१ घण्टा बस्नु होला, राम्ररी गर्नुहोला, जति पटक मन लागे गर्नु होला ।
सम्वाददाता : कति रुपैयाा लाग्छ ?
महिला : साढे दुई सय रुपैयाा १ घण्टाको लजवालाले लिन्छ, उसलाई (महिलालाई) जति इच्छा भए दिनुस । दुई सय रुपैयाा मलाई दिए हुन्छ । (त्यो अर्की महिलाले वोली),१ घण्टा बस्नु होला, राम्ररी बसेर आउनुस, जसरी इच्छा हुन्छ त्यसरी नै गर्न तयार हुन्छन उनी ।
सम्वाददाता : प्रहरीले पक्रदैन र ?
महिला : पक्रदैन । किन पक्रन्छ ? प्रहरीलाई पनि थाहा छ कि पेट कै लागि धन्दा गर्छौ भन्ने कुरा । फेरी म यहाा किन रहन्छु ? तपाई ढुक्क भएर जानुस ।
सम्वाददाता : हैन, मलाई डर लागि रहेको छ । कहिल्यै त्यो गरेको छैन ।
महिला : केही हुादैन, जानुस न । म गंगासागर पोखरीको डिलमा भन्दैछु, तपाई जानुस न । सरासर तपाई त्यो लजमा जानुस, पछि (पछि त्यो महिला जान्छ ।
सम्वाददाता : लजमा प्रहरीले छापामारी गर्दैन र ?
महिला : है, खाली कुरा मात्र गर्नु हुन्छ । लजमा किन प्रहरीले छापामारी गर्छ ? प्रहरीलाई लजवालाले महिनावारी रकम दिने गरेको छ ।
सम्वाददाता : मलाई त्यो आइमाई पसन्द छैन ।
महिला : किन ?
सम्वाददाता : सुन्दर छैन ।
महिला : त्यो महिला मन पर्छ (रिक्साको पछाडी रहेकी अर्को महिला तर्फ हात देखाउादै)
सम्वाददाता : कति लिन्छ त्यसले ?
महिला : दुई सय रुपैया । सुन्दर आइमाईले त ४/५ सय रुपैयाा पनि लिन्छ नि । ऊ सुन्दर नभएकै कारण त दुई सय रुपैयाा मात्र लिरहेको छ नि । हिजो इन्डियाको मधुवनी (विहार) बाट भर्खर त आएकी छिन । ताजा माल हो ।
सम्वाददाता : विमारी(सिमारी (एड्स) भयो भने नि ?
महिला ? छैन, हिजो त भर्खर आएकै हो । आउने वितिकै एड्स हुन्छ र ? ढाल प्रयोग गर्छ नि, एड्स कसरी हुन्छ ?
सम्वाददाता : रातीमा त्यो महिलाले तपाईलाई कति रुपैयाा दिन्छ ?
महिला : दिदैन मलाई, मेरो गाउाकी हो ।
सम्वाददाता : रिक्सा निर भएकी महिलाले कति लिन्छ ?
महिला : त्यसले पनि लिन्छ, तिन सय रुपैयाा । र साढे दुई सय रुपैयाा लज वालाले लिन्छ ।
सम्वाददाता : है के त्यो पटक पटक गरेकी जनकपुरकी महिला साग जानु हुन्छ ? जानुस ताजा माल आएको छ, इन्डियाबाट आएकी हो । वाहिरकी आइमाई साग जानुमा आनन्द आउाछ । जनकपुरकी आइमाई त सधै पाइहाल्नु हुन्छ नि ।
महिला : जानुस न, जानुस ।
सम्वाददाता : अहा जाादिन ।
महिला : हैन, डेढ सय रुपैया दिनुस र जानुस ।
सम्वाददाता : अहा जाादिन ।
यसरी द एक्सक्लुसिभ साप्ताहिकका सम्वाददाता , यौन व्यवसायमा संलग्न महिला र बीचकी दलाल (अधवैसे) आइमाई बीच गत मंगलबार विहान १० वजेको समयमा जनकपुरको धार्मिक महत्व बोकेको धनुष सागर पोखरीको डीलमा भएको कुराकानीको अंश हो यो । पत्रकार जनक चौकको आमरण अनसन वारे समाचार सम्प्रेषण गरेर फर्कन लाग्दा दलाल महिलाले पत्रकारलाई ग्राहक सम्झदै इसारा गर्दै रोक्न भने पछि, पत्रकार रुक्यो ।
त्यो पछि सुरु भयो कुराकानी । उक्त कुराकानीबाट जनकपुरको लजहरु, होटेलहरुमा दिनदहाडै यौन व्यवसाय हुने गरेको फेरी खुलासा भएको छ । यौन व्यवसायमा संलग्नहरु सडकमा हिाडने वटुवालाई यसरी नै इसारा दिई रोक्न लगाउने र ग्राहक खोजी गर्दै देह व्यापार गर्ने गरेको फेरी पनि पृष्टि भएको छ । त्यसमा पनि नयाा कुरा के खुलेको छ भने भारतको विहार, मधुवनीबाट पनि देह व्यापार गर्न आइमाईहरु जनकपुर आउने गरेका मात्र छैनन, प्रहरीले लजहरुबाट मासिक मोटो रकम असुली गरेर प्रहरीकै संरक्षणमा देह व्यापार हुने गरेको उक्त सम्वादबाट नै पुष्टि हुन्छ । अचच्म त के छ भने देह व्यापारमा संलग्न महिलाहरु, विचको दलाल(महिला)लाई प्रहरीले नचिनेको पनि होइन, प्रहरीले ती सबै कुरा नदेखेको पनि होइन, तर पनि ती अवैध ‘धन्दा’ लाई प्रहरीले रोक्न सकेको छैन । स्थानीय वासीहरुका अनुसार देह व्यापार गर्नेहरु शिव चौक देखि राम चौक, रेल्वे स्टेशन देखि भानु चौक र पुरानो वस पार्क स्थित ग्राहक खोजी लजहरुमा दिन दहाडै लग्ने गरेका छन ।
यौन व्यवसायी नाङिगए पछि प्रहरी पनि लाचार
द एक्सक्लुसिभले रेकर्ड गरेको उक्त सम्वाद धनुषाका प्रहरी उपरीक्षक बसन्त कुमार पन्तलाई सुनाएर जनकपुरमा खुलम खुल्ला दिन दहाडै भइरहेको देह व्यापारलाई नियन्त्रण गरी उक्त धन्दा गर्ने र गराउनेलाई कारवाहीको मााग गर्दा पन्तले प्रहरीको ध्यानाकर्षण गराएकोमा धन्यवाद दिादै यसो बताए,“ देह व्यापारमा संलग्नहरु माथि प्रहरीको निगरानी हुादै छ, विगतमा देह व्यापार गर्ने फिरन्ते आइमाईलाई पक्राउ गरी सार्वजनिक अपराधको मुद्दा चलाएकै हो । छुटने वितिकै फेरी ती कामलाई निरन्तरता दिन थाल्छन ।” हामी तुरुन्तै छापामारी त्यस्ता कार्यमा संलग्नलाई पक्राउ गरी कानुनी कारवाही गर्ने छौ, पन्तको जवाफ थियो । नभन्दै विहिबार ३ जेष्ठमा प्रहरीले जनकचौक वाट दुई जना देह व्यापार गर्ने महिलालाई पक्राउ गरेर जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा ल्यायो । सार्वजनिक अपराधको मुद्दा चलाएर कारवाही गर्ने तयारी गर्दा प्रहरीलाई नै चुनौती दिादै ती दुई जना आइमाईले जिल्ला प्रहरीको परिसरमा आफ्नो जिउको लुगा खोलेर नाङिगएकी थिइन । यति मात्र होईन परिसरमै उपस्थित दर्जनौ सर्वसाधारणका सामु विभिन्न नाटक गर्दै महिला सेलको टेलिफोन समेत फालेकी थिइन । धनुषाका प्रहरी नायव उपरीक्षक नरेन्द्र प्रसाद उप्रेती भन्छन,“ प्रहरीले देह व्यापार गर्ने महिलालाई समात्दा नाङिगएपछि कारवाही गर्न अपठयारो भयो, त्यस्तो अवस्थामा हामी छोडन विवस भयौ ।” सडकमा जसरी छाडा गाईवस्तुलाई नियन्त्रण गर्नका लागि लाठी लिएर धपाइन्छ त्यसरी नै अव सडकमा ग्राहक खोज्दै हिाडने यौन व्यवसायीलाई पनि सडकवाटै लखेटनु पर्छ भन्दै डिएसपी उप्रेती भन्छन,“ प्रहरीले मात्र चाहेर अवैध यौन व्यवसायी नियन्त्रण गर्न सकिन्न । स्थानीय युवा क्लवहरु, नागरिक समाजले त्यसको विरोधमा आवाज नउठाए गाह्रो छ ।”
प्रहरी निरीक्षक दिपेन्द्र पंजियार भन्छन,“सहर भित्रका सम्पुर्ण लजहरुमा नियमित रुपले छापामारी गर्ने तथा देह व्यापारमा संलग्न भएका जोडीहरुलाई नियन्त्रणमा लिई आवश्यक कारवाहीका लागि जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा पठाउने भनेर माथिबाट सम्पुर्ण मातहतका युनिटमा सधै भइरहने निर्देशन बमोजिम छापामारी त गरिन्छ तर देह व्यापारमा लागेको भनेर जोडी कहिल्यै पक्राउ पर्दैन ।” पंजियारको अनुभवमा कतिपय अवस्थामा होटेल तथा लजहरुमा छापामारी गर्दा सम्बध गाास्ने जोडी आफन्तकै पर्ने, श्रीमान वैदेशिक रोजगारीमा गएको कारण यौन तृष्णा मेटाउन गाउाकै केटाहरुसाग सम्बन्ध गाास्ने, कतिपय अवस्थामा कलेज पढने युवा युवतीहरु व्वाई फ्रेन्ड र गर्ल फ्रैण्ड भएको पाइएको अवस्थामा प्रहरीले कम्प्रमाइज गर्नु वाध्यता बन्छ ।
देह व्यापार सधै चलिरहन्छ
विगतमा जनकपुरमा खुलेका क्याविन रेष्टुरेन्टहरुमा महिला कामदारहरु मार्फत यौन धन्दा चलाउने गरिन्थ्यो । तत्कालिन प्रहरी उपरीक्षक सर्वेन्द्र खनालले ती क्याविनहरु भत्काएका थिए । पछि फेरी ती रेष्टुरेन्टहरुमा यौन धन्दा सुरु भएपछि द एक्सक्लुसिभले उक्त धन्दाको खुलासा गर्दै कारवाहीका लागि मााग गरेपछि स्थानीय युवा क्लवहरु आन्दोलित भए । आन्दोलनकै कारण प्रहरीले जनकपुरको जिरो माइल स्थित संचालित रेष्टुरेन्टहरु सदाका लागि बन्द गर्न लगाए ।
धार्मिक, ऐतिहासिक, पौराणिक तथा पर्यटकीय नगरी जनकपुरधाममा आज आएर देह व्यापारको धन्दा फष्टाएको भने होइन । विक्रम सम्बत २०५२ सालमा जनकपुरका पत्रकार रामभरत साहले गतिविधि साप्ताहिकमा, ‘जनकपुरका यी नगरवधुहरु’ भन्ने शिर्षकमा समाचार प्रकाशित गरेका थिए । उक्त समाचारमा जनकपुर नगरका नगरवधुहरुको नाम, ठेगाना ,दर रेट ,दलालको नाम, देह व्यापारका लागि दलाल र ग्राहक बीच वारगेनिङ कसरी हुने गरेको, नगरवधुको वास्तविक नाम र उपनाम सहितको लामो विवरण उल्लेख गरेका थिए । त्यसै गरी जनकपुरको ‘वारहविघा मैदान खुल्ला यौन क्रिडा स्थल’ भन्ने शिर्षकको अर्को समाचार पनि रामरतले लेखेका थिए । उक्त समाचारमा सााझ पर्ने वितिकै जोडीहरु वारहविघा मैदानमा यौन क्रियाकलाप गर्ने १० जोडी भन्दा वढी रहन्थे भन्दै पत्रकार रामभरत साह भन्छन,“ समाचार प्रकाशन भए पछि देह व्यापार गर्नेहरु मलाई आक्रमण गराउला कि भन्ने डर थियो तर तिनीहरुले हाम्रो विज्ञापन गरिदिनु भएको कारण अव ग्राहक खोज्नु पर्दैन तिनीहरु आफै आउने गरेका छन, दलाललाई दिनु पर्ने रकम अव बचत हुने भयो भन्दै शुभकामना नै दिए । ” त्यतिवेला र अहिले गरिने देह व्यापारमा के परिवर्तन भएको छ भन्ने सवालमा पत्रकार साह भन्छन,“ त्यतिवेला नगरमा लजहरु कम संख्यामा थियो, तिनीहरु लुकि छिपी घर वस्ने कोठा, अन्य चौरी वा राजमार्ग तर्फका जंगलमा जाने गर्दथे । तर अहिले त दिन दहाडै शिव चौक, जनक चौक, राम चौक, स्टेशन एरिया, पुरानो वस पार्क तिर समुहमा संगठित भई होटेल र लजहरुमा देह व्यापार भइरहेको छ ।” साह थप्छन,“ पहिले ठुला(वडा, पैसा भएका सम्भ्रान्त र जमिन्दारहरु नगरवधुसाग शारिरीक सम्बन्ध राख्दथे भने अहिले रिक्सावाला, ठेलावालासाग सम्बन्ध राख्ने गरेका छन,” यौन व्यवसायका लागि कस्ता महिलाहरु किन धन्दामा लाग्थे भन्ने सवालमा साह भन्छन,“ त्यतिवेला र अहिले पनि यस धन्दामा लाग्ने महिलाहरुको प्रमुख समस्या ‘आर्थिक संकट’ नै हो । यसका अतिरिक्त त्यतिवेला पनि केही त पेशेवर नै थिए, अहिले पनि छन, श्रीमान मरेको, छोडेर गएको महिलाहरु आफ्नो यौन तृष्णा मेटाउनका निम्ति लुकि छिपि धन्दामा लाग्ने गर्थे ।” अहिले त म के देख्छु भने जानकी चौकमा कतिपय महिलाको श्रीमान भएरै पनि छोरा(छोरीको पेट पाल्न नसक्दा गरिवीकै कारण पनि यस पेशालाई वाध्यात्मक अवस्थामा त अंगालेका छ, तर यो धन्दा नै यस्तो धन्दा हो जहाा एक पटक प्रवेश गरिसके पछि फर्कन धेरै गार्हो हुने गरको साह बताउाछन ।
छात्राहरु बन्दैछन ‘कल गर्ल’
देखिएर सडकमा दिनदहाडै ग्राहक खोज्दै कम रुपैयाामा हिडनेहरुमा जनकपुरमा आइमाईहरु छन भने अर्को तर्फ धेरै रकम चार्ज गर्ने र राम्रा राम्रा होटेलहरुमा जाने वर्गमा छात्राहरु कल गर्लको रुपमा काम गरिरहेका छन । उच्च शिक्षा अध्ययनका लागि गाउाघरबाट जनकपुर आउने प्लस टु प्राइभेट क्याम्पसहरुमा स्नातक अध्ययन गर्ने छात्राहरु र नर्सिङ पढ्ने छात्राहरु कल गर्लको रुपमा काम गर्दै आइरहेका छन । गाउामा अभिभावकको आर्थिक अवस्था दयनीय रहेको, अन्य सहरकी साथी (छात्राको) नक्कल गर्न तथा विलासिताका सामग्रीहरु उपभोग गर्नका लागि कलेजमै व्वाई फ्रेन्ड बनाउने, त्यसपछि व्वाई फ्रेन्ड साग शारिरीक सम्बन्ध गाास्ने, पैसा कमाउनका लागि कल गर्लका रुपमा काम गर्ने गरेको कलेज पढने कतिपय छात्रहरु वताउाछन । उनीहरु एक रातको १ हजार देखि ५ हजार रुपैयाा सम्म लिने गरेका छन ।
विद्यार्थी नेता ज्ञानेन्द्र झा ज्ञानु भन्छन,“ जनकपुरको प्राइभेट कलेजहरुमा पढने छात्राहरु वढदो फैशनलाई आत्मसात गर्न तथा रुपैयाा आर्जनका लागि कल गर्ल बन्ने गर्छन । खास गरी ती छात्राहरु जनकपुरमा अभिभावक नरहेको मौकाको पनि दुरुपयोग गर्दै यस पेशालाई अङ्गाल्ने गरेका छन ।”
रेड लाइट एरियाको औचित्य
यौन ब्याबसायको निकै नै पुरानो इतिहास छ्र । महाभारत कालदेखि ,बुद्ध र क्राइस्टको समयमा पनि यौन ब्यबसायको दृष्टान्तहरु पाइन्छन । आधुनिक युगमा संसारका जुनसुकै राष्टूमा पनि यो ब्यबसाय कुनै न कुनै रूपमा रहेको पाइन्छ्र ।
संसारका ठुला ठुला सहरहरुमा यौन ब्यबसाय एक अभिन्न अंगको रूपमा रहेको हुन्छ्र । सहरमा पर्यटकहरुलाई आकर्षित गर्ने बिभिन्न माध्यमहरु हुन्छन, ति मध्ये यौन ब्यबसाय पनि एक प्रमुख आकर्षणको स्रोत बन्ने गर्छन कतिपय सहरहरुमा । देह व्यापारलाई कुनै निश्चित क्षेत्र(रेड लाइट एरिया) छुट्याएर कानुन मै वैधानिकता प्रदान गरिएको हुन्छ । हाम्रो छिमेकी मुलुक भारत र चीनमै पनि देह व्यापारलाई कानुनी रुपमै वैधानिकता प्रदान गरिएको छ । त्यहाा यस ब्यबसायलाइ अत्यन्त ब्यबस्थित गरिएको हुन्छ्र । न्युयोर्क,लन्डन ,पेरिस ,बैंङकक जस्ता विश्वका कतिपय ठुला सहरका लागि यौन ब्यबसाय राम्रो आम्दानीको श्रोत हो ।
अझ सिंगापुर र थाईलेन्ड जस्ता देशले त यस व्यवसायलाई ब्यबस्थित गरि पर्यटनको प्रबद्र्धन मात्र गरेका छैनन् ति देशले यस व्यवसायलाई आम्दानीको एक प्रमुख श्रोतको रूपमा पनि विकास गरेका छन ।
पर्यटन ब्यबसायको अथाह सम्भावना बोकेको हाम्रो राष्टूको लागि यो ब्यबसाय अपरिहार्य जस्तै नै रहेको भन्दै नेपालमा पनि देह व्यापारलाई कानुनी वैधानिकता प्रदान गर्नुपर्ने आवाजहरु उठन थालेका छन । पत्रकार रामभरत साह भन्छन,“ नेपालमा देह व्यापार गर्ने महिलाहरुले उक्त व्यवसायलाई वैधानिकता प्रदान गर्नुपर्ने धेरै पहिले देखि आवाज उठाउादै आइरहेका छन । रेडलाइट एरिया बनाइए आधारभुत आवश्यकता बनेको सेक्स चाहनाको पुर्तीका लागि कुन्ठा हटेर मात्र जादैन, स(साना वालिकामाथि समेत हुने गरेको बलात्कार जस्ता अपराधहरु पनि रोकिन सक्छ ।”
महिला : जाने ?
सम्वाददाता : कहाा ?
महिला : लौजमा ।
सम्वाददाता : कुन लौजमा ?
महिला : यसमा जाउान (राजकमल लज तर्फ औला देखाउादै) । क१ घण्टा बस्नु होला, राम्ररी गर्नुहोला, जति पटक मन लागे गर्नु होला ।
सम्वाददाता : कति रुपैयाा लाग्छ ?
महिला : साढे दुई सय रुपैयाा १ घण्टाको लजवालाले लिन्छ, उसलाई (महिलालाई) जति इच्छा भए दिनुस । दुई सय रुपैयाा मलाई दिए हुन्छ । (त्यो अर्की महिलाले वोली),१ घण्टा बस्नु होला, राम्ररी बसेर आउनुस, जसरी इच्छा हुन्छ त्यसरी नै गर्न तयार हुन्छन उनी ।
सम्वाददाता : प्रहरीले पक्रदैन र ?
महिला : पक्रदैन । किन पक्रन्छ ? प्रहरीलाई पनि थाहा छ कि पेट कै लागि धन्दा गर्छौ भन्ने कुरा । फेरी म यहाा किन रहन्छु ? तपाई ढुक्क भएर जानुस ।
सम्वाददाता : हैन, मलाई डर लागि रहेको छ । कहिल्यै त्यो गरेको छैन ।
महिला : केही हुादैन, जानुस न । म गंगासागर पोखरीको डिलमा भन्दैछु, तपाई जानुस न । सरासर तपाई त्यो लजमा जानुस, पछि (पछि त्यो महिला जान्छ ।
सम्वाददाता : लजमा प्रहरीले छापामारी गर्दैन र ?
महिला : है, खाली कुरा मात्र गर्नु हुन्छ । लजमा किन प्रहरीले छापामारी गर्छ ? प्रहरीलाई लजवालाले महिनावारी रकम दिने गरेको छ ।
सम्वाददाता : मलाई त्यो आइमाई पसन्द छैन ।
महिला : किन ?
सम्वाददाता : सुन्दर छैन ।
महिला : त्यो महिला मन पर्छ (रिक्साको पछाडी रहेकी अर्को महिला तर्फ हात देखाउादै)
सम्वाददाता : कति लिन्छ त्यसले ?
महिला : दुई सय रुपैया । सुन्दर आइमाईले त ४/५ सय रुपैयाा पनि लिन्छ नि । ऊ सुन्दर नभएकै कारण त दुई सय रुपैयाा मात्र लिरहेको छ नि । हिजो इन्डियाको मधुवनी (विहार) बाट भर्खर त आएकी छिन । ताजा माल हो ।
सम्वाददाता : विमारी(सिमारी (एड्स) भयो भने नि ?
महिला ? छैन, हिजो त भर्खर आएकै हो । आउने वितिकै एड्स हुन्छ र ? ढाल प्रयोग गर्छ नि, एड्स कसरी हुन्छ ?
सम्वाददाता : रातीमा त्यो महिलाले तपाईलाई कति रुपैयाा दिन्छ ?
महिला : दिदैन मलाई, मेरो गाउाकी हो ।
सम्वाददाता : रिक्सा निर भएकी महिलाले कति लिन्छ ?
महिला : त्यसले पनि लिन्छ, तिन सय रुपैयाा । र साढे दुई सय रुपैयाा लज वालाले लिन्छ ।
सम्वाददाता : है के त्यो पटक पटक गरेकी जनकपुरकी महिला साग जानु हुन्छ ? जानुस ताजा माल आएको छ, इन्डियाबाट आएकी हो । वाहिरकी आइमाई साग जानुमा आनन्द आउाछ । जनकपुरकी आइमाई त सधै पाइहाल्नु हुन्छ नि ।
महिला : जानुस न, जानुस ।
सम्वाददाता : अहा जाादिन ।
महिला : हैन, डेढ सय रुपैया दिनुस र जानुस ।
सम्वाददाता : अहा जाादिन ।
यसरी द एक्सक्लुसिभ साप्ताहिकका सम्वाददाता , यौन व्यवसायमा संलग्न महिला र बीचकी दलाल (अधवैसे) आइमाई बीच गत मंगलबार विहान १० वजेको समयमा जनकपुरको धार्मिक महत्व बोकेको धनुष सागर पोखरीको डीलमा भएको कुराकानीको अंश हो यो । पत्रकार जनक चौकको आमरण अनसन वारे समाचार सम्प्रेषण गरेर फर्कन लाग्दा दलाल महिलाले पत्रकारलाई ग्राहक सम्झदै इसारा गर्दै रोक्न भने पछि, पत्रकार रुक्यो ।
त्यो पछि सुरु भयो कुराकानी । उक्त कुराकानीबाट जनकपुरको लजहरु, होटेलहरुमा दिनदहाडै यौन व्यवसाय हुने गरेको फेरी खुलासा भएको छ । यौन व्यवसायमा संलग्नहरु सडकमा हिाडने वटुवालाई यसरी नै इसारा दिई रोक्न लगाउने र ग्राहक खोजी गर्दै देह व्यापार गर्ने गरेको फेरी पनि पृष्टि भएको छ । त्यसमा पनि नयाा कुरा के खुलेको छ भने भारतको विहार, मधुवनीबाट पनि देह व्यापार गर्न आइमाईहरु जनकपुर आउने गरेका मात्र छैनन, प्रहरीले लजहरुबाट मासिक मोटो रकम असुली गरेर प्रहरीकै संरक्षणमा देह व्यापार हुने गरेको उक्त सम्वादबाट नै पुष्टि हुन्छ । अचच्म त के छ भने देह व्यापारमा संलग्न महिलाहरु, विचको दलाल(महिला)लाई प्रहरीले नचिनेको पनि होइन, प्रहरीले ती सबै कुरा नदेखेको पनि होइन, तर पनि ती अवैध ‘धन्दा’ लाई प्रहरीले रोक्न सकेको छैन । स्थानीय वासीहरुका अनुसार देह व्यापार गर्नेहरु शिव चौक देखि राम चौक, रेल्वे स्टेशन देखि भानु चौक र पुरानो वस पार्क स्थित ग्राहक खोजी लजहरुमा दिन दहाडै लग्ने गरेका छन ।
यौन व्यवसायी नाङिगए पछि प्रहरी पनि लाचार
द एक्सक्लुसिभले रेकर्ड गरेको उक्त सम्वाद धनुषाका प्रहरी उपरीक्षक बसन्त कुमार पन्तलाई सुनाएर जनकपुरमा खुलम खुल्ला दिन दहाडै भइरहेको देह व्यापारलाई नियन्त्रण गरी उक्त धन्दा गर्ने र गराउनेलाई कारवाहीको मााग गर्दा पन्तले प्रहरीको ध्यानाकर्षण गराएकोमा धन्यवाद दिादै यसो बताए,“ देह व्यापारमा संलग्नहरु माथि प्रहरीको निगरानी हुादै छ, विगतमा देह व्यापार गर्ने फिरन्ते आइमाईलाई पक्राउ गरी सार्वजनिक अपराधको मुद्दा चलाएकै हो । छुटने वितिकै फेरी ती कामलाई निरन्तरता दिन थाल्छन ।” हामी तुरुन्तै छापामारी त्यस्ता कार्यमा संलग्नलाई पक्राउ गरी कानुनी कारवाही गर्ने छौ, पन्तको जवाफ थियो । नभन्दै विहिबार ३ जेष्ठमा प्रहरीले जनकचौक वाट दुई जना देह व्यापार गर्ने महिलालाई पक्राउ गरेर जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा ल्यायो । सार्वजनिक अपराधको मुद्दा चलाएर कारवाही गर्ने तयारी गर्दा प्रहरीलाई नै चुनौती दिादै ती दुई जना आइमाईले जिल्ला प्रहरीको परिसरमा आफ्नो जिउको लुगा खोलेर नाङिगएकी थिइन । यति मात्र होईन परिसरमै उपस्थित दर्जनौ सर्वसाधारणका सामु विभिन्न नाटक गर्दै महिला सेलको टेलिफोन समेत फालेकी थिइन । धनुषाका प्रहरी नायव उपरीक्षक नरेन्द्र प्रसाद उप्रेती भन्छन,“ प्रहरीले देह व्यापार गर्ने महिलालाई समात्दा नाङिगएपछि कारवाही गर्न अपठयारो भयो, त्यस्तो अवस्थामा हामी छोडन विवस भयौ ।” सडकमा जसरी छाडा गाईवस्तुलाई नियन्त्रण गर्नका लागि लाठी लिएर धपाइन्छ त्यसरी नै अव सडकमा ग्राहक खोज्दै हिाडने यौन व्यवसायीलाई पनि सडकवाटै लखेटनु पर्छ भन्दै डिएसपी उप्रेती भन्छन,“ प्रहरीले मात्र चाहेर अवैध यौन व्यवसायी नियन्त्रण गर्न सकिन्न । स्थानीय युवा क्लवहरु, नागरिक समाजले त्यसको विरोधमा आवाज नउठाए गाह्रो छ ।”
प्रहरी निरीक्षक दिपेन्द्र पंजियार भन्छन,“सहर भित्रका सम्पुर्ण लजहरुमा नियमित रुपले छापामारी गर्ने तथा देह व्यापारमा संलग्न भएका जोडीहरुलाई नियन्त्रणमा लिई आवश्यक कारवाहीका लागि जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा पठाउने भनेर माथिबाट सम्पुर्ण मातहतका युनिटमा सधै भइरहने निर्देशन बमोजिम छापामारी त गरिन्छ तर देह व्यापारमा लागेको भनेर जोडी कहिल्यै पक्राउ पर्दैन ।” पंजियारको अनुभवमा कतिपय अवस्थामा होटेल तथा लजहरुमा छापामारी गर्दा सम्बध गाास्ने जोडी आफन्तकै पर्ने, श्रीमान वैदेशिक रोजगारीमा गएको कारण यौन तृष्णा मेटाउन गाउाकै केटाहरुसाग सम्बन्ध गाास्ने, कतिपय अवस्थामा कलेज पढने युवा युवतीहरु व्वाई फ्रेन्ड र गर्ल फ्रैण्ड भएको पाइएको अवस्थामा प्रहरीले कम्प्रमाइज गर्नु वाध्यता बन्छ ।
देह व्यापार सधै चलिरहन्छ
विगतमा जनकपुरमा खुलेका क्याविन रेष्टुरेन्टहरुमा महिला कामदारहरु मार्फत यौन धन्दा चलाउने गरिन्थ्यो । तत्कालिन प्रहरी उपरीक्षक सर्वेन्द्र खनालले ती क्याविनहरु भत्काएका थिए । पछि फेरी ती रेष्टुरेन्टहरुमा यौन धन्दा सुरु भएपछि द एक्सक्लुसिभले उक्त धन्दाको खुलासा गर्दै कारवाहीका लागि मााग गरेपछि स्थानीय युवा क्लवहरु आन्दोलित भए । आन्दोलनकै कारण प्रहरीले जनकपुरको जिरो माइल स्थित संचालित रेष्टुरेन्टहरु सदाका लागि बन्द गर्न लगाए ।
धार्मिक, ऐतिहासिक, पौराणिक तथा पर्यटकीय नगरी जनकपुरधाममा आज आएर देह व्यापारको धन्दा फष्टाएको भने होइन । विक्रम सम्बत २०५२ सालमा जनकपुरका पत्रकार रामभरत साहले गतिविधि साप्ताहिकमा, ‘जनकपुरका यी नगरवधुहरु’ भन्ने शिर्षकमा समाचार प्रकाशित गरेका थिए । उक्त समाचारमा जनकपुर नगरका नगरवधुहरुको नाम, ठेगाना ,दर रेट ,दलालको नाम, देह व्यापारका लागि दलाल र ग्राहक बीच वारगेनिङ कसरी हुने गरेको, नगरवधुको वास्तविक नाम र उपनाम सहितको लामो विवरण उल्लेख गरेका थिए । त्यसै गरी जनकपुरको ‘वारहविघा मैदान खुल्ला यौन क्रिडा स्थल’ भन्ने शिर्षकको अर्को समाचार पनि रामरतले लेखेका थिए । उक्त समाचारमा सााझ पर्ने वितिकै जोडीहरु वारहविघा मैदानमा यौन क्रियाकलाप गर्ने १० जोडी भन्दा वढी रहन्थे भन्दै पत्रकार रामभरत साह भन्छन,“ समाचार प्रकाशन भए पछि देह व्यापार गर्नेहरु मलाई आक्रमण गराउला कि भन्ने डर थियो तर तिनीहरुले हाम्रो विज्ञापन गरिदिनु भएको कारण अव ग्राहक खोज्नु पर्दैन तिनीहरु आफै आउने गरेका छन, दलाललाई दिनु पर्ने रकम अव बचत हुने भयो भन्दै शुभकामना नै दिए । ” त्यतिवेला र अहिले गरिने देह व्यापारमा के परिवर्तन भएको छ भन्ने सवालमा पत्रकार साह भन्छन,“ त्यतिवेला नगरमा लजहरु कम संख्यामा थियो, तिनीहरु लुकि छिपी घर वस्ने कोठा, अन्य चौरी वा राजमार्ग तर्फका जंगलमा जाने गर्दथे । तर अहिले त दिन दहाडै शिव चौक, जनक चौक, राम चौक, स्टेशन एरिया, पुरानो वस पार्क तिर समुहमा संगठित भई होटेल र लजहरुमा देह व्यापार भइरहेको छ ।” साह थप्छन,“ पहिले ठुला(वडा, पैसा भएका सम्भ्रान्त र जमिन्दारहरु नगरवधुसाग शारिरीक सम्बन्ध राख्दथे भने अहिले रिक्सावाला, ठेलावालासाग सम्बन्ध राख्ने गरेका छन,” यौन व्यवसायका लागि कस्ता महिलाहरु किन धन्दामा लाग्थे भन्ने सवालमा साह भन्छन,“ त्यतिवेला र अहिले पनि यस धन्दामा लाग्ने महिलाहरुको प्रमुख समस्या ‘आर्थिक संकट’ नै हो । यसका अतिरिक्त त्यतिवेला पनि केही त पेशेवर नै थिए, अहिले पनि छन, श्रीमान मरेको, छोडेर गएको महिलाहरु आफ्नो यौन तृष्णा मेटाउनका निम्ति लुकि छिपि धन्दामा लाग्ने गर्थे ।” अहिले त म के देख्छु भने जानकी चौकमा कतिपय महिलाको श्रीमान भएरै पनि छोरा(छोरीको पेट पाल्न नसक्दा गरिवीकै कारण पनि यस पेशालाई वाध्यात्मक अवस्थामा त अंगालेका छ, तर यो धन्दा नै यस्तो धन्दा हो जहाा एक पटक प्रवेश गरिसके पछि फर्कन धेरै गार्हो हुने गरको साह बताउाछन ।
छात्राहरु बन्दैछन ‘कल गर्ल’
देखिएर सडकमा दिनदहाडै ग्राहक खोज्दै कम रुपैयाामा हिडनेहरुमा जनकपुरमा आइमाईहरु छन भने अर्को तर्फ धेरै रकम चार्ज गर्ने र राम्रा राम्रा होटेलहरुमा जाने वर्गमा छात्राहरु कल गर्लको रुपमा काम गरिरहेका छन । उच्च शिक्षा अध्ययनका लागि गाउाघरबाट जनकपुर आउने प्लस टु प्राइभेट क्याम्पसहरुमा स्नातक अध्ययन गर्ने छात्राहरु र नर्सिङ पढ्ने छात्राहरु कल गर्लको रुपमा काम गर्दै आइरहेका छन । गाउामा अभिभावकको आर्थिक अवस्था दयनीय रहेको, अन्य सहरकी साथी (छात्राको) नक्कल गर्न तथा विलासिताका सामग्रीहरु उपभोग गर्नका लागि कलेजमै व्वाई फ्रेन्ड बनाउने, त्यसपछि व्वाई फ्रेन्ड साग शारिरीक सम्बन्ध गाास्ने, पैसा कमाउनका लागि कल गर्लका रुपमा काम गर्ने गरेको कलेज पढने कतिपय छात्रहरु वताउाछन । उनीहरु एक रातको १ हजार देखि ५ हजार रुपैयाा सम्म लिने गरेका छन ।
विद्यार्थी नेता ज्ञानेन्द्र झा ज्ञानु भन्छन,“ जनकपुरको प्राइभेट कलेजहरुमा पढने छात्राहरु वढदो फैशनलाई आत्मसात गर्न तथा रुपैयाा आर्जनका लागि कल गर्ल बन्ने गर्छन । खास गरी ती छात्राहरु जनकपुरमा अभिभावक नरहेको मौकाको पनि दुरुपयोग गर्दै यस पेशालाई अङ्गाल्ने गरेका छन ।”
रेड लाइट एरियाको औचित्य
यौन ब्याबसायको निकै नै पुरानो इतिहास छ्र । महाभारत कालदेखि ,बुद्ध र क्राइस्टको समयमा पनि यौन ब्यबसायको दृष्टान्तहरु पाइन्छन । आधुनिक युगमा संसारका जुनसुकै राष्टूमा पनि यो ब्यबसाय कुनै न कुनै रूपमा रहेको पाइन्छ्र ।
संसारका ठुला ठुला सहरहरुमा यौन ब्यबसाय एक अभिन्न अंगको रूपमा रहेको हुन्छ्र । सहरमा पर्यटकहरुलाई आकर्षित गर्ने बिभिन्न माध्यमहरु हुन्छन, ति मध्ये यौन ब्यबसाय पनि एक प्रमुख आकर्षणको स्रोत बन्ने गर्छन कतिपय सहरहरुमा । देह व्यापारलाई कुनै निश्चित क्षेत्र(रेड लाइट एरिया) छुट्याएर कानुन मै वैधानिकता प्रदान गरिएको हुन्छ । हाम्रो छिमेकी मुलुक भारत र चीनमै पनि देह व्यापारलाई कानुनी रुपमै वैधानिकता प्रदान गरिएको छ । त्यहाा यस ब्यबसायलाइ अत्यन्त ब्यबस्थित गरिएको हुन्छ्र । न्युयोर्क,लन्डन ,पेरिस ,बैंङकक जस्ता विश्वका कतिपय ठुला सहरका लागि यौन ब्यबसाय राम्रो आम्दानीको श्रोत हो ।
अझ सिंगापुर र थाईलेन्ड जस्ता देशले त यस व्यवसायलाई ब्यबस्थित गरि पर्यटनको प्रबद्र्धन मात्र गरेका छैनन् ति देशले यस व्यवसायलाई आम्दानीको एक प्रमुख श्रोतको रूपमा पनि विकास गरेका छन ।
पर्यटन ब्यबसायको अथाह सम्भावना बोकेको हाम्रो राष्टूको लागि यो ब्यबसाय अपरिहार्य जस्तै नै रहेको भन्दै नेपालमा पनि देह व्यापारलाई कानुनी वैधानिकता प्रदान गर्नुपर्ने आवाजहरु उठन थालेका छन । पत्रकार रामभरत साह भन्छन,“ नेपालमा देह व्यापार गर्ने महिलाहरुले उक्त व्यवसायलाई वैधानिकता प्रदान गर्नुपर्ने धेरै पहिले देखि आवाज उठाउादै आइरहेका छन । रेडलाइट एरिया बनाइए आधारभुत आवश्यकता बनेको सेक्स चाहनाको पुर्तीका लागि कुन्ठा हटेर मात्र जादैन, स(साना वालिकामाथि समेत हुने गरेको बलात्कार जस्ता अपराधहरु पनि रोकिन सक्छ ।”
Sunday, May 12, 2013
दिगो शान्तिका लागि सत्यनिरूपण तथा मेलमिलाप आयोग र यसको औचित्य
डा. रामचन्द्र लामिछाने
भौगोलिकरूपमा एकीकरण भई राष्टूको रूपमा २४० वर्षको इतिहास भएको देश नेपाल संसारकै एक पुरानो देश मध्य एक हो । प्राकृतिक तथा जैविक विबिधताले भरिपूर्ण यो देश सामाजिक विविधताको पनि खानी हो । विश्वकै प्राचिन हिन्दू धर्मको बाहुल्यता भएको यो देश भगवान गौतम बुद्धको जन्मभूमि पनि हो । संसारकै सबैभन्दा गहिरो कालीगण्डकीको खााचदेखी संसारकै सर्वोच्च शिखर सगरमाथाको यो देश इतिहासमा कहिल्यै पराधिन भएन । इतिहास देखी हालसम्म स्वतन्त्र र सार्वभौम यस देशमा विभिन्न शासकहरूले आफ्नै देशका जनतामाथि औपनिवेशिक मनस्थितिले शासन गरे । पृथ्वीनारायण शाहको नेतृत्वमा एकीकरण भएको यस देशमा राजाहरूलाई शक्तिबिहिन बनाएर १०४ वर्ष सम्म जनतालाई रैति बनाएर राणाहरूले क्रुर अमानवीय व्यवहारका साथ शासन गरे जुन संझिदा मात्र पनि मानव सभ्यताको सबैभन्दा घृणित समय हो भन्न सकिन्छ । आफनो गुमेको शक्तिको प्राप्तीको लागि तत्कालीन राजा त्रिभुवनले जनतासाग सहकार्य गरे र शक्ति प्राप्तिपछि जनतालाई पुन : रैती बनाउने सुरुआत गरे भने राजा महेन्द्रले त्यसलाई साकार पारे र देशलाई भावनात्मक एकीकरणवाट बिखण्डन तिर लगे । राजा महेन्द्रकै कृयाकलापका कारण नेपालीहरू आफ्नै देशमा औपनिवेशिकरूपमा शासित भए । तथाकथित राष्टवादका नाममा धर्तीपुत्रहरूमाथी शंका उपशंकाको दृष्टिले हेरियो र बृहत्तर बिबिधता भएको यस देशमा सबैको पहिचानलाई अस्विकृत गरी एक भाषा, एक भेष, एक धर्मको नीति अपनाइयो जसले गर्दा आज संसार बिकासको दौडमा अगाडी बढीरहदा नेपालमा नेपालीहरू पहिचान र आत्मसम्मानको खोजी गरिरहेका छन् । सरसर्ती हेर्दा वर्तमान अवस्थामा नेपालमा अशान्ति र द्धन्द्ध भएको देखिएको छ तर समाज परिवर्तन र नयाा र समुन्नत समाज निर्माणको लागि यो अनिवार्य नियम हो । जसरी भौतिक तथा रसायनिक विज्ञानका निर्माणमा केही निश्चित नियम र सूत्रहरू हुन्छन ठिक त्यसै गरी समाज रूपान्तरणमा पनि केही निश्चित नियम र सिद्धान्तहरूले काम गरिरहेको हुन्छन् जुन हामीले प्रत्यक्षरूपमा महसुस नगरे पनि समाजमा परिवर्तनका उत्प्रेरकहरूले काम गरिरहेका हुन्छन् । यस्ता परिवर्तनका क्रममा बाह्य उत्प्रेरकको सहयोगले परिवर्तनको गति तिब्र हुन्छ । नेपाली समाजको पछौटेपन, रुढीबादी संस्कार र सामन्तवादी सस्कार र सोचको आमूल रूपान्तरणको लागि सबै जातजाति, सम्प्रदायको आत्म सम्मान, र आधारभूत आवश्यकताहरूको परिपूति अनिवार्य सर्त हो । भौगोलिक एकताको २४० वर्ष बितिसक्दा पनि नेपालीहरू बीच भावनात्मक एकता हुन नसक्नु एक राष्टूको आमुल बिकासको लाग एक तितो बिडम्वना हो । विगतमा गरिएका अपमान, भेदभावका कारण २०३६, २०४६ मा आवाज उठेकै हो तर सबैलाई सम्मान र समान व्यवहार नहुादा आफ्नै देशमा औपनिवेशिक रूपमा शासित जनताले ०४६ सालपछि बनेका सरकार र मूलधारका राजनीतिक पार्टीहरूबाट पनि आत्मसम्मान र पहिचानलाई वास्ता नगरेपछि सिमान्तकृत जनताहरू वाध्य भएर तत्कालिन अवस्थाको सानो पार्टी नेकपा माओवादीको राजनीति विचारधारातर्फ आकर्षित भए । वास्तवमा त्यो आकर्षण नेकपा माओवादीको राजनीतिक आधारभन्दा पनि तत्कालीन अवस्थाका राजनीतिक पार्टीहरूप्रतिको वितृषणा नै हो । जनआन्दोलन(२ को सफलतापछिका ५ वर्षलाई फर्केर हेर्ने हो भने घटनाहरू पुन : ०४६ देखि ०५७ तिरकै बाटोबाट गुज्रेको जस्तो देखिन्छ । नेपाली समाजबिकासको कालखण्डमा त्यो १२ वर्ष निकै लामो र अप्रिय समय हो । आजको २१औा शताब्दीमा पनि हामीले मध्ययुगीन बर्बरता, गोयत्श्व शैलीको राजनीति क्रियाकलापहरूका हामी साक्षी हौा । करिब(करिब अहिलेको युवा पुस्ता चेतनाको हिसावले अग्रगामी र परिवर्तनकामी भए पनि क्षमताहिन र सारै लोभी पापी र निकृष्ट स्वार्थी ब्यक्तिहरूको नेतृत्वका कारण यस युवा पुस्ता निरीह, कमजोर र निरुत्साहीत भएको छ । देशकै उत्पादकत्व जनशक्ति यस्तो समस्याबाट ग्रस्त भएपछि देशले बिकासको गति लिन सक्दैन । भवनात्मक रूपमा विभाजित मनस्थितीले देशको बिक्रान्त गरिवी, अशिक्षा, बेरोजगारी, तथा समाजिक उत्पीडनसाग जुध्न सक्तदैन । बिगतमा सत्ता र शक्तिको आडमा अन्याय र दमनमा परिएका जनताहरूलाई जवसम्म सम्मान समाजमा पहिचान सहित पुनस्थापना गर्न सकिादैन तवसम्म देशले बिकासको अग्रगामी यात्रा तय गर्न सकिादैन । खुलामञ्च र सेमिनार गोष्ठीहरूमा जति भवानात्मक एकताको कुरा गरे पनि जबसम्म अन्याय र उत्पीडनमा परेका जनताहरूले न्याय पाउादैनन् तबसम्म सामजिक एकता सम्भव हुदैन । जव सम्म आफ्नो पहिचानलाई सगौरवका साथ प्रस्तुत गर्न सकिदैन तव सम्म बिकासमा सहभागीत सम्भव हुदैन । बिशेषत : एक वर्ग छ जसले पञ्चायती ब्यवस्था देखी वर्तमान सम्म पनि राज्य सत्ता र शक्तिको आडमा केही सिमान्तकृत जात र वर्गमाथी घोषित वा अघोषि रूपमा शोषण गरी रहेको छ । पञ्चायतकाल देखी लोकतन्त्र प्रात्ती सम्मको अवधिमा सामाजिक न्याय, लोतन्त्र र समानताको लागि लडेका योद्धाहरूको सम्मान र आदारलाई उपेक्षा गरेर यो वा त्यो वाहनामा असमानता र अन्याय जारी नै छ । सामाजिक स्वतन्त्रता र लोकतन्त्रका पक्षधर योद्धाहरूलाई राज्यशक्ति र सत्ताको आडमा निर्मम यातना हत्या र वेपत्ता परिएको छ भने लोकतन्त्र र समानतको लडाइको समयममा कतिपय निर्दोष नागरीकहरूलाई सुराकी र सामन्तीको पगरी गुथाई सफाया गरियो तथा निर्मम यातना दिइयो । सशस्त्र युद्धको समयमा मानव जिवनको मूल्य यति न्यून हुन गयो कि दिनको ८, १० जनाको मुत्यु त सामन्य जस्तै भएको थियो जसको परिणम हाल सम्म पनि शान्ति वहाली हुन सकेको छैन र दण्डहिनताले प्रशय पाएको छ । एकातिर समाज शोषक र शोशित, उत्पीडक र उत्पीडीत समुदायमा बिभाजित छ भने अर्को तर्फ आफ्नो जातीय, भाषिक, सास्कृतीक, र सामाजिक पहिचानको खोजी गरिरहेको छ । यस्तो अवस्थामा यी बिषयहरूलाई सम्वोधन नगरीकन बिकासका कार्यहरू अगाडी बढाउन सकिदैन । त्यसकारण सबै नेपालीहरूबीच ब्याप्त बिगतका तिक्त्तता र द्योषलाई मेटाउन शान्ति तथा मेलमिलाप आयोग गठन गरी दण्डहिनताको अन्त र अन्यायको स्विकारोत्ति सहितको समायोजन आवश्यकता छ । निश्चित रूपमा बितेका समय र घटनाहरूलाई फिर्ता ल्याउन सकिदैन तर कानूनको दायरामा ल्याएर पिडकलाई राज्य र कानून प्रति उत्तरदायी बनाउनु पर्दछ । बिगतमा कतिपय अवस्थामा राजनीतिक कारण र कतिपय अवस्थामा व्यक्तिगत कारणले अन्याय र अन्तयाचार भएका छन भने कति पय अवस्था सत्ता पक्ष र कतिपय अवस्थामा बिद्रोहीहरूद्धारा अत्याचार गरिएको छ । अत्याचार जसले गरे पनि अत्याचार नै हो । पिडा जसले दिए पनि पिडा नै हुन्छ । तर प्राकृतिको नियमअनुसार नै बिगतलाई वर्तमानमा बदल्न सकिदैन तर सुन्दर भविष्य निर्माणको लागि वर्तमानमा जग बसाल्न सकिन्छ । त्यसकारण बिगतमा के भयो भन्दा पनि सुन्दर भविश्य निर्माणको लागि के गर्न सकिन्छ भन्ने प्रश्न अहा हुन्छ । विगतमा भएका घटनाहरू र जनआन्दोलनपश्चात् लगत्तै गठन गरिएका मल्लिक आयोग र रायमाझी आयोग तथा अन्य सार्वजानीक तथ्यहरूले प्रमााणित गरेका दोषीहरूलाई जनतासमक्ष ल्याई उनीहरूको अपराधलाई स्विकारोक्तिमा बदल्न जरुरी छ । यस प्रकारको प्रकृयाले पिडकलाई केही मात्रमा राहत पुग्दछ भने कानूनी राज्यको प्रत्याभुत गराउदछ तथा आगामी दिनहरूमा हुने गैरकानूनी र अपराधी कृयाकलापलाई निरुत्साहीत गराउादछ । द्धन्द्धको समयमा बेपत्ता पारीएका जनताको अवस्था पत्तालगाउने एक मात्र आधार सत्यनिरूपण तथा मेलमिलाप आयोग हो । द्धन्द्धको क्रममा राज्य वा विद्रोही पक्षबाट संलग्न मानअधिकारको उलघंन कर्ताहरूलाई एउटा निश्चित कानूनी मापदण्ड बनाई कानूनको दायरामा ल्याउनु पर्दछ । यदि हजारौ नेपालीहरूको बलिदान, आफन्तजनहरूको पिडा र देश नागरीकहरूको शाहदतले प्राप्त यस लोकतन्त्रमा शहिद, वेपत्ता परिवारजनहरू लाई न्याय दिइदैन भने बिगतमा अपराध गर्नेहरू भन्दा वर्तमानमा सत्ता र शक्तिमा रहनेहरूलाई जनताले अपराधी नभन्लान भन्न सकिदैन किन भने आफन्त र परिवारजन गुमाउनुको पीडा सामन्य मानिसले अनुमान सम्मपनि गर्न सक्दैन । यो अरूलाई सान्तवना दिएजस्तो हैन यसको लागि ठोस कदम नै चान्लु पर्दछ । अपराधको स्विकारोक्तिले पीडितले पीडकलाई माफी दिन सक्ने वातावरणको निर्माण हुन जान्छ भने सामाजिक सम्वन्ध र एकता पनि मजवुत हुनका साथै सर्वसाधारणको कानून र राज्यब्यबस्थामाथी पहुाच बढ्दछ जसले गर्दा राज्य र सरकार प्रति जनताको स्वामित्व बढ्दछ । त्यसकाराण बिगतमा भएका गैरकानूनी क्रियाकलापहरूको छानबिन गरी अपराधीहरूलाई कानुनी दायरामा ल्याउन सत्य निरूपण तथा मेलमिलाय आयोगको गठन आवश्यक हुन्छ । विशेषत : लामो द्धन्द्धको समयमा अस्तव्यस्त भएका सम्बन्धहरूलाई सुव्यवस्थित गर्न र पिडकलाई सजाय र पिडितलाई न्याय दिलाई नयाा समाजको निर्माण गर्न सत्यनिरूपण तथा मेलमिलाप आयोगको भूमिकालाई सर्वस्विकार्य निकायको रूपमा लिने गरिन्छ । लामो द्धन्द्ध पछि शान्ति स्थापना भएका देशहरूमा सत्यनिरूपण तथा मेलमिलाप आयोगको भूमिका निकै प्रशंसनीय रहेको बिभिन्न देशका उदाहरणवाट सिक्न सकिन्छ । त्यसकारण नेपालमा पनि करिव ६० वर्षे लामो राजनीतिक द्धन्द्ध विशेषत : १२ वर्षे राजनीतिक सशस्त्र द्धन्द्धले उब्जाएको तमाम सामाजिक बैमनस्यता, द्वेष, कलह, लाई आपसी सम्वन्ध र नयाा सामाजिक संरचना निर्माण गरी मानवअधिकार र नागरिक अधिकारको प्रत्यायोजन गर्न सत्यनिरूपण तथा मेलमिलाप आयोगले महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्ने कुरामा कुनै दुई मत छैन । लोकतन्त्रको बहाली पछिलगत्तै बनेको सरकारले नै यस आयोगको गठन गरेको भए हालसम्म नेपाली समाजको सामाजिक संरचनामा सद्माव र मेलमिलापको जग बसिसकेको हुने थियो । तर, हालसम्म पनि त्यसतर्फ ध्यान नदिइादा समाजमा एक अर्का(प्रतिको वैमनश्यता र बदलाको भावको वृद्धि हुादै गएको छ जसले गर्दा मानवअधिकारको उल्लंघन, दण्डहीनता, र सामाजिक अपराधीकरणले प्रसय पाउादै गएको छ । त्यसकारण मानवअधिकारको उल्लंघन र सामाजिक अपराध गर्ने सबैलाई कानूनी दायरामा ल्याएर कानुनी राज्यको प्रत्याभूति दिलाउन वर्तमान सरकारले छिटोभन्दा छिटो सत्यनिरूपण तथा मेलमिलाप आयोगको गठन गर्न आवश्यक छ । आशा गरौा सामाजिक समावेशीकरणको आन्दोलनको जगमा उभिएका राजनीतिक पार्टीहरूले यसतर्फ प्रयाप्त ध्यान दिनेछन् र नयाा सामाजिक संरचना निर्माणको पहल गर्न सत्यनिरूपण तथा मेलमिलाप आयोगको गठन गर्ने छ । जनताप्रति उत्तरदायी भया..........।
“नेपालको क्रिकेट र क्रिकेटरको योगदान”
कुमार प्रशुन
नेपालले अहिले २(३ वर्ष देखि क्रिकेटमा पाएको उपलब्धीहरु हेर्दा शायद हरेक नेपालीलाई गर्व लाग्छ होला । नेपालको घरेलु क्रिकेट तर्फ हेर्दा त यि उपलब्धीहरु निकै नै रोचक हुन जान्छ । जुन देशमा क्रिकेटको लागि एउटा अन्तराष्टिूय स्तरको मैदान छैन, खेलाडीलाई सुविधा छैन, खेलाडी पढौ कि खेलौ भन्ने दोधारमा छन र माथि क्रिकेट संघसाग जोडिएका पदाधिकारीहरुको क्रिकेट विकासको सोच छैन त्यहााका खेलाडीहरु दिन रात एक गरेर प्रशिक्षन गरी नेपालीलाई विश्वमा चिनाउनु निकै अविश्मरणिय छ ।
र्भखर सम्पन्न आइसिसि डिभिजन(३ प्रतियोगिता चुम्नु ले सबैकुरा स्पष्ट पार्छ । नेपाली खेलाडी आफ्ना परिश्रमले आज नेपालीलाई विश्वकप प्रतियोगिताबाट मात्र एक कदम पछाडी राखेको छ । यो उपलब्धीलार्य अझ पनि राम्ररी सोचेर चााडै भन्दा चााडै राम्रो कदम चालिएन भने शायद यो उपलब्धी व्यर्थ जान सक्छ ।
नेपालको क्रिकेटको विकास कसरी हुन्छ त ? यो कुरा अहिलेको मुख्य विषय हो । नेपाल क्रिकेट संघले सकारात्मक सोचका मानिसहरु खोजेर यसमा पहल गर्नु पर्ने हुन्छ । यस्तै प्रतियोगिता जित्ने हो र राष्टिूय खेलकुद परिषदले ३ देखि सााढे ३ लाख रुपैयाा प्रदान गर्नाले शायद खेलाडीको हौसला नबढला कि मेरो व्यक्तिगत सोचमा जाने हो भने नेपाली खेलाडीलाई ‘नगद’ भन्दा ‘प्रोफेस्नालिज्म’ को खााचो छ । अहिले उचित समय छ यी कुराका लागि, भनिन्छ,“ ज्ष्त तजभ च्यम ध्जभल क्ष्त ष्क ज्यत ० वास्तवमा भन्ने हो भने अहिले नै यो अवसर हो । हाम्रो संघले ठुला ठुला संस्था, बैंकहरुमा गएर हरेक संस्थामा खेलाडीको स्थायी जागिरका लागि पहल गर्नुपर्यो । एउटा संस्थाले कम्तीमा दुई वटा राष्टिूय खेलाडीलाई जागिर दिएर रोजगारी सुनिश्चत गर्यो भने हाम्रा राष्टिूय खेलाडीहरु प्रोफेस्नली स्टूोङ्ग भएर अझै परिश्रम गर्न सक्छन । घरेलु क्रिकेटको कुरा गर्दा हरेक क्षेत्रमा एउटा एउटा मैदान बनाउनु पर्यो । हरेक जिल्लामा प्रत्येक वर्ष एक महिना वा पन्द्र दिने प्रशिक्षन कार्यक्रम राख्नुपर्यो । हरेक क्षेत्रिय टोलीहरुलाई भारतमा अभ्यास म्याचहरुको व्यवस्था मिलाउनु पर्यो । नेपालमा हुने राष्टिूय प्रतियोगिताको नम्बर अफ म्याचेज बढाउनु पर्यो । एउटा टिमले ३ वटा म्याच खेल्ने गर्छ त्यसमा एउटा खेल पानीले खान्छ भने अर्को खेलमा राष्टिूय टोलीले सुसज्जित शसस्त्र प्रहरीबलको टोलीसंग भेटनु पर्छ भने बााकी रहेको तेस्रोमा खेलाडीको किस्मत । कम से कम हामीले एउटा क्षेत्रलाई १० देखि १२ वटा म्याच दिनु पर्छ अनि गएर खेलाडीको सहि क्वालिटी थाहा पाउन सकिन्छ । मलाई जहाा सम्म लाग्छ हाम्रा पदाधिकारीहरु डोमेस्टिक टुर्नामेन्टमा पनि पैसा जोगाएर खल्ती भर्न थाल्छन । त्यसै कारण होला खेलाडीले मार्का खेप्नु परेको । अहिले नेपाली क्रिकेटमा आम्दानी होइन लगानीको जरुरी छ । क्यानमा क्यान त पछि यहाा त जिल्लै देखि भ्रष्टाचार भएको देखिन्छ । म एउटा प्रसंग सेयर गरौ, जनकपुरमै अन्तराष्टिूय टुर्नामेन्ट हुादा खेलाडीलाई चोट लागेर स्टिच गराउनु पर्यो भने त्यो पैसा पनि स्कुलकै प्रिन्सिपलले वेहोर्नु पर्यो अझै लन्च पनि दिइएन । यो स्थितिमा कुन गारजियनले आफ्नो छोरा छोरीलाई खेल्न प्रमोट गर्छन होला त ? त्यतिबेला कहाा थिए हाम्रा जिल्ला प्रतिनिधिहरु ? मेरो कुरा नगरौ मैले आफ्ना कलिग्ससाग कुरा उचालेकै हो तर त्यसको परिणाम स्वरुप मलाई व्लेक लिस्टेड गरियो, यहि नै हो यहााको चलन । यी कुराहरु छोडौ हामी अहिले विगतलाई विर्सेर वर्तमान संगै भविष्यको वाटो राम्रो कसरी होला भनेर सोच्नु पर्ने समय आइसकेको छ । हामी सबै मिलेर अगाडी वढन सक्नु पर्दछ । क्यान प्रेसिडेन्ट इमान्दार हुनु हुन्छ तर के गर्ने वहाा क्रिकेटको दुनियााबाट वाहिरको हुनु भयो । उहाालाई सजेस्ट र रिकोमेन्ट गर्नेहरु नै मनि माइन्डेड छन । यी कुरा हटाएर हामीले खेल र खेलाडीको हितमा काम गर्ने मान्छे खोजेर जााडै नै विकास तर्फ हिडि हाल्नु पर्दछ ।
(लेखक क्षेत्र नम्बर ७ का पुर्व कप्तान हुन ।)
नेपालले अहिले २(३ वर्ष देखि क्रिकेटमा पाएको उपलब्धीहरु हेर्दा शायद हरेक नेपालीलाई गर्व लाग्छ होला । नेपालको घरेलु क्रिकेट तर्फ हेर्दा त यि उपलब्धीहरु निकै नै रोचक हुन जान्छ । जुन देशमा क्रिकेटको लागि एउटा अन्तराष्टिूय स्तरको मैदान छैन, खेलाडीलाई सुविधा छैन, खेलाडी पढौ कि खेलौ भन्ने दोधारमा छन र माथि क्रिकेट संघसाग जोडिएका पदाधिकारीहरुको क्रिकेट विकासको सोच छैन त्यहााका खेलाडीहरु दिन रात एक गरेर प्रशिक्षन गरी नेपालीलाई विश्वमा चिनाउनु निकै अविश्मरणिय छ ।
र्भखर सम्पन्न आइसिसि डिभिजन(३ प्रतियोगिता चुम्नु ले सबैकुरा स्पष्ट पार्छ । नेपाली खेलाडी आफ्ना परिश्रमले आज नेपालीलाई विश्वकप प्रतियोगिताबाट मात्र एक कदम पछाडी राखेको छ । यो उपलब्धीलार्य अझ पनि राम्ररी सोचेर चााडै भन्दा चााडै राम्रो कदम चालिएन भने शायद यो उपलब्धी व्यर्थ जान सक्छ ।
नेपालको क्रिकेटको विकास कसरी हुन्छ त ? यो कुरा अहिलेको मुख्य विषय हो । नेपाल क्रिकेट संघले सकारात्मक सोचका मानिसहरु खोजेर यसमा पहल गर्नु पर्ने हुन्छ । यस्तै प्रतियोगिता जित्ने हो र राष्टिूय खेलकुद परिषदले ३ देखि सााढे ३ लाख रुपैयाा प्रदान गर्नाले शायद खेलाडीको हौसला नबढला कि मेरो व्यक्तिगत सोचमा जाने हो भने नेपाली खेलाडीलाई ‘नगद’ भन्दा ‘प्रोफेस्नालिज्म’ को खााचो छ । अहिले उचित समय छ यी कुराका लागि, भनिन्छ,“ ज्ष्त तजभ च्यम ध्जभल क्ष्त ष्क ज्यत ० वास्तवमा भन्ने हो भने अहिले नै यो अवसर हो । हाम्रो संघले ठुला ठुला संस्था, बैंकहरुमा गएर हरेक संस्थामा खेलाडीको स्थायी जागिरका लागि पहल गर्नुपर्यो । एउटा संस्थाले कम्तीमा दुई वटा राष्टिूय खेलाडीलाई जागिर दिएर रोजगारी सुनिश्चत गर्यो भने हाम्रा राष्टिूय खेलाडीहरु प्रोफेस्नली स्टूोङ्ग भएर अझै परिश्रम गर्न सक्छन । घरेलु क्रिकेटको कुरा गर्दा हरेक क्षेत्रमा एउटा एउटा मैदान बनाउनु पर्यो । हरेक जिल्लामा प्रत्येक वर्ष एक महिना वा पन्द्र दिने प्रशिक्षन कार्यक्रम राख्नुपर्यो । हरेक क्षेत्रिय टोलीहरुलाई भारतमा अभ्यास म्याचहरुको व्यवस्था मिलाउनु पर्यो । नेपालमा हुने राष्टिूय प्रतियोगिताको नम्बर अफ म्याचेज बढाउनु पर्यो । एउटा टिमले ३ वटा म्याच खेल्ने गर्छ त्यसमा एउटा खेल पानीले खान्छ भने अर्को खेलमा राष्टिूय टोलीले सुसज्जित शसस्त्र प्रहरीबलको टोलीसंग भेटनु पर्छ भने बााकी रहेको तेस्रोमा खेलाडीको किस्मत । कम से कम हामीले एउटा क्षेत्रलाई १० देखि १२ वटा म्याच दिनु पर्छ अनि गएर खेलाडीको सहि क्वालिटी थाहा पाउन सकिन्छ । मलाई जहाा सम्म लाग्छ हाम्रा पदाधिकारीहरु डोमेस्टिक टुर्नामेन्टमा पनि पैसा जोगाएर खल्ती भर्न थाल्छन । त्यसै कारण होला खेलाडीले मार्का खेप्नु परेको । अहिले नेपाली क्रिकेटमा आम्दानी होइन लगानीको जरुरी छ । क्यानमा क्यान त पछि यहाा त जिल्लै देखि भ्रष्टाचार भएको देखिन्छ । म एउटा प्रसंग सेयर गरौ, जनकपुरमै अन्तराष्टिूय टुर्नामेन्ट हुादा खेलाडीलाई चोट लागेर स्टिच गराउनु पर्यो भने त्यो पैसा पनि स्कुलकै प्रिन्सिपलले वेहोर्नु पर्यो अझै लन्च पनि दिइएन । यो स्थितिमा कुन गारजियनले आफ्नो छोरा छोरीलाई खेल्न प्रमोट गर्छन होला त ? त्यतिबेला कहाा थिए हाम्रा जिल्ला प्रतिनिधिहरु ? मेरो कुरा नगरौ मैले आफ्ना कलिग्ससाग कुरा उचालेकै हो तर त्यसको परिणाम स्वरुप मलाई व्लेक लिस्टेड गरियो, यहि नै हो यहााको चलन । यी कुराहरु छोडौ हामी अहिले विगतलाई विर्सेर वर्तमान संगै भविष्यको वाटो राम्रो कसरी होला भनेर सोच्नु पर्ने समय आइसकेको छ । हामी सबै मिलेर अगाडी वढन सक्नु पर्दछ । क्यान प्रेसिडेन्ट इमान्दार हुनु हुन्छ तर के गर्ने वहाा क्रिकेटको दुनियााबाट वाहिरको हुनु भयो । उहाालाई सजेस्ट र रिकोमेन्ट गर्नेहरु नै मनि माइन्डेड छन । यी कुरा हटाएर हामीले खेल र खेलाडीको हितमा काम गर्ने मान्छे खोजेर जााडै नै विकास तर्फ हिडि हाल्नु पर्दछ ।
(लेखक क्षेत्र नम्बर ७ का पुर्व कप्तान हुन ।)
Subscribe to:
Posts (Atom)



