अजब–गजब छ बा ! : सुदर्शन सिंह

मुर्ख वडाअध्यक्षहरु गुणस्तरिय कार्य भएन भन्छ । नयाँ प्रविधिको बारेमा थाह नै नपाई कराउन मिल्छ । जय विकास !

२०७४ पौष २३ गते आईतबार

प्रदेश नं.२ को राजधानी जनकपुर मोटामोटी तय शिक्षा कार्यालय धनुषा र शैक्षिक तालिम केन्द्रको परिसरमा पहिलो प्रदेश सभाको बैठक बोलाउने तयारी

द एक्सक्लुसिभ सम्वाददाता
जनकपुरधाम............
प्रदेश नं.२ को राजधानी जनकपुरनै बन्ने मोटामोटी तय भएको छ । जनकपुर वा विरगञ्ज मध्ये कुन ठाउँ राजधानी हुने भन्ने कुराको एकातर्फ बाहिर जनतामा अन्यौलता छ भने अर्कोतर्फ जनकपुरलाई नै राजधानी बनाउनका लागि नेपाल सरकारले गृहकार्य भित्रभित्रै थालिसकेको छ । त्यसका लागि नेपाल सरकारले क्षेत्रिय प्रशासन कार्यालय धनकुटाका संयोजकत्वमा स्थलगत अध्ययन गर्न बनाएको टोलीले पनि जनकपुर नै उपयूक्त भएको प्रतिवेदन बुझाएको छ ।
प्रदेश नं.२ को सम्भावित राजधानीका लागि प्रदेश प्रमुख, प्रदेश सभा, मुख्यमन्त्री र करिब ७ वटा मन्त्रालयहरुको कार्यालय तथा आवास भवनहरु आवश्यक भएकोले प्रधानमन्त्री तथा मन्त्रीपरिषदको कार्यालयले २६ मंसिर २०७४ मा प्रतिवेदन बुझाउन धनकुटाका क्षेत्रिय प्रशासक राजेश्वरमान सिंहको संयोजकत्वमा टोली बनाएको थियो । क्षेत्रिय प्रशासक सिंहको संयोजकत्वमा जिल्ला प्रशासन कार्यालयका धनुषाका प्रमुख जिल्ला अधिकारी दिलिप कुमार चापागाई, जिल्ला प्रहरी कार्यालय धनुषाका प्रहरी नायव उपरीक्षक प्रविन धिताल, जिल्ला शिक्षा कार्यालय धनुषाका शिक्षा अधिकारी यमबहादुर खड्का, शैक्षिक तालिम केन्द्र धनुषाका बरिष्ठ  प्रशिक्षक उमेशलाल कर्ण, सहरी विकास तथा भवन निर्माण विभाग डिभिजन कार्यालय धनुषाका प्रमुख गंगा प्रसाद यादव सहितको टोलीको ११ पुष २०७४ मा बसेको बैठकले प्रदेश नं.२ को राजधानीका लागि जनकपुर उपमहानगरपालिका स्थित जिल्ला शिक्षा कार्यालय र शैक्षिक तालिम केन्द्र परिसरको संरचनाहरु उपयूक्त रहेको प्रतिवेदन तयार गरी नेपाल सरकारलाई बुझाएको छ ।
उक्त प्रतिवेदन अनुसार जनकपुर स्थित नेपाल राष्टू बैंकको गेष्ट हाउस प्रदेश प्रमुखको कार्यालय र निवासका लागि उपयूक्त रहेको भनेको छ । त्यसैगरी प्रदेश सभा हल, सभामुखको कार्यकक्ष र दुई  वटा मन्त्रालयका लागि शैक्षिक भवनको भुईतल्ला, पहिलो तल्ला र दोस्रो तल्ला गरी करिब ३ सय जना अटाउने क्षमता रहेको दुई वटा हललाई प्रस्ताव गरेको छ । जिल्ला शिक्षा कार्यालयको भवनलाई मुख्यमन्त्रीको निवास, शिक्षा कार्यालयको परीक्षा भवनलाई मुख्यमन्त्रीको कार्यालय, दुईवटा मन्त्रालयहरु र आवासको लागि शैक्षिक महिला छात्रावासको भवन उपयूक्त रहेको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । त्यसैगरी ३ वटा मन्त्रालयहरु र आवासका लागि शैक्षिक तालिमको पुरुष छात्रावास, एउटा मन्त्री र निवासको लागि शैक्षिक प्रिन्सिपलको आवास र प्रदेश प्रमुख सचिवको कार्यालय तथा निवासका लागि सहरी विकास तथा भवन निर्माण विभाग डिभिजन कार्यालय धनुषाको पुरानो भवन जनता आवास आयोजना उपयूक्त रहेको बताइएको छ ।
धनुषाका प्रमुख जिल्ला अधिकारी दिलिप कुमार चापागाईका अनुसार प्रदेश नं.२ को राजधानीका लागि जनकपुरमा पर्याप्त पुर्वाधार रहेकोले तत्काल संक्रमणकालिन व्यवस्थ ागर्नका लागि र पहिलो प्रदेशसभाको बैठक डाक्नका लागि ती पुर्वाधारहरु अहिले अस्थायी रुपमा प्रस्ताव गरिएको छ । प्रदेशसभाको पहिलो बैठकले स्थायी रुपमा मुकाम तय हुने  प्रजिअ चापागाई बताउँछन् ।
यस अघि जनकपुर चुरोट कारखाना लिमिटेडको मुख्य कार्यालय परिसर भित्रको संरचनाहरु २ नम्बर प्रदेश प्रहरी कार्यालय, निवास तथा व्यारेक प्रयोजनको लागि प्रयोग गर्नुपर्ने भएकोले सो क्षेत्रको जमिन र संरचनाहरु अर्को व्यवस्था नभएसम्म सोही अनुसार प्रदेश नं.२ प्रमुखबाट तोकिए अनुसार बरबुझारथ समेत जिल्ला प्रशासन कार्यालय धनुषालाई गरिएको छ ।
पहिलेको तयारी अनुसार प्रदेशसभाका लागि चुरोट कारखानाको कभर्ड हल, प्रदेश प्रमुखका सचिवालय तथा निवासका लागि जिएम निवास, मुख्यमन्त्री र निवासको लागि डिजिएम निवास, ७ वटा मन्त्रालय र निवासको लागि डायरेक्टर निवास, प्रदेश मुख्य सचिवको लागि क्षेत्रिय विक्री कार्यालय परिसर र ५ जना सचिवहरुको निवासको लागि कर्मचारी आवासमा व्यवस्थापन गर्न नेपाल सरकारले जिल्ला प्रशासन कार्यालय धनुषालाई पत्राचार गरेको थियो ।



२०७४ पौष २३ गते आईतबार

विगतमा भुमिगत समुहमा आवद्ध भएका व्यक्तिहरु पुनः अपराध कर्ममा फर्किदै

नक्कली बिल बुक बनाउने तथा चोरीका मोटरसाईकल ओसारपसार गर्ने अभियोगमा पक्राउ परेका अरविन्द्र यादव,
रहमद नदाफ, संजय ठाकुर र संतोष मण्डल ।

द एक्सक्लुसिभ सम्वाददाता
जनकपुरधाम............
तराई मधेसमा विगतमा भुमिगत रहेका सशस्त्र समुह अहिले निष्कृय भएपनि सशस्त्र समुहमा लागेका व्यक्तिहरु फेरी आपराधिक कृयाकलापहरुमा संलग्न हुन थालेका छन् । भुमिगत सशस्त्र समुहको नाममा आपराधिक गतिविधि नगरेपनि छुट्टै गिरोह बनाई विभिन्न किसिमका आपराधिक गतिविधिहरुमा तिनीहरु संलग्न हुन थालेको प्रहरी अनुसन्धानबाट खुलेको छ । बार्ताका मार्फत मुलधारमा आएपनि बाँच्नका लागि अन्य उपाय नदेखिएपछि तिनीहरु पुनः अपराध कर्मकै बाटो अपनाउन थालेको धनुषाका केही घटनाहरुबाट देखिएको छ ।
१० मंसिर २०७४ मा सिरहाको कल्याणपुर नगरपालिका वडा नं. ५ स्थित निर्दना घाट भन्ने स्थानमा ३ जना व्यक्तिहरुको समुहले एक जना म्यादी प्रहरी र एक जना प्रहरी जवानलाई गोली प्रहार गरेका थिए । सडकमा प्रहरीले चेक जाँच गरिरहेको अवस्थामा मोटरसाईकलमा सवार रहेका ती तिनै जनालाई चेक जाँच गर्न खोज्दा उक्त समुहले एक्कासी प्रहरी टोली माथि गोली प्रहार गरेको थियो । गोली प्रहारबाट एक जना म्यादी प्रहरी आदर्श कुँवर र एक जना नेपाली प्रहरीको जवान मायाराम यादव घाईते भएको थियो । गोली प्रहार गरी भागेका ती तिन जना धनुषा सहिदनगर नगरपालिका वडा नं.१ बेमर्खीका ३२ बर्षिय शिवकुमार राय, २८ बर्षका मनोज कुमार राय र १८ बर्षका सुरेन्द्र कुमार रायलाई धनुषा प्रहरीले ११ मंसिर २०७४ मा धनुषा सहिद नगर वडा नं. २ स्थित चिरैया चौकमा पक्राउ गरेको थियो । ज६प ९०५६ नम्बरको मोटरसाईकल सहित १५० ग्राम ब्राउन सुगर र १ थान चाईनिज पेस्तोल समेत प्रहरीले उनीहरुबाट बरामद गरेको थियो ।
प्रहरीले अनुसन्धान गर्दा पक्राउ परेका शिवकुमार राय विगतमा सशस्त्र समुहमा लागेका पाईयो । सप्तरीका अजय त्यागीको नेतृत्वमा गठन भएको मधेसी भाईरस साईलेन्ट किलर्समा आवद्ध थिए राय । भुमिगत पार्टीमा लाग्दा प्रहरीको वान्टेड सूचिमा परेका राय २०६४ सालमा सम्पन्न भएको संविधानसभाको पहिलो निर्वाचन पछि २०६५ सालमा पासपोर्ट बनाई वैदेशिक रोजगारीका लागि साउदी अरेविया गएका थिए । ४ बर्ष पछि घर फर्किएका रायले विहे गरेको ३ महिना पछि फेरी विदेश साउदी गए । तर, गएको १४ दिनमै फेरी स्वदेश फर्किए । त्यसपछि पुनः ६ महिना पछि उनी कतार गए । तर, त्यहाँ डूाइभिङ लाईसेन्स नबनेपछि पुनः फिर्ता भएका थिए । दोस्रो संविधानसभाको चुनाव पछि गठित संसदीय टोली सामु बार्ताका क्रममा बार्ता गरेर मुलधारमा आएका थिए । नेपाली कांग्रेसका नेता आनन्द ढुङ्गानाको संयोजकत्वमा गठित टोलीसँग मनोज कुमार राय संयोजक रहेको भुमिगत समुहमा दिलिप कुमार राय, विजय साह (हाल जेलमा रहेका छन् ), राम साहसँगै राय पनि बार्ता टोलीमा समावेश थिए । बार्ता पछि ती समुहसँग रहेको हातहतियार राज्यलाई बुझाउने क्रममा उनीहरुले कुल २७ वटा हतियारहरु बुझाएका थिए ।
प्रहरीले गरेको अनुसन्धानबाट के खुलेको छ भने त्यतिबेला राज्यलाई हतियार बुझाउनका लागि पाँचै जनाले पाँच पाँच हजारको दरले नलकटुवा हतियार किनेका थिए भने पहिले देखि नै किनेर राखेका महँगो हतियार उनीहरुले आफुसँगै राखे ।
यता बार्ताबाट मुलधारमा आईसकेपनि जिविकोपार्जन गर्न कठिन हुने देखेर पुनः राय अपराध कर्मकै बाटो अपनाए ।  अनुसन्धान गरिरहेका अनुसन्धान अधिकृत प्रहरी सहायक निरीक्षक किस्मत भण्डारीका अनुसार पैसा कमाउनका लागि लुटपाट गर्ने उद्देश्यले धनुषा र सिरहाका युवाहरुलाई मिलाएर रायले एउटा संगठित गिरोह संचालन गर्ने योजना बनाएका थिए । त्यसका लागि सिरहाको डरौलमा बस्ने मनोज कुमार रायसँग मिलेर गिरोह बनाउन पनि सफल भएका थिए । सिरहामा रहेका विभिन्न बैकहरुको आइएमईमा पैसा बुझेर आउन लाग्ने व्यक्तिहरु बाट पैसा लुट्ने योजनाका साथ सिरहाका केही बैंकहरुमा निगरानी समेत गरिसकेको तर स्थिति प्रतिकुल भएपछि फर्किने बेला सडकमा प्रहरी चेक जाँच हुँदा पक्राउ परे आफ्नो पोल खुल्ने देखेपछि तिनीहरुले एक्कासी म्यादी र प्रहरी जवान माथि गोली प्रहार गरेको अनुसन्धानमा संलग्न प्रसनि भण्डारी बताउँछन् ।

प्रहरीमाथि गोली प्रहारमा संलग्न रहेको अभियोगमा पक्राउ परेका शिवकुमार राय,
मनोज कुमार राय र सुरेन्द्र कुमार राय ।

११ पुष २०७४ मा जिल्ला प्रहरी कार्यालय धनुषाबाट खटिएको क्राईम ब्रान्चको टोलीले धनुषा लगायत मध्य तराईका विभिन्न जिल्लाहरुमा चोरीका मोटरसाईकल लगायतका सवारी साधनहरुको नक्कली बिल बुक बनाई ओसारपसार लगायत विक्री वितरण गर्ने कार्यमा संलग्न रहेको अभियोगमा ४ जना व्यक्तिहरुलाई पक्राउ गरेका थिए । जनकपुर उपमहानगरपालिका वडा नं.८ बस्ने ३८ बर्षका संजय ठाकुर, धनुषाका २२ बर्षिय रहमद नदाफ, धनुषा औरही गाउँपालिका वडा नं.१ पौडेश्वरका ३८ बर्षिय अरविन्द्र कुमार यादव र २७ बर्षिय सन्तोष मण्डल पक्राउ परेका थिए । पक्राउ परेकाहरु मध्ये रहमद नदाफ पहिले पनि मोटरसाईकल चोरीको घटनामा पटक पटक पक्राउ परेपनि धरौटीमा रिहा हुने गरेको प्रहरी अनुसन्धानबाट खुलेको छ । चोरी गरिएका मोटरसाईकलहरुलाई विक्री गर्नका लागि नक्कली विल बुक बनाउने गरेको खुलेको हो । पक्राउ परेका मध्ये संजय ठाकुर विगतमा भुमिगत सशस्त्र समुह लिवरेशन टाईगर अफ तराई इलम (एलटिटिई) मा आवद्ध भई मुलधारमा आएका थिए । मधेस आन्दोलन हुँदा २०६२÷०६३ तिर मधेसी जनअधिकार फोरममा आवद्ध भएका ठाकुर पछि भुमिगत समुह एलटिटिईमा लागेका थिए । पछि बार्ता मार्फत मुलधारमा आईसकेपछि जयप्रकाश प्रसाद गुप्ताको संयोजकत्वमा गठित तराई मधेस राष्टिूय अभियान धनुषाका संयोजक समेत बनेका थिए, ठाकर । ठाकुर असोज २ गते सम्पन्न भएको स्थानीय तहको निर्वाचनमा स्वतन्त्रबाट मेयरमा समेत लडेका थिए । यसरी हेर्ने हो भने माथिका दुई घटनाले के देखाउँदछ भने विगतमा सशस्त्र समुहमा आवद्ध भएका कतिपय व्यक्तिहरु बार्ता मार्फत मुलधारमा आएपनि फेरी अपराध कर्ममा फर्किने गरेको छ । क्राईम ब्रान्च धनुषाका असई भण्डारी भन्छन,“ सशस्त्र समुहमा आवद्ध भएका व्यक्तिहरु मध्ये बार्ता मार्फत मुलधारमा त आए । तर, केही सिप नभएपछि पुनः पैसा कमाउन छोटो बाटो रोज्ने क्रममा कुनै न कुनै अपराधकर्ममा कतिपय व्यक्तिहरु संलग्न हुने गरेको पाइएको छ ।”
जनकपुरमा सशस्त्र समुहको आतंक र प्रहरीको इन्काउन्टर
मधेसको अधिकार प्राप्तिका लागि हतियार उठाई भूमिगत राजनीति गरेको भन्ने समुहहरुले राजनीतिक अधिकारको नाउँमा आपराधिक गतिविधिहरु बढाएपछि त्यसको मारमा जनकपुरका पहाडे समुदाय मात्र होइन, मधेसी समुदाय र व्यापारीहरु माथि पनि पर्यो । सुरुमा जनकपुरमा जयकृष्ण गोइत र ज्वाला सिंह समुहको गतिविधि थियो भने २०६२÷०६३ को मधेस आन्दोलन पश्चात राजन मुक्ति र आकाश त्यागीको आतंक कायम भयो । प्रत्येक महिना हत्या, अपहरण, फिरौती, चन्दा आतंक, बम विस्फोटन, जग्गा कब्जा जस्तो आपराधिक गतिविधिहरुलाई ती भूमिगत समुहरुले २०६४ देखि २०६८ साल सम्म जनकपुरमा तिब्र पारे ।
२० अषाढ २०६४ मा सिरहा मलहनिया २ का स्थानीय बासिन्दा ४६ बर्षिय राजकुमार जोशीको गोली हानी हत्या गरिएको थियो । जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा ज्वाला सिंह समुहका दुई वटा मोटरसाईकलमा चढी आएका ३ जना व्यक्ति राष्टिूय धान बाली अनुसन्धान कार्यालय हर्दिया, धनुषामा प्राविधिकको रुपमा कार्यरत रहेका जोशीलाई भुमिगत समुहहरुले गोली प्रहार गरी हत्या गरेको थियो ।
५ साउन २०६४ मा तत्कालिन माओवादीका समर्थक धनुषा हरिने ५ सोनापाराका ३२ बर्षिय विरोध मल्लिकलाई गोली प्रहार गरी हत्या गरिएको थियो । जयकृष्ण गोईतले नेतृत्व गरेको भुमिगत संगठन अखिल तराई मुक्ति मोर्चाका ७÷८ जना कार्यकर्ताहरुको समुहले गोली हानी हत्या गरेको थियो । ८ साउन २०६४मा धनुषाको सखुवा महेन्द्रनगर २ का ६५ बर्षिय किसान बेचन महतोलाई गोली हानी हत्या गरिएको थियो । आफ्नै घरमा सुतिरहेको अवस्थामा विहान २ बजेको समयमा अपरिचित व्यक्तिहरुको समुहमा आएका अज्ञात समुहले महतोलाई गोली प्रहार गरी हत्या गरेको थियो ।
२५ भदौ २०६४ मा सर्लाही लालबन्दी ५ का केदार कटुवालको पनि हत्या गरिएको थियो । जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा ज्वाला सिंह समुह र राजन मुक्ति समुहका  अन्दाजी ५÷६ जनाको हतियारधारी समुह आई चन्दा मागेकोमा चन्दा नदिएपछि धनुषाको बघचौडा ७ मा ती हतियारधारी समुहहरुले राति अन्दाजी २१ बजेर ३० मिनेटको समयमा कटुवाललाई कन्चटमा गोली हानी हत्या गरेका थिए ।
१९ असोज २०६४ मा भुमिगत गोईत समुहका कार्यकर्ताहरुले धनुषाको चोराकोयलपुर ८ का ४५ बर्षिय सत्यनारायण महतोको  हत्या गरेका थिए । गोईत समुहका कार्यकर्ताहरुले सत्यनारायण महतो र उसका २५ बर्षिय छोरा किशुन महतोलाई महतोको घरबाट अपहरण गरी लगेका थिए । अपहरण पश्चात महतोको घर देखि केही पर लगि ती भुमिगत समुहका कार्यकर्ताहरुले सत्यनारायण महतोलाई धारिलो हतियार प्रयोग गरी हत्या गरेका थिए । पेशाले खेतीपाती गर्ने किसान महतोको हत्या गरिएपनि उनको छोरालाई तिनीहरुले छोडेका थिए ।
१२फागुन २०६४ मा धनुषा भरतपुर ६ का २५ बर्षिय शिक्षक रमेश दाहालको हत्या गरिएको थियो । आफ्नो खेतको उखु लिएर चिनी मिलको कारखाना गईरहेको अवस्थामा अज्ञात समुहले दाहाललाई उखु खेतमा लगि घाँटी रेटी हत्या गरेको थियो । सोही दिन अन्दाजी ७ बजेको समयमा सुन्सरी घर भई हाल धनुषाको भरतपुर ५ स्थित ससुरालीमा बसेका ४० बर्षिय किसान लक्ष्मिकान्त राईको पनि धारिलो हतियारले घाँटी रेटी हत्या गरेको थियो । अज्ञात समुहका नामले गरेको ती दुई जनाको हत्या पछि गएर भुमिगत समुह मधेसी भाईरस साईलेन्ट किलर्सले गरेको खुलेको थियो ।
२५ बैशाख २०६५ मा जनकपुुर चुरोट कारखाना लिमिटेडका लेखापाल ५२ बर्षिय श्रवण कुमार श्रेष्ठको गोली हानी हत्या गरिएको थियो । जनकपुर १ निवासी श्रेष्ठलाई जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहले २१ भदौ २०६५ मा अन्दाजी साढे ६ बजे अपहरण गरेको थियो । प्रहरीले श्रेष्ठको खोजतलासलाई तिब्रता दिएपछि धनुषाको दिगम्बरपुर ६ स्थित जलाद खोलामा आँखामा पट्टी बाँधी, छातीमा गोली लागेको मृत अवस्थामा फेला परेको थियो ।
२३ जेष्ठ २०६५ मा धनुषाका बटेश्वरका ६० बर्षिय जिवस महतोलाई गोली हानी हत्या गरिएको थियो । धनुषाको नक्टाझिजबाट साईकलमा घर तर्फ गईरहेको अवस्थामा हातहतियार सहित ४÷५ जनाको अज्ञात समुहले महतोलाई गोली हानी हत्या गरेको थियो ।
५ अषाढ २०६५ मा सप्तरी भारदह घर भएका ३२ बर्षिय लक्ष्मण दासलाई अज्ञात समुहले बम विस्फोटन गराई हत्या गरेको थियो । धनुषाको तल्लो गोदार ३ स्थित पुर्वपश्चिम महेन्द्र राजमार्गमा ४÷५ जना अपरिचित व्यक्तिले मोटरसाईकलमा चढी बम विस्फोटन गराउँदा दास घाईते भएका थिए । क्रसर मिलमा काम गर्ने दास विस्फोटनबाट घाईते भएपछि उपचारको क्रममा उनको मृत्यु भएको थियो ।
१२ अषाढ २०६५ मा जनकपुर नगरपालिकाको कार्यालयका अभरसियर जितेन्द्र साहलाई गोली हानी हत्या गरिएको थियो । रौतहट इनरवारी घर भएका ओभरसियर साह जनकपुर स्थित डेरामा खाना खाईरहेको अवस्थामा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका महोत्तरी अनकार ९ बस्ने लव कुमार शर्मा र जयनन्दन शर्माले गोली हानी हत्या गरी फरार भएका थिए ।
८ अषाढ २०६५ मा धनुषाका महेन्द्रनगर १ घर भई राप्रावि हरिहरपुरका एक जना शिक्षक विनेश्वर महतोलाई अज्ञात व्यक्तिहरुको समुहले अपहरण गरी जलाद खोलाको पुलमा लगि हत्या गरेका थिए ।
३१ साउन २०६५ मा धनुषाको उमाप्रेमपुर ८ स्थित पर्वता खोला नजिक धनुषा उमाप्रेमपुरका जगदीश महतोलाई अज्ञात समुहले उखुबारीमा खुकुरी प्रहार गरी हत्या गरेको थियो ।
२ भदौ २०६५ मा जनकपुर ३ का सुनिल कुमार झा लाई गोली प्रहार गरी हत्याको प्रयास गरिएको थियो । जनकपुर १२ स्थित रसुल साफीको घरमा सुतिरहेका सोनु भनिने सुनिल कुमार झाको दाहिने कन्चटमा गोली हानी हत्याको प्रयास गरिएको थियो । भुमिगत समुहका आकाश त्यागी भनिने राम यादवले झालाई गोली हानी फरार भएका थिए ।
६ असोज २०६५ मा कुमार खड्कलाई गोली हानी हत्या गरिएको थियो । जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका धनुषा इन्चार्ज अविनाश मुक्तिको नेतृत्वमा गएको ७÷८ जनाको समुहले सखुवा महेन्द्रनगर स्थित हिमालयन प्लाई फ्याक्टूीमा तोडफोड गर्न गएका थिए । उक्त समुह पछाडीबाट फ्याक्टूीमा पसी कारखानामा काम गर्ने ३ जना पालेलाई डोरीले बाँधी म्यानेजरको कोठा देखाउ भन्दा उक्त पालेले होहल्ला गरेपछि पाले खड्कको छातीमा गोली हानी ती समुह फरार भएका थिए । घाइते खड्कलाई उपचारका लागि जनकपुर अञ्चल अस्पताल ल्याउने क्रममा मृत्यु भएको थियो ।
२८ कार्तिक २०६५ मा धनुषाको देउरी परवाहा ४ का विद्यार्थी विश्वभर मिश्रको अज्ञात समुहले हत्या गरेका थिए । २७ कार्तिकका दिन विहान जनकपुरको मोडेल क्याम्पसमा पढ्न गएका मिश्र रातिसम्म घर फर्कि नआउँदा प्रहरीले खोज तलास गर्दा २८कार्तिकमा धनुषाको ठाढी झिझा ५ स्थित धान खेतमा मृतक अवस्थामा मिश्रको लाश फेला परेको थियो ।
३ साउन २०६५ मा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा ज्वाला सिंह समुहले धनुषाको रघुनाथपुर २ का नागेन्द्र प्रसाद यादवको हत्या गरिएको थियो ।
३० मंसिर २०६२ मा आन्तरिक राजश्व कार्यालय जनकपुरको खरिदार पदमा कार्यरत ५५बर्षिय कर्मचारी कुमार निरौलालाई जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका कार्यकर्ताहरुले गोली हानी हत्या गरेको थिए । जनकपुर ४ निवासी निरौला आफ्नो घरबाट साईकल चलाई कार्यालय तर्फ आईरहेको अवस्थामा उनको घर भन्दा केही अगाडी भारतीय मोटरसाइकलमा चढी आएका दुई जना अपरिचित व्यक्तिले उनलाई गोली प्रहार गरेका थिए । गोली लागि गम्भीर घाईते भएका निरौलालाई उपचारका लागि जनकपुर अञ्चल अस्पताल लग्दा बाटो मै मृत्यु भएको थियो । मोर्चाका धनुषा इन्चार्ज अविनाश मुक्तिको नेतृत्वमा गएको समुहले उनको हत्या गरेको थियो ।
१ पुष २०६५ मा धनुषाको धबौली ८ का चिया पसले रामा साहलाई गोली हानी हत्या गरिएको थियो । आफ्नो पसलमा राति आगो तापी बसेको अवस्थामा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा ज्वाला सिंह समुहका अपरिचित ३÷४ जना व्यक्तिहरुको समुहमा आएका हतियारधारी समुहले साहको छातीमा गोली प्रहार गरेका थिए । घाईते साहलाई उपचारको लागि जनकपुर ल्याउँदै गर्दा यदुकुहामा मृत्यु भएको थियो ।
३ पुष २०६५ मा सशस्त्र प्रहरी हवलदार मंगल हरिजनलाई जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका कार्यकर्ताहरुले गोली हानी हत्या गरेको थिए । चितवन घर भई महोत्तरीको सशस्त्र प्रहरी गणमा कार्यरत बरिष्ठ प्रहरी हवलदार २५ बर्षिय हरिजनलाई गोली हानी हत्या गरिएको थियो । केही काम विशेषले जनकपुरबाट बर्दिवास फर्किने क्रममा मोटरसाईकलमा चढी आएका राजन मुक्तिका दुई जना अपरिचित व्यक्तिहरुले हरिजनलाई गोली प्रहार गरेको थियो । पिठ्यू र छातीमा गोली लागि घाईते भएका हरिजनलाई उपचारको लागि जनकपुर अञ्चल अस्पताल पठाइएको थियो । अस्पतालमा उपचारकै क्रममा उनको मृत्यु भएको थियो ।
२७ पुष २०६५ मा जनकपुरको रेडियो टुडे एफएममा काम गरिरहेका पत्रकार महिला उमाकुमारी सिंहको धारिलो हतियार प्रयोग गरी हत्या गरिएको थियो । भुमिगत समुहका स्वामिजी भनिने उमेश यादवको नेतृत्वमा गएका करिब १५ जनाको समुहले सिरहा महेशपुर ४ कि २५ बर्षिय पत्रकार उमाको हत्या गरेको थियो । जनकपुर १४ स्थित रजौलमा आफ्नो कोठामा डेरामा बसिरहेको अवस्थामा ती समुहले उमाको शरीरको विभिन्न भागमा धारिलो हतियार प्रयोग गरी हत्या गरेको थियो । घाईते उमाको उपचारको क्रममा लग्दा बाटोमा मृत्यु भएको थियो ।
५ फागुन २०६५ मा जनकपुर चुरोट कारखाना लिमिटेडका सुपरभाईजर पदमा कार्यरत ४८ बर्षिय नरेन्द्र खाँतीको गोली हानी हत्या गरिएको थियो । जनकपुर १ निवासी खाँतीलाई जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा ज्वाला सिंह समुहका धनुषा इन्चार्ज सुर्यदेव सिंहले जनकपुर २ स्थित किशोरी नगरमा हिंडिरहेको अवस्थामा घाँटी र पेटमा नजिकबाट गोली हानी हत्या गरेको थियो ।
४ बैशाख २०६६ मा धनुषाको सवैला ९ का सुरज महतोलाई अज्ञात समुहले गोली हानी हत्या गरेको थियो । मनि चेन्जरमा काम गर्ने महतो जनकपुरबाट रु.१ लाख ३० हजार लिई सबैला तर्फ जाँदै गर्दा जनकपुर नगरपालिका १ र बेंगाशिवपुर ६ मा ज२प ७०७८ नम्बरको मोटरसाईकलमा जाँदै गर्दा गोली हानी हत्या गरिएको थियो ।
२४ जेष्ठ २०६६ मा धनुषाको हरिहरपुर ७ स्थितमा रहेको अस्थायी प्रहरी पोष्ट हरिहरपुरबाट चेक प्वाइन्ट राखि दोखरी भन्ने ठाउँमा चेक जाँच गर्दा प्रहरी जवान राम सिंह भाटको एसएलआर राईफलको नोजल तान्न खोज्दा प्रहरीले गोली चलाउँदा गोली लागि महोत्तरी भरतपुर ९ का सुरेन्द्र महतोको मृत्यु भएको थियो ।
९ अषाढ २०६६ मा धनुषा खरियानी ५ का ४० बर्षिय किसान रामसुगारथ कापडको अज्ञात समुहले गोली हानी हत्या गरेको थियो । आफ्नै घरको बरन्डामा सुतिरहेको अवस्थामा अज्ञात समुहले गोली हानी उनको हत्या गरेको थियो । उक्त क्रममा उनका श्रीमति द्रोपती देवी कापरलाई  पनि उक्त समुहले गोली हानी घाईते बनाएको थियो । पछि उपचार गराई उनी निको भएकी थिईन ।
१४ अषाढ २०६६ मा प्रहरीले दोहोरो भिड्न्तमा नाम नखुलेको १९ बर्षिय अज्ञात व्यक्तिलाई मारेको थियो । धनुषाको भुतही पटेर्वामा प्रहरी गस्तीको टोली पुग्दा प्रहरी टोली माथि फायर गरेपछि जवाफी क्रममा फायर गर्दा दोहोरो भिडन्तमा परी उनको मृत्यु भएको थियो ।
७ साउन २०६६ मा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चाका जिल्ला संयोजक आकाश त्यागी भनिने राम यादवको प्रहरी भिडन्तमा मृत्यु भएको थियो । जनकपुर ७ बसविट्टी स्थित सडकमा प्रहरीद्वारा खटिएको गस्ती टोलीलाई देखनासाथ फायर गरेको हुँदा प्रतिकार स्वरुप जवाफी फायरमा दोहोरो भिडन्तमा परी धनुषाको लक्ष्मिपुर बगेवा ३ का २८ बर्षिय आकाश त्यागी प्रहरी कारवाहीमा मारिएका थिए । उनको साथबाट प्रहरीले सिक्सर १ थान, गोली ३ थान, सर्केट बम १ थान, सुत्ली बम १ थान समेतका हतियारहरु बरामद गरेको थियो ।
१६ असोज २०६६ मा धनुषाको भरतपुर गाविस १ स्थित इलाका प्रहरी कार्यालय भरतपुरको टोली पुग्दा अज्ञात समुहले ज१प ८२८७ नम्बरको मोटरसाईकलमा फायर गरेपछि प्रहरी तर्फबाट समेत फायर हुँदा १ जना अज्ञात व्यक्तिको मृत्यु भएको थियो । उनको साथबाट पनि पेस्तोल र गोली बरामद गरिएको थियो ।
२२ माघ २०६६ मा सयूक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा गोईत समुहका नबल किशोर यादवलाई धनुषा प्रहरीले सुरक्षा कारवाही गरी मारेका थिए । प्रहरी बेस क्याम्प यदुकुहाबाट खटिगएको गस्ती टोली धनुषा बालाबाखर ५ स्थित आँपको बगैचा छेउमा पुग्दा १ जना अपरिचित व्यक्ति फेला परेको र निजलाई रोक्न खोज्दा गस्ती टोली माथि एक्कासी फायर गर्दै भागेको र निजलाई चेतावनी दिँदा दिँदै पनि भागेकोले सशस्त्र प्रहरीले प्रतिकार स्वरुप जवाफी फायर गर्दा निजलाई गोली लागि घटना स्थलमै मृत्यु भएको थियो । उनको साथबाट कटुवा पेस्तोल १ थान र एसएलआरको गोली २ राउण्ड बरामद गरेको थियो ।
१७ फागुन २०६६ मा भुमिगत समुहका अर्जुन सिंह भनिने मुकेश चौधरी र जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चाका राजन मुक्ति समुह लगायतले जनकपुरका संचार उद्यमी अरुण सिंघानियालाई गोली हानि हत्या गरेको थियो । गोली लागि घाईते भएका सिंघानियालाई तत्काल उपचारको लागि केयर मेडिकल नर्सिङग होम जनकपुरमा लग्दा उपचारको क्रममा मृत्यु भएको थियो ।
२५ जेष्ठ २०६७ मा धनुषाको मिथिलेश्वर निकास घर भई जनकपुर नगरपालिकामा बस्दै आएका परमेश्वर साहलाई गोली प्रहार गरि हत्या गरिएको थियो । अज्ञात समुहले उनको हत्या गरेको थियो ।
२७ जेष्ठ २०६७ मा जिल्ला विकास समिति धनुषामा पियन पदमा कार्यरत कर्मचारी शिवनारायण भण्डारीको अज्ञात समुहले गोली हानी हत्या गरिएको थियो । जनकपुर १२ स्थित कुवारामपुर भन्ने स्थानमा धनुषाको प्रको महुवा २ बस्ने भण्डारीलाई अज्ञात समुहले गोली हानी हत्या गरेको थियो । उक्त घटनाको जिम्मेवारी जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका कार्यबाहक अध्यक्ष मनोज मुक्तिले जिम्मा लिएका थिए ।
२८ जेष्ठ २०६७ मा जनकपुर ८ स्थित आफ्नै घरको अगाडी कठघेरामा बसिरहेका अवस्थामा एक जना अपरिचित व्यक्ति आई गाविस सचिव रामपुकार यादवलाई गोली हान्दा गोली उनलाई नलागि नजिकै रहेका ४ बर्षिय बालक अमिल कापरलाई लागेको थियो । घाईते कापरको उपचारको क्रममा धरान अस्पतालमा मृत्यु भएको थियो । उक्त घटनाको जिम्मेवारी जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका कार्यबाहक अध्यक्ष मनोज मुक्तिले जिम्मा लिएका थिए ।
२९ जेष्ठ २०६७ मा आफ्नै घरमा बसिरहेको अवस्थामा यातायात कार्यालयबाट आएको छु, केही काम छ भनि बोलाई दुई जनाको समुहमा आएका अज्ञात समुहले जनकपुर १ बस्ने ३५ बर्षिय यमुना पजियारलाई गोली हानी फरार भएका थिए । पछि  धरान अस्पतालबाट उपचार गराई उनी निको भएका थिए । पजियार जनकपुर अञ्चल यातायात कार्यालयका कार्यालय प्रमुख थिए । उक्त घटनाको जिम्मेवारी जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका कार्यबाहक अध्यक्ष मनोज मुक्तिले जिम्मा लिएका थिए ।
३० जेष्ठ २०६७ मा धनुषा प्रहरीले जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका डेपुटी कमाण्डर  अवधेश मण्डललाई सुरक्षा कारवाहीमा मारेको थियो । जनकपुरको दुरसंचार कार्यालय अगाडी चेक जाँच एवम सर्च कार्य गर्दै गएका प्रहरी गस्तीको टोली माथि हतियार तेर्साईरहेको बेला प्रहरीद्वारा जवाफी फायर गर्दा गोली लागि जनकपुर ६ बस्ने अवधेश मण्डल घाईते भई उपचारको लागि धरान लैजाँदै गर्दा बाटोमा मृत्यु भएको थियो । उसको साथबाट प्रहरीले ९ एमएम पेस्तोल म्यागजिन सहित ५ राउण्ड गोली बरामद गरेको थियो ।
२१ जेष्ठ २०६७ मा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा ज्वाला सिंह समुहका महोत्तरी जिल्ला इन्चार्ज बादल भनिने नुरुल मोहम्मद सुरक्षा कारवाहीमा मारिएका थिए । इलाका प्रहरी कार्यालय महेन्द्रनगरबाट प्रहरी नायव निरीक्षक समेतको टोली गस्ती गर्दै जाँदा नक्टाझिज गाविस ३ स्थित बसही खोलामा पुग्दा लुकिछिपी बसेका अन्दाजी ५÷६ जनाको अज्ञात समुहले प्रहरी टोलीलाई लक्षित गर्ने क्रममा प्रहरी तर्फबाट प्रतिकार हुँदा महोत्तरी विजलपुरा घर भएका अन्दाजी २५ बर्षिय बादल भनिने नुरुल मोहम्मद घाईते भई उपचारको क्रममा जनकपुर अञ्चल अस्पतालमा मृत्यु भएको थियो ।
१९ अषाढ २०६७ मा जयकृष्ण गोइतले नेतृत्व गरेको अखिल तराई मुक्ति मोर्चाका केन्द्रिय सदस्य बम भोला यादव भनिने प्रदिप मरिक सुरक्षा कारवाहीमा मारिएका थिए । धनुषाको माची झिटकहिया८ स्थित रहेको हुलाकी सडक खण्डमा इलाका प्रहरी कार्यालय खजुरीबाट प्रहरी सहायक निरीक्षकको कमाण्डमा खटिगई चेक प्वाईन्ट थापी चेक जाँचको क्रममा ३÷४ जनाको समुहमा आएका हतियारधारी अज्ञात समुहले एक्कासी प्रहरी माथि फायर गर्दा प्रतिकार स्वरुप जवाफी फायरिङ्गमा धनुषाको हथमुन्डा गाविस ८ बस्ने प्रदिप मरेकको मृत्यु भएको थियो ।
२० अषाढ २०६७ मा अर्को भुमिगत समुहका मदन यादव भनिने व्यक्ति प्रहरी कारवाहीमा मारिएका थिए । इलाका प्रहरी कार्यालय सबैलाबाट प्रहरी निरीक्षक समेतको टोली धनुषाको मखनाहा ८ स्थित एउटा शंकास्पद घरमा खानतलासी गर्दा कटुवा पेस्तोल १ थान, गोली ३ थान फेला परेको थियो । मदन यादवलाई पक्राउ गरी आवश्यक कारवाहीको लागि जिल्ला प्रहरी कार्यालय धनुषा तर्फ लैजाने क्रममा बाटोमा गाडीको पछाडीको ढोका खोली भाग्न लाग्दा चेतावनी दिने क्रममा प्रहरीद्वारा १ राउण्ड गोली घुडा मुनि हानेपछि घाईते भएका थिए । जनकपुर अञ्चल अस्पतालमा उपचारको क्रममा उसको मृत्यु भएको थियो ।
५ भदौ २०६७ मा अज्ञात समुहले धनुषाको मिथिलेश्वर निकास ८ बस्ने ५५ बर्षिय जयनारायण मण्डलको अज्ञात समुहले गोली हानी हत्या गरेको थियो । साईकल पसल गरी बसेका मण्डल हंसपुर कठपुल्ला मलहनिया बजारबाट साईकलमा चढी घर तर्फ जाने क्रममा अज्ञात समुहले गोली हानी हत्या गरेको थियो ।
२१ भदौ २०६७ मा व्यवसाय गर्दै आएका धनुषाको पटेर्वा ६ का विशेश्वर पासवानलाई बजारमा गएको बेला अज्ञात समुहले गोली हानी हत्या गरेको थियो । सबैला बजारबाट घर तर्फ फर्किने क्रममा मोटरसाईकलमा आएका अज्ञात समुहले पासवानको छातीमा गोली हानी हत्या गरेको थियो ।
२४ असोज २०६७ मा धनुषा भरतपुर १ बस्ने ४० बर्षिय विनोद गोहितमानलाई अज्ञात समुहले गोली हानी हत्या गरेका थिए । भरतपुर स्थित विरेन्द्र बजारबाट आफ्नो घर तर्फ आउने क्रममा पैदल आएका अन्दाजी ३०÷३५ बर्षका दुई जनाको अज्ञात समुहले दुई राउण्ड गोली हानी घाईते बनाएका थिए । पछि उनको उपचारको क्रममा मृत्यु भएको थियो । गोहितमान बजार व्यवस्थापन समितिका अध्यक्ष थिए ।
२९ असोज २०६७ मा धनुषा पतनुका २ का शिक्षक हिरालाल चौधरीको गोली हानी हत्या गरिएको थियो । धनुषाको पतनुका १ बनरझुला स्थित दुर्गा मन्दिरको नजिक १ जना अपरिचित व्यक्तिले एक राउण्ड गोली फायर भई फरार भएका थिए । घाईते भएपछि सिरहा अस्पतालमा उपचारको क्रममा ४५ बर्षिय चौधरीको मृत्यु भएको थियो । घटना स्थल दुर्गा मन्दिरको पछाडी प्रहरीले एक राउण्ड गोली लोड भएको पेस्तोल १ थान बरामद गरेको थियो ।
११ कार्तिक २०६७ मा जिल्ला शिक्षा कार्यालय महोत्तरीका शाखा अधिकृत लालकिशोर झालाई गोली हानी हत्या गरिएको थियो । जनकपुर ७ स्थित पगलाबाबा धर्मशाला स्थित सडकमा आएका अज्ञात व्यक्तिहरुले गोली प्रहार गर्दा जनकपुर ८निवासी झा को पिठ्यूमा गोली लागि पेट समेत छेदी घाईते भएका थिए । उनको काठमाण्डौ स्थित शिक्षण अस्पतालमा उपचारको क्रममा मृत्यु भएको थियो ।
१७ कार्तिक २०६७ मा प्रहरीको कारवाहीमा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका शैन्य कमाण्डर रामसागर यादव मारिएका थिए । जनकपुर ७ स्थित जिल्ला प्रहरी कार्यालय धनुषाबाट खटिगएका गस्ती टोली गस्ती गर्दै जाने क्रममा रामसागर सहित ३÷४ जनाको समुहमा  रहेका टोलीले गस्ती टोलीलाई शंका लागि रोक्न खोज्दा निजहरुले गस्ती टोलीलाई लक्षित गरी फायर गर्दै भाग्ने क्रममा गस्ती टोलीले जवाफी फायर खोल्दा जनकपुर ४ बस्ने २५ बर्षिय यादवको घटना स्थलमै मृत्यु भएको थियो । अन्य व्यक्तिहरु फरार रहेपनि कटुवा पेस्तोल १ थान,फोरनेटको गोली ३ राउण्ड र एसएलआरको खोका ३ थान प्रहरीले बरामद गरेको थियो ।
२७ कार्तिक २०६७ मा जनकपुर १० स्थित अरगज्जा पोखरीको घाटमा छठ पर्व हेर्न आएको अवस्थामा अज्ञात व्यक्तिले जनकपुर ९ का ३२ बर्षिय मुकेश दत्तको घाँटीमा गोली प्रहार गरेका थिए । घाइते दत्तलाई जनकपुर अञ्चल अस्पतालमा उपचार गराउँदा उपचारकै क्रममा मृत्यु भएको थियो ।
२९ कार्तिक २०६७ धनुषाको भुतही पटेर्वा १ मा पटेर्वा १ बस्ने सुनिल मण्डल, दिनेश दाहा र झोपे भन्ने दिपक मण्डल बीच झगडा हुँदा झगडा छुटाउन गएकी प्रियंका कुमारीलाई दिपक मण्डलले कटुवा पेस्तोल निकाली गोली प्रहार गरेको थियो । १३ बर्षिय प्रियंकाको पेटमा गोली लागेपछि उपचार गराई उनी निको भएकी थिईन ।
२५ पुष २०६७ मा धनुषाको धबौली ५ स्थित सोभित मुखियाको घरमा अज्ञात ५ जनाको समुह घरमा प्रवेश गरी सोभित मुखियालाई घाँटीको दाहिने पट्टी गोली हानी घाइते बनाएका थिए । जनकपुर अञ्चल अस्पतालमा उपचार गराई उनी निको भएका थिए ।
१३ माघ २०६७ मा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुहका महासचिव तथा विद्यार्थी संगठनका केन्द्रिय अध्यक्ष दिपेन्द्र कुमार झा प्रहरी कारवाहीमा मारिएका थिए । धनुषाको प्रको महुवा ८ स्थित भोइल जाने सडकमा प्रहरी गस्ती टोलीलाई लक्षित  गरी एम्बुस थापी बसिरहेको अवस्थामा महोत्तरी बनौली ५ बस्ने बर्ष ३५ को दिपेन्द्र कुमार झा आईरहेको देख्दा प्रहरीले रोक्न खोज्दा प्रहरी टोली माथि नै फायर गर्दै भाग्ने क्रममा प्रहरी टोलीबाट जवाफी फायर खोल्दा उनको घटना स्थलमा मृत्यु भएको थियो । उनको साथबाट एसएलआरको गोली लोडभएको कटुवा पेस्तोल एक थान बरामद गरिएको थियो ।
२४ माघ २०६७ मा खेतीपाती गर्ने धनुषा यज्ञभुमि ४ का ४० बर्षिय किसान पल्टु महतो सुडी आफ्नै गोठमा सुतिरहेको अवस्थामा अज्ञात समुहले घाँटीमा गोली हानी हत्या गरेका थिए ।
२३ साउन २०६८ मा अखिल तराई मुक्ति मोर्चा पृथ्वी सिंह समुहले जनकपुर १२ का ४० बर्षिय मातवर मुखियाको गोली प्रहार गरी हत्या गरेको थियो । सर्लाही मलंगवा १० बस्ने २१ बर्षिय मुकेश पंडितले गोली प्रहार गरी मुखियालाई घाईते बनाई भाग्ने क्रममा पंडित लगायतका समुह पक्राउ परेका थिए । घाईते मुखियाको जनकपुर अञ्चल अस्पतालमा उपचारको क्रममा मृत्यु भएको थियो । मुखिया नेकपा एमालेको यूवा संघ जनकपुर नगरका इन्चार्ज थिए ।
१९ असोज २०६८ मा जनकपुर ४ का व्यापारी ४५ बर्षिय जयतुल खातुन घरमा बसिरहेको अवस्थामा मोटरसाईकलमा आएका दुई जनाको अज्ञात समुहले पिठ्यूमा गोली प्रहार गर्दा उपचारको क्रममा खातुनको मृत्यु भएको थियो ।
२० असोज २०६८ मा प्रहरी चौकी मुखियापट्टीमा कार्यरत प्रहरी जवान उपेन्द्र यादव कार्यालय सुरक्षाको लागि ड्यूटीमा बसिरहेको बेला निजलाई एक्कासी छुरा प्रहार गरी घाईते बनाएपछि फुलधारी मुखियालाई नियन्त्रणमा लिई कार्यालय तर्फ ल्याउने क्रममा भाग्न खोज्दा प्रहरी सहायक निरीक्षक जयनारायण यादवले तिघ्रामा गोली हान्दा उपचारको क्रममा मुखियाको मृत्यु भयो ।
१६ जेष्ठ २०६९ मा भुमिगत समुह समाजवादी जनमोर्चाका संयोजक हरेशिव यादव लगायतको समुहले नेपाल रेल्वे सेवाका महाप्रबन्धक सुरेश यादव र राजन भन्ने राजिन्द्र यादवको गोली हानी हत्या गरेको थियो । तारापट्टी सिरसिया १ मा सुरेश यादव आप्mनै दरबाजामा राजन प्रसाद यादव, श्याम प्रसाद यादव, सुरेश यादव, श्रीप्रसाद यादव समेत बसि पोखरीको जग्गा सम्बन्धमा भोली पञ्चायत गर्ने भनि कुराकानी गरिरहेको अवस्थामा सोही गाउँका हरेशिव यादव लगायत ८÷९ जनाको समुहमा आएका व्यक्तिहरु हातहतियार तथा खुकुरी प्रहार गरी सुरेश यादव र राजेन्द्र यादवको हत्या गरेका थिए भने अन्य घाईते भएका थिए ।
६ साउन २०६९ मा समाजवादी जनमोर्चाका कार्यकर्ता रहेका हरेशिव यादव प्रहरी कारवाहीमा मारिएका थिए । इलाका प्रहरी कार्यालय औरहीबाट प्रहरी नायव निरीक्षक अयोध्या शरण यादवको कमाण्डमा गस्ती टोली गस्ती गर्दै जाने क्रममा धनुषाको दुहवी ५स्थित सडकमा हतियारधारी डाकाहरुको समुहले गस्ती प्रहरीलाई देख्नासाथ फायर गर्दा आत्मरक्षाको लागि जवाफी फायर खोल्दा तारापट्टी सिरसिया १ बस्ने हरेशिव यादवको मृत्यु भएको थियो । प्रहरीले कटुवा पेस्तोल १ थान, गोली ३ थान र खोका १ थान बरामद गरेको थियो ।
धनुषा प्रहरीको सिकन्जामा सशस्त्र समुह
धनुषा प्रहरीले थुप्रै सशस्त्र समुहका नाईकेहरुलाई समेत पक्राउ गरेको थियो । खास गरेर २०७० साल देखि सशस्त्र समुहका नाईकेहरुनै पक्राउ परेपछि सशस्त्र समुहहरुको गतिविधि धनुषामा शुन्य झै भएको छ ।

१ असोज २०७० मा भूमिगत समूह तराई एकता परिषदका संयोजक एवंं पत्रकार उमा सिंह हत्याका मूख्य योजनाकार तथा करिब १ दर्जन भन्दा बढी मुद्दाका फरार अपराधी स्वामी जी भन्ने उमेश यादवलाई जिल्ला कैलाली धनगढी न.पा.३ स्थितबाट पक्राउ गर्न धनुषा प्रहरी सफल भएको थियो  ।
४ असोज २०७० मा अखिल तराई मुक्ति मोर्चाको पोल्लीटव्यूरो सदस्य तथा धनुषा लगायत तराईका बिभिन्न जिल्लाहरुमा करिब एक दर्जन मुद्दाका फरार अपराधी रहेका पृथ्वी सिंह भन्ने श्याम यादवलाई जिल्ला धनुषा नगराईन ९ स्थित नेपाल भारतको सिमा ईलाकाबाट पक्राउ गर्न धनुषा प्रहरी सफल भएको थियो  ।
७ कार्तिक २०७० मा जनतान्त्रिक तराई मूक्ति मोर्चा (राजन समुह) का सैन्य कमाण्डर तथा धनुषा तथा तराईका बिभिन्न जिल्लाहरुमा करिब दुई दर्जन भन्दा बढी मुद्दाका फरार अपराधी जिल्ला धनुषा तुल्सीयाही जब्दी २ बाट एक थान पेस्तोल तथा ऐ.को गोली राउण्ड २ सहित पक्राउ गर्न धनुषा प्रहरी सफल भएको थियो  ।
२९ कार्तिक २०७० मा जनतान्त्रिक तराई मूक्ति मोर्चा (राजन समहु) का सुप्रिम कमाण्डर तथा करिब एक दशक देखि धनुषा लगायत तराईका बिभिन्न जिल्लामा संगठित रुपमा हत्या, आतंक, चन्दा, असुली, बम बिष्फोटनका श्रृङखलाबद्ध घटनाहरुका प्रमुख नाईके तथा बिभिन्न तिन दर्जन भन्दा बढी गम्भीर प्रकृतीका अपराधमा संलग्न राजन मूक्ति भन्ने रंजित झालाई पक्राउ गर्न धनुषा प्रहरी सफल भएको थियो  ।
२९ पुष २०७० मा अखिल तराई मुक्ति मोर्चा गोईत समुहका केन्द्रिय सदस्य धनुषा, महोत्तरी, सिराहा, सर्लाही लगायतका जिल्लाहरुमा करिब आधा दर्जन मुद्दाका फरार अपराधी दिपक भन्ने रघुनाथ यादवलाई पक्राउ गर्न धनुषा प्रहरी सफल भएको थियो  ।
१९ फागुन २०७० मा धनुषा नगराईन गा.वि.स वडा नं. ९ जटही बाट तराईमा लामो समय देखी हत्या अपहरण, बम विष्फोटन लगायतका विभिन्न घटनामा संलग्न रहेको तथा तराई जनत्तान्तीक पाटीै मधेध संगठनका केन्द्रिय संयोजक रहेका मुकेश चौधरीलाई जिल्ला प्रहरी कार्यालय धनुषाबाट खाटिएको विशेष प्रहरी टोलीले पक्राउ गर्न सफल भएको थियो  ।
६ फागुन २०७२ मा जनतान्त्रिक टाईगर जनशक्ति पार्टीका सैन्य कमाण्डर अजय त्यागी भन्ने रामरिझन यादव, सोही पार्टीका कार्यकर्ताहरु बेचन पासवान र जसलाल पासवानलाई पक्राउ गर्न धनुषा प्रहरी सफल भएको थियो  ।
९ चैत्र २०७२ मा जनतान्त्रिक टाईगर जनशक्ति पार्टी नामको भुमिगत संगठनका सैन्य प्रमुखको जिम्मेवारी सम्हाल्दै आएको पृथ्वी सिंह भन्ने कैलाश ठाकुर र सहयोगी कारी भन्ने विनोद यादवलाई पक्राउ गर्न धनुषा प्रहरी सफल भएको थियो  ।
१७ फागुन २०६६ मा जि.ध जउनपा वडा न ४ स्थीतमा संचारउद्यामी तथा जनकपुर टुडे दैनिक पत्रिकाका तत्कालिन अध्यक्ष अरुण सिघानियालाई गोली प्रहार गरी हत्या गरेको घटनामा योजनाकार तथा जनतान्त्रिक टाईगर जनशतिm पार्टी नामक भुमिगत समुहका अध्यक्ष जि.ध  गणेशमान चारनाथ नपा वडा २  राधापुर बस्ने बर्ष ३६ को धरती सिह भन्ने चनरदिप यादवलाई १७ चैत्र २०७२ मा जनकपुर उपमहानगरपालिका वकिल टोलबाट २ थान पेस्तोल सहित पक्राउ गर्न धनुषा प्रहरी सफल भएको थियो  ।

२०७४ पौष २३ गते आईतबार

असई विक हत्याका फरार प्रतिवादीहरु धमाधम जनप्रतिनिधिको रुपमा निर्वाचित हुँदै

सशस्त्र प्रहरी असई थमन विक हत्याका
 प्रतिवादीनिर्वाचित प्रदेशसभा
सदस्य अभिराम शर्मा ।

द एक्सक्लुसिभ सम्वाददाता
जनकपुरधाम............
सशस्त्र प्रहरीका असई थमन विकको हत्या आरोपित व्यक्तिहरु धमाधम जनप्रतिनिधिका रुपमा निर्वाचित भईरहेका छन् । मधेस आन्दोलनका क्रममा आन्दोलनकारीहरुको कुटाईबाट मृत्यु भएका असई विकको घटनामा प्रतिवादी बनाइएका राजपा नेपालका नेताहरु मध्ये कोई प्रदेश सभा सदस्यमा निर्वाचित भएका छन् भने कोई नगर प्रमुखको रुपमा निर्वाचित भएका छन् । महोत्तरी प्रहरीको अभिलेखमा फरार प्रतिवादी भई वान्टेड सुचिमा रहेका राजपा नेपालका ती नेताहरु अहिले जनप्रतिनिधिको रुपमा निर्वाचित हुन सफल भएका छन् ।
महोत्तरीबाट असई विक हत्याका प्रतिवादीहरु अभिराम शर्मा, कौशल कुमार यादव प्रदेशसभा सदस्यमा (पहिलो हुने निर्वाचित हुने) निर्वाचनमा निर्वाचित भएका छन् भने अर्को एकजना प्रतिवादी शंकरशाही भनिने रामशंकर मिश्र जलेश्वर नगरपालिकाको मेयर बन्न सफल भएका छन् । महोत्तरीको प्रदेशसभा सदस्यका लागि निर्वाचन क्षेत्र नं.३ को १ बाट राष्टिूय जनता पार्टी नेपालका उम्मेदवार अभिराम शर्माले ९ हजार १ सय १४ मत ल्याएर निर्वाचित भएका हुन । त्यसैगरी महोत्तरीकै निर्वाचन क्षेत्र नं.४ को १ मा संघीय समाजवादी फोरम नेपालका उम्मेदवार कौशल कुमार यादव ९ हजार २ सय ७७ मत ल्याएर प्रदेशसभा सदस्यमा निर्वाचित भएका छन् । त्यसैगरी असई विक हत्याको आरोपमा प्रतिवादी बनाइएका अर्को एक जना उम्मेदवार देवेन्द्र यादव भने प्रतिनिधि सभा सदस्यमा पराजित भएका हुन ।
विगतमा राजपा नेपालमा आवद्ध भएपनि टिकट नपाएपछि राजपाबाट बागि हुँदै महोत्तरीको निर्वाचन क्षेत्र नं. ४ मा स्वतन्त्रबाट उम्मेदवारी दिएका यादव पराजित भएका हुन ।

मधेस आन्दोलनका दौरान २५ भदौ २०७२ का दिन महोत्तरीको जलेश्वरमा कार्यरत रहेका सशस्त्र प्रहरी असई थमन विकको आन्दोलनकारीहरुले हत्या गरेको भन्दै महोत्तरी जिल्ला अदालतमा उक्त मुद्दा अहिले विचाराधिन अवस्थामा छ । घटनामा संलग्न भएको आरोपमा महोत्तरी प्रहरीले तत्कालिन अवस्थामा ३ जनालाई पक्राउ गरेको थियो भने करिब २ दर्जन प्रतिवादीहरु फरार रहेको प्रहरीले बताएको थियो । अहिले प्रदेशसभामा निर्वाचित भएका  अभिराम शर्मा र कौशल कुमार यादवलाई पनि उक्त घटनाको प्रतिवादी बनाइएको थियो  । महोत्तरी प्रहरीका अनुसार ती प्रतिवादीहरु हालसम्म फरार रहेका छन् ।
प्रहरीले उक्त घटनामा जलेश्वर ६ का रमेश प्रसाद साह, जलेश्वर २ का शतिनन्द चौधरी, राजा चौधरी, नरेश साह, राम राजा साह, हरिओम कुमार भगत, विक्की साह, जलेश्वर १ का चन्देश्वर साह मेहतरी, गोलु साह, रविन्द्र राम चमार, रंजित साह, जलेश्वर १३ का देबेन्द्र चौधरी, जलेश्वर १७ का पवन कापर, जलेश्वर ५ का अनिल ठाकुर, फुलहटा परकौली ५ का फुले यादव, महोत्तरी अनैठाका रोहित कुमार शर्मा, लालबाबु विन, भटौलिया २ का शम्भु साह, सोनमा ३ का देवेन्द्र यादव, खैरवनी ६ का कौशल कुमार यादव, निगौल ५ का लक्ष्मी महत्तो, अन्कार ९ का अभिराम शर्मा, पर्सा पतैलीका धर्मेन्द्र राय, पिगौना ५ का शंकर साही भन्ने रामशंकर मिश्र र सुगा भवानीपट्टीका सुरेश पाण्डेलाई समेत अभियूक्त बनाइएको छ ।
फरार रहेकाहरु मध्ये देवेन्द्र यादव विगतमा सदभावना पार्टीका केन्द्रिय सह महासचिव, सुरेश पाण्डे तराई मधेस सदभावना पार्टीका केन्द्रिय सदस्य, अभिराम शर्मा महोत्तरी तमलोपाका अध्यक्ष, धर्मेन्द्र राय सदभावना महोत्तरीका सचिव, कौशल कुमार यादव संघीय समाजवादी फोरमका केन्द्रिय सदस्य, अनिल ठाकुर तमसपाका महोत्तरी सदस्य र लक्ष्मी महत्तो सदभावनाका केन्द्रिय सदस्य थिए । ती सबै नेताहरु अहिले राजपा नेपालमा  आवद्ध छन् ।
के भन्छन ः निर्वाचित प्रतिवादीहरु

सशस्त्र प्रहरी असई थमन विक हत्याका
 प्रतिवादीनिर्वाचित प्रदेशसभा
सदस्य कौशल कुमार यादव ।

उक्त घटनामा आफुहरु संलग्न नरहेको तथा राज्यले आवेशमा आएर झुठा मुद्दा दर्ता गराई आफुहरुलाई उक्त घटनाको प्रतिवादी बनाइएको घटनाका प्रतिवादीहरु बताउँछन् । उक्त घटनाका प्रतिवादी तथा प्रदेश सभा सदस्य अभिराम ठाकुर भन्छन,“ महोत्तरी प्रहरीले असई विकको हत्यामा आफुलाई प्रतिवादी बनाएको कुरा सत्य रहेपनि आफुहरुलाई गलत ढंगले झुठा मुद्दा लगाई राज्यले फसाएको छ ।” प्रहरीको अभिलेखमा मोस्ट वान्टेड फरार प्रतिवादी रहेको भन्ने सवालमा प्रदेश सभा सदस्य ठाकुर भन्छन,“ महोत्तरी जिल्ला अदालतबाट हालसम्म आफुहरुलाई कुनै पनि सूचना प्राप्त भएको छैन । समन जारी गरेको छैन । फरार भएको भए कसरी निर्वाचनमा विजयी भएँ ?”राजनीतिक मुद्दा भएका कारण सरकारले उक्त मुद्दा फिर्ता लिनुपर्छ भन्दै आफु मात्र होईन मलेशियामा रहेका व्यक्तिलाई समेत उक्त घटनामा फसाइनुले पनि झुठा मुद्दा दर्ता गरिएको पुष्टि हुन्छ, प्रदेश सभा सदस्य ठाकुरको दावी छ ।
त्यसैगरी प्रतिवादी समेत रहेका अर्का प्रदेश सभा सदस्य कौशल कुमार यादव पनि आफुहरुलाई राज्यले जवरजस्ती फसाएको बताउँछन् । मधेसको राजनीतिमा आफु उदयमान यूवा नेतृत्वको रुपमा स्थापित हुन थालेपछि राज्यले थमन विक हत्यामा आरोपी बनाई फसाइएको भन्दै यादव भन्छन,“ राज्यले हामीसँग पटक पटक सम्झौता गरी झुठा मुद्दाहरु फिर्ता लिने भनेपनि तिनीहरुको नियत मुद्दा फिर्ता गर्ने हालसम्म देखिएको छैन । जनताले पनि आफ्नो मत दिएर हामीहरु निर्दोष हौं भन्ने निर्वाचित गरेर मतादेश दिइसकेका कारण पनि राज्यले ती मुद्दाहरु अबिलम्ब फिर्ता गर्नुपर्दछ ।”
घटनासम्बन्धमा महोत्तरीका तत्कालिन डिएसपी रेग्मीको प्रतिवेदन
असई थमनको हत्याको सन्दर्भमा जिल्ला प्रहरी कार्यालयका प्रहरी नायव उपरीक्षक राजेन्द्र बाबु रेग्मीले दिएको प्रतिवेदन अनुसार गत भदौ २५ गते अन्दाजी साढे ८ बजेको समयमा बाँके कचनापुर गाविस वडा नं. ५ घर भएका सीमा सुरक्षा कार्यालयको जलसागर महोत्तरीमा दरबन्दी भई सशस्त्र प्रहरी बल जिल्ला कमाण्ड पोस्ट सुरक्षा बेस जलेश्वर महोत्तरीमा कार्यरत सशस्त्र प्रहरी सहायक निरीक्षक थमन विकलाई मधेसी मोर्चाका कार्यकर्ताहरुले नियन्त्रणमा लिई लाठी, भाँठा, लाती मुक्का समेतले कुटपिट गरी गम्भीर घाइते बनाएका थिए ।
उक्त खबर प्राप्त भए पश्चात जिल्ला प्रहरी कार्यालयबाट प्रहरी निरीक्षकको समेतको टोली घटना स्थलमा खटी विकलाई उद्धार गरी प्रहरी टोलीले उपचारको लागि जिल्ला अस्पताल जलेश्वरमा पुर्याई सशस्त्र प्रहरी बल सीमा सुरक्षा कार्यालय महोत्तरीमा जानकारी गराएका थिए । घाइते बिकलाई यस अस्पतालमा उपचार हुन नसक्ने र निजको सिटी स्क्यान गर्नुपर्ने हुनाले थप उपचारको लागि अञ्चल अस्पताल जनकपुरमा जिल्ला अस्पताल जलेश्वरले रेफर गरिदिएपछि सशस्त्र प्रहरी बल जिल्ला कमाण्ड पोस्ट सुरक्षा बेस महोत्तरीले जिल्ला अस्पताल जलेश्वरको ग्ल् ६६११२३५ नम्बरको एम्बुलेन्समा घाइते बिकलाई राखि कुरुवाको रुपमा सशस्त्र प्रहरी जवान राज कुमार झा, अस्पतालको कर्मचारी र सहयोगी समेत ५ जना भई जनकपुर तर्फ उपचारको लागि अन्दाजी ११ बजेको समयमा जलेश्वर पिपरा हुँदै जनकपुर जाने हाइवेको बाटोबाट गाडी पठाइयो । तर, उक्त बाटोमा अस्पताल आसपासबाट ९÷१० वटा मोटरसाइकलमा मान्छेहरु पछाडी गर्न थाले ।
जलेश्वरबाट अगाडी वढी प्रकौली पुगेपछि चौकमा अरु थप मानिसहरुले बाटोमा काठ तेर्साई बाटो बन्द गरेको देखि तथा रोक्न खोजेकोमा नरोकी बाटोको छेउबाट एम्बुलेन्स निकाली अगाडी वढाएकोमा ती मानिसहरुले एम्बुलेन्समा ढुङ्गामुढा गर्न थाल्यो ।

सशस्त्र प्रहरी असई थमन विक हत्याका
 प्रतिवादी जलेश्वर नगरपालिकाका
मेयर रामशंकर मिश्र ।

तर पनि एम्बुलेन्स नरोकी अझै अगाडी बढाउँदा ती मानिसहरुले मोटरसाइकलको साधनद्वारा पिछा गर्दै गएकोमा पिपरा नपुग्दै बाटोमा पर्ने विगही खोलाको पर्सा पुलमा अवरोध रहेकोमा पुल नजिकबाट चालकले हाइवेबाट जाँदा खतरा भयो, अगाडी पिपरामा पनि आन्दोलनकारीहरु होलान, पछाडीबाट पनि भेट्न लागिसके, मैले भ्रमरपुराबाट जनकपुर निस्कने बाटो देखेको छु, त्यही बाटो जाऔं भनि एम्बुलेन्स महोत्तरी गाविसको सनोखरा गाउँ तर्फ सहायक बाटोमा मोडी गाउँको बाटो हुँदै अगाडी वढेको थियो । अगाडी वढ्दै गर्दा मोटरसाइकलहरु पनि पछि पछि गईरहेकोमा गाउँबाट अगाडी भ्रमरपुरा गाउँ तर्फ जाने चौरीको बाटोमा ह्यूम पाइप हालेको बाटो आई उक्त स्थानबाट अगाडी एम्बुलेन्स जाने बाटो नरहेकोले चालकले एम्बुलेन्स रोकी चालक जलेश्वर ६ का सुशिल मिश्र, अस्पतालका कर्मचारी सियाराम पासवान, सहयोगी पप्पु साह, कुरुवाका लागि खट्ेका सशस्त्र प्रहरी जवान राजकुमार झा समेत चारै जना डराए । तिनीहरु आईसकेको देखि मार्छन भन्ने डरले हत्तोत्साहित भई गाडीबाट ओर्लिएर भागेको, घाइते सशस्त्र प्रहरी सहायक निरीक्षक विक पनि गाडीबाट ओर्ली भाग्दै गरेकोमा पिछा गर्दै आएका मानिसहरुले आईपुगि पुलिस भाग्यो, मार्नुपर्छ भनि हो हल्ला गरी वरपर भएका तथा गाउँ घरका मानिसहरु समेत जम्मा भई ५०÷६० जना जम्मा भई निज विकलाई निर्ममता पुर्वक कुटपिट गरी धारिलो हतियार समेतले प्रहार गरी हत्या गरेको र प्रहरी जवान राजकुमार झालाई समेत आन्दोलनकारीले लखेटिरहेको अवस्थामा २ किलोमिटर पश्चिम पुग्दा एक स्थानीय व्यक्तिले निज प्रहरी झालाई आन्दोलनकारीबाट बचाई गाउँमा लगि लुकाईराखेका थिए । पछि लुकिछिपी महोत्तरीकै डाम्ही मडैई विद्यालयमा पुगि झाले आफ्नो कार्यालयमा सम्पर्क गरी उद्धार गरी लगेको तथा उक्त एम्बुलेन्सका चालक, अस्पतालका कर्मचारी र सहयोगी पप्पु साह पनि भागी आफ्नो कार्यालयको सम्पर्कमा आएको महोत्तरीका प्रहरी नायव उपरीक्षक राजेन्द्र बाबु रेग्मीको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ ।
प्रहरीले विश्लेषण गरेको फोन कल विवरण
महोत्तरी प्रहरीले आफ्नो अनुसन्धानको क्रममा प्रतिवादी भनिएका व्यक्तिहरुको फोन कल विवरण, लोकेशन समेतलाई पहिचान गरी विश्लेषण चार्टसँगै प्रतिवादी अनिल ठाकुरको भ्वाइस रेकर्डलाई प्रमुख प्रमाणको रुपमा अदालतमा पेश गरेको छ । त्यसैगरी घटनास्थल महोत्तरी जलेश्वर नगरपालिका वडा नम्बर ४ स्थित र अर्को घटना स्थल महोत्तरी वडा नम्बर ८ सनोखडा स्थित धानको खेतबाट बरामद भएका लाठी, फाठा बाँसको, काठको टुक्राहरु, बोतलहरु, बोतलका टुक्राहरु, अडियो र भिजुअल चक्कालाई समेत सबुत प्रमाणको रुपमा पेश गरेको छ । त्यसैगरी घटना स्थल मुचुल्का, लाश प्रकृति मुचुल्का, सशस्त्र प्रहरी बल सीमा सुरक्षा कार्यालय महोत्तरीको पत्र, मृतकका भाई प्रेम बहादुर विकको जाहेरी दरखास्त, शव परीक्षण प्रतिवेदन, साक्षीहरु सशस्त्र प्रहरी जवान राजकुमार झा, पप्पु कुमार साह, सियाराम पासवान, सुशिल मिश्र आदिले गरेको घटना विवरण कागजलाई आधार बनाएको छ ।
सशस्त्र प्रहरी असई विकको हत्या भएको ज्यान मुद्दामा महोत्तरी प्रहरीले विभिन्न प्रतिवादीहरुको फोन कल विवरण समेत प्रस्तुत गरि हत्या गर्ने कार्यमा संलग्न रहेको दावी गरेको छ । प्रतिवादी रमेश साहको मोवाइल नम्बर ९८४४०५९७७४ को विश्लेषण गर्दै घटना भएको मितिमा विहान १०ः२० देखि १५ः२६ सम्म मोवाईलमा कुनै सम्पर्क नभएको तथा मृतक थमन विकलाई फलो गरी कर्तव्य गरी मार्नमा संलग्न रहेको दावी गरेको छ । त्यसैगरी अर्का प्रतिवादी शंकर साही भन्ने रामाशंकर मिश्रको मोवाईल नम्बर ९८४४०३०३१६ को विश्लेषण गर्दै घटना मितिको ११ः०३ देखि १२ः०५ सम्मको लोकेशन ऋम्च् २७४ देखिएको हुनाले उक्त टावर लोकेशन घटना स्थलको हुनाले निजकै नेतृत्वमा घटना भएको प्रहरीले दावी गरेको छ ।
त्यसैगरी प्रतिवादी अनिल ठाकुरको मोवाइल नम्बर ९८४४०३००१८ को विश्लेषणबाट घटना मितिको ११ः१० देखि सम्पर्कमा नरही एकैचोटी १२ः२२ बजेमा भिठ्ठामोडमा पुगेको हुनाले मृतकलाई फलोगरी कर्तव्य गरी मार्नमा संलग्न रहेको प्रहरीले दावी गरेको छ । त्यसैगरी प्रतिवादी सुरेश पाण्डेको मोवाइल नम्बर ९८५४०३०२४५ को विश्लेषण गर्दा घटना मितिको ११ बजे देखि १२ः१० बजेसम्म बारदात स्थलको मोवाइलको टावर लोकेशनमा रहेको र अर्का प्रतिवादी अभिराम शर्माको मोवाइल ९८५४०३०४४३ सँग पटक पटक सम्पर्क भएको दावी गरिएको छ ।
अर्को प्रतिवादी अभिराम शर्माको मोवाइल नम्बर ९८५४०३०४४३ र ९८४४१६८८८८ को विश्लेषण गर्दैै उक्त मोवाइल घटना भएको मितिको १०ः२४ देखि १२ः२९सम्म घटना स्थलकै मोवाईल टावर लोकेशनमा रहेको बताइएको छ । प्रतिवादी धर्मेन्द्र रायको मोवाइल नम्बर ९८४४०३१९७६ को विश्लेषण गर्दा घटना वारदात मिति समयमा निजको मोवाइल नम्बरको टावर लोकेशन सिडिआर २९७ पिपरा बि रहेको भन्दै अन्य प्रतिवादीहरु समेतको सिडिआरको आधारमा प्रहरीले अभियूक्त बनाएको छ ।
घटना भएको मितिको विहान अन्दाजी ८ः३० को समयमा सशस्त्र प्रहरी विकलाई कुटपिट गरेको भिजुवल रेकर्ड समेत हेर्दा संजय कुमार साह, प्रदिप साह माझी, विक्की साह, रामराजा साह, गोलु साह, हरिओम भगत, रविन्द्र राम चमार र रंजित साहको भिजुवल फोटो सनाखत भएको तथा अन्य व्यक्तिहरु सनाखत हुन नसकेको प्रहरीले बताएको छ ।  त्यसैगरी प्रहरीले आफ्नो विशेष सुत्रबाट घटना भईसकेपछि प्रतिवादी मोहन ठाकुरले गरेको कुराकानीको अडियो रेकर्डलाई समेत प्रहरीले प्रमाणको रुपमा पेश गरेको छ । अनिल ठाकुरले गरेको संवादको भ्वाइस एस्पेक्टूम एनालेसिस प्रविधिद्वारा परिक्षण गराई  अडियो रेकर्ड र भिजुअल रेकर्डको भ्वाइस ६७ प्रतिशत मिलेको  भनि केन्द्रिय अनुसन्धान व्यूरोको परीक्षण प्रतिवेदनलाई पनि ठोस प्रमाणको रुपमा अगाडी वढाएको छ ।


२०७४ पौष १६ गते आईतबार

जयकृष्ण गोईतको सक्रियता दुई जिल्लामा मात्र सिमित

द एक्सक्लुसिभ सम्वाददाता
जनकपुरधाम............
सम्पुर्ण तराई एउटा छुट्टै देश हुनुपर्छ भन्दै सशस्त्र भुमिगत समुह संचालन गर्दै आएका जयकृष्ण गोईतको प्रभाव दुई जिल्लामा मात्र सिमित भएको छ । विगत केही बर्ष देखि निष्कृय जस्तो देखिएको गोईत समुहले पछिल्लो दिनहरुमा  खास गरेर सिरहा र सप्तरीमा सक्रियता बढाएको देखिन्छ । खास गरेर ती दुई जिल्लामा प्रेसरकुकर बम विस्फोटन गराउने घटनाहरु बढेपछि गोईत फेरी पनि सक्रिय भई आफ्नो अस्तित्व देखाउन खोजेको देखिन्छ ।
तराई मधेसलाई आफ्नो प्रभाव क्षेत्र बनाई हतियारको राजनीति गर्नेहरु मध्ये अधिकांश समुहका नाईके र कार्यकर्ताहरु पक्राउ परेपछि, इन्काउन्टरमा मारिएपछि, बार्ताका मार्फत मुलधारमा आईसके पछि सशस्त्र समुहको गतिविधि न्यून भईसकेको अवस्थामा गोईत समुह फेरी सक्रिय हुन खोजेको देखिन्छ । उनको सक्रियतालाई प्रहरीले सक्रियता नभनेर दुई जिल्लामा मात्र खुम्चिएको भएपनि उसको उपस्थितिलाई भने नजरअन्दाज गर्न नमिल्ने बताएको छ ।
७ पुष २०७४ मा सिरहाको मालपोत कार्यालयको भवनमा बम विस्फोटन गराइएको थियो । सिरहा नगरपालिका वडा नं.७ स्थित रहेको उक्त कार्यालयको माथिल्लो तल्लाको प्यासेजमा प्रेसरकुकर बम पडकिएको थियो ।  दिउँसो करिब १ बजेर ३५ मिनेटको समयमा उक्त बम पडकिएको थियो । कार्यालयको समय भएका कारण कार्यालयमा सेवाग्राहीहरु सेवा लिनका निम्ति घुईचो लागेको थियो ।
बम विस्फोटनका कारण कार्यालयमा सेवा लिन पुगेका सेवाग्राहीहरु सिरहा नगरपालिका वडा नं.१२ बस्ने राजकुमार पासवान, सिरहा नगरपालिका वडा नं.१८ बस्ने रोशन पासवान र सिरहा वडा नं.१ बस्ने पवन पासवान घाईते भएका थिए । विस्फोटनका कारण मालपोत कार्यालयको कोठाहरुको पल्ला तथा शिशाहरु समेत टुटफुट समेत भई क्षति भएको थियो । सिरहा प्रहरीले गरेको अनुसन्धानबाट उक्त बम विस्फोटन जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा गोईत समुहका केन्द्रिय संयोजक जयकृष्ण गोईतले गराएका हुन ।
गोईत समुहका सिरहा जिल्ला सैन्य कमाण्डर विक्की भन्ने विरेन्द्र यादवले उक्त घटना गराएको प्रहरीको अनुमान छ । यादव सिरहा धनगढी माई नगरपालिका वडा नं.४ कुरुवा टोलका बासिन्दा हुन । त्यसैगरी उक्त बम विस्फोटनमा गोईत समुहका सक्रिय कार्यकर्ता सिरहा मिर्चैया नगरपालिका वडा नं.४ कुथनुवा घर भएका बद्रीयादव लगायत अन्य नाम थर नखुलेका करिब ५ देखि ६ जनासम्म व्यक्तिहरु संलग्न रहेको सिरहा प्रहरीको आंशका रहेको छ । ती सबै व्यक्तिहरु अहिले फरार रहेका छन् भने घटनाको अनुसन्धान जारी रहेको सिरहा प्रहरीले जनाएको छ ।

गोईत समुहको पर्चा ।

२३ मंसिर २०७३ मा सिरहाको मिर्चैया वडा नं. ५ स्थित शिला पेटूोल पम्प स्थित पार्किङ स्थलमा गोईत समुहका कार्यकर्ता चुल्वा भन्ने लेखनाथ प्रसाद यादवले बम विस्फोटन गराएको थियो । जयकृष्ण गोईतको निर्देशनमा यादवले उक्त बम विस्फोटन गराएको भन्दै अनुसन्धान अगाडी वढाएको थियो । सिरहा प्रहरीले सिरहा इटारी प्रसाई ४ बस्ने बर्ष ३० का यादवसँगै धनुषा सिंग्याही मडान ३ का २० बर्षिय देवेन्द्र कुमार यादवलाई समेत पक्राउ गरेको थियो । उक्त घटनामा बद्री यादव, त्रिफुल ठाकुर र जयकृष्ण गोईत समेतलाई प्रतिवादी बनाइएको थियो । सिरहा प्रहरीको अभिलेखमा अहिले पनि ती तिनै जना प्रतिवादीहरु फरार छन् ।
 १० चैत्र २०७३ मा पक्राउ परेका प्रतिवादी लेखनाथ यादव २० हजार रुपैयाँ धरौटीमा राखि सिरहा जिल्ला अदालतबाट तारेखमा छुटेका थिए ।
८ मंसिर २०७४ मा सिरहाको मिर्चैया वडा नं. ५ स्थित प्रदिप साहको घरमा रहेको माओवादी केन्द्रको कार्यालयमा प्रेसरकुकर बम विस्फोटन गराइएको थियो । सिरहा क्षेत्र नं. ४ को नेकपा माओवादी केन्द्रको चुनाव प्रचार प्रसार समन्वय कार्यालय प्रदिप साहको घरमा स्थापना गरिएको थियो । उक्त बम विस्फोटन जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा (क्रान्तिकारी) पार्टीका अध्यक्ष जयकृष्ण गोईतको निर्देशनमा जिल्ला सैन्य कमाण्डर बद्री यादवले गराएको भन्ने कुरा सिरहा प्रहरीले गरेको अनुसन्धानबाट खुलेको थियो । उक्त घटनामा सिरहा धनगढी माई नगरपालिकाका विक्की भन्ने विरेन्द्र कुमार यादव समेत संलग्न रहेको प्रहरी अनुसन्धानबाट खुलेको थियो । सबै प्रतिवादीहरु उक्त घटनामा फरार रहेका छन् ।
२८ मंसिर २०७४ का दिन सिरहाको लहान नगरपालिका वडा नं.१ न्यू नेपाल साईकल स्टोर्स अगाडी बम विस्फोटन गराइएको थियो । अन्दाजी पौने १ बजेको समयमा उक्त बम विस्फोट हुँदा स्थानीय परमेश्वर चौधरी र धनराज चौधरी घाईते भएका थिए । बम विस्फोटन गराइएको उक्त स्थानमा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चाका अध्यक्ष जयकृष्ण गोईतले हस्ताक्षर गरेको पर्चा फेला परेको थियो । उक्त पर्चामा मात्रिभुमि तराई माईको नेपाली औपनिवेशिक शासनलाई अन्तय गरेर मुक्त गर्न, स्वतन्त्र तराईका लागि सम्पुर्ण तराईका मुल निवासीहरु एक जुट होउ भन्ने शव्दहरु लेखिएको थियो । उक्त घटनामा सिरहा प्रहरीले सप्तरी त्रिकौल बस्ने जयकृष्ण गोईत, सिरहा धनगढीमाई नगरपालिका कुरुवा टोल बस्ने विक्की भन्ने विरेन्द्र यादव र मिर्चैया नगरपालिका वडा नं.४ कुथनवा बस्ने बद्री यादव संलग्न रहेको भन्दै सिरहा प्रहरीले अनुसन्धान गरेको थियो । उक्त घटनाका प्रतिवादीहरु फरार रहेका छन् ।
१२ मंसिर २०७३ मा सप्तरीको राजविराज नगरपालिका वडा नं.१ स्थित जिल्ला प्रशासनको कम्पाउन्डमा प्रेसरकुकर बम राखिएको थियो । गोईत समुहको पर्चा समेत त्यहाँ फेला परेको थियो । बमलाई नेपाली सेनाको टोलीले डिफ्यूज गरेको थियो । कुनै पनि किसिमको मानविय तथा भौतिक क्षति हुन सकेको थिएन । सप्तरी प्रहरीले उक्त घटनामा संलग्न रहेको भन्दै गोईत समुहका दुई जना कार्यकर्ताहरु सिरहा गौरीपुर गाविस वडा नं.५ बस्ने बर्ष ५० का नथुनी यादव र सप्तरी प्रसवनी गाविस वडा नं. ७ घर भई हाल राजविराज नगरपालिका वडा नं.५ बस्ने बर्ष ३० का भवानी प्रसाद यादवलाई पक्राउ गरी मुद्दा चलाएको थियो ।
प्रदेश नं.२ का प्रदेश प्रहरी प्रमुख तथा प्रहरी अतिरिक्त महानिरीक्षक विजयलाल कायस्थका अनुसार गोईतले आफ्नो सक्रियता बढायो भनेर भन्न नमिल्ने तर सप्तरी र सिरहामा भने कहिले काँही आकलझुकल दुई चार वटा घटनाहरु गराईरहेको कुरालाई भने नजर अन्दाज पनि गर्न मिल्दैन । कायस्थ भन्छन,“ भुमिगत समुहहरुको सक्रियताको सवालमा भन्ने हो भने तिनीहरुको घटनाको कति जिल्लामा प्रभाव छ, कति जिल्लामा कार्यकर्ता वा संगठन फैलिएको छ, कस्ता कस्ता घटना गराईरहेका छन्, तिनीहरुको ग्राभिटी कति छ भन्ने कुरा पनि हेर्नुपर्ने हुन्छ । त्यसैले गोईतको सक्रियता बढेको छैन तर उसले आफ्नो उपस्थिति दर्ज गराउन खोजेको कुरा हामीले महसुस गरेकै छौं ।”
गोईतको प्रभाव सप्तरी र सिरहा गरी कुल दुई वटा जिल्लामा मात्र सिमित हुनुको मुख्य कारण के हो भने प्रहरीले तिनीहरुको प्रभावलाई विल्कुलै समाप्त पारिदिएको भन्दै एआईजी कायस्थ भन्छन,“ अरु जिल्लामा कुनै घटना गराउन खोज्यो भने सुरक्षाकर्मीहरुको तैनाथीका कारण सफल हुन सकिन्न भन्ने बुझेरै गोईत निष्प्रभावी भएको छ । अर्को कुरा के हो भने गोईतलाई कानुनको कठघरामा ल्याउन हामी अप्रेशनमा छदैछौं । घटनाहरु दर्ज भएकै छन् । घटनामा संलग्न भएकाहरुको खोजी जारी छ । ती दुई जिल्ला सप्तरी र सिरहामा पनि गोईतको प्रभावलाई समाप्त पार्छौं ।”
ज्वाला सिंहको विज्ञप्तीमा सक्रियता

ज्वाला सिंहको विज्ञप्ती ।

गोईत जस्तै मधेसमा विगतमा ठुलो प्रभाव जमाएको ज्वाला सिंह भनिने नागेन्द्र पासवान भने विगत लामो समय देखि निष्कृय देखिन्छन् । उनको संगठनको नाउँमा पछिल्ला वर्षहरुमा कुनै पनि हिंसात्मक घटनाहरु भएको देखिँदैनन् । तर, बेला बेलामा उनको नाउँबाट विभिन्न किसिमका विज्ञप्तीहरु जारी भईरहेका हुन्छन् । २३ असोज २०७४ मा उनको पछिल्लो प्रेस विज्ञप्ती जारी भएको थियो । ज्वाला सिंहको हस्ताक्षरमा जारी भएको उक्त विज्ञप्तीमा संविधान बने पनि तराईको पक्षमा नदेखिएकोले तराईमा तराई सेनाको गठनलाई अग्रता दिँदै तराईको मुल निवासीको शत्रुलाई स्वतन्त्र तराईबाट लखेटेर आफ्नो तराईको सत्ता पुनः मिलेर स्थापित गर्न आह्वान गरिएको छ ।
नयाँ सशस्त्र समुहको गठन
प्रायःजसो सशस्त्र समुहहरु समाप्त भएको  अवस्थामा प्रगतिशिल तराई मुक्ति मोर्चा नाम गरेको नयाँ सशस्त्र समुह गठन भएको कुरा साउन २०७४ मा सप्तरीको स्थानीय पत्रिकामा समाचार प्रकाशित भएको थियो । संगठनका संयोजक सिजनको नामबाट जारी गरिएको उक्त विज्ञप्तीमा तराईलाई अन्तर्राष्टिूय स्तरमा छुट्टै राज्यको पहिचान गराउने उद्देश्यले आधुनिक डिजाइनमा आधुनिक तरिकाले सशस्त्र संघर्ष गर्नका लागि मोर्चाको निर्माण भएको जनाइएको थियो ।
मधेसमा सशस्त्र समुहको इतिहास
तराई माथिको नेपालको औपनिवेशिक मुक्तिको लागि बन्दुक उठाएर विद्रोह गरी भुमिगत भई अखिल तराई मुक्ति मोर्चा गठन गरी जयकृष्ण गोइतले हिंसाको बाटो रोजेका थिए । जय कृष्ण गोइतले वर्तमान नेपालद्वारा शासित तराई प्राचीन कौशल, काशी र मिथिला (विदेह) जनपदहरुको उत्तरी हिस्सा रहेको बताउँदै आएका छन् ।
१६ मार्च २००८ मा अखिल तराई मुक्ति मोर्चाको प्रथम राष्टिूय महाधिवेशन तयारी समितिका लागि गोइतले जारी गरेको अपिलमा यी जनपदहरु प्रारम्भमा आ(आफ्नै जनपदका निकासीद्वारा स्वासित रहेको थियो, बताइएको छ । चौदहौं शताब्दीको पूर्वाद्धमा कैयौं वर्ष सम्म तराईको सिमरौनगढद्वारा नेपाल उपत्यका शासित रहेको थियो । कालान्तरमा तराई मुगल शासकहरुको अधिनमा रह्यो, तत्पश्चात ब्रिटिश शासकहरुद्वारा र अब तराई नेपालको औपनिवशिक शासनको अधिन छ ।
उनले जारी गरेको उक्त विज्ञप्तीमा मातृभूमि तराईको मुक्ति तराईको मुल निवासीहरुका लागि ऐतिहासिक आवश्यकता रहेको र जब सम्म तराईको मुक्ति हुँदैन तबसम्म तराईका मुल निवासीहरुको आर्थिक, राजनैतिक, सामाजिक, सांस्कृतिक, भाषिक एवम राष्टिूय पहिचान आदि समस्याहरुको कुनै पनि बास्तविक र स्थायी सामाधान सम्भव नरहेको बताएका थिए ।
यसरी गोइतकै बाटो पछियाउँदै मधेसका थुप्रै यूवाहरु भुमिगत हुँदै तराईको मुक्तिकामी आन्दोलन भन्दै बन्दुकको बाटोलाई रोजे । सोही क्रममा उनीहरुले मचाएको हिंसाबाट मधेसमा व्यापक धनजनको क्षति भयो । कतिपय व्यक्तिको हत्या भयो, कतिपय अपहरित भए, पलायन भए, बम विस्फोट, चन्दा आतंक बढदै गयो । तराईमा जनता त्रसित हुन बाध्य भए ।
प्रशासनको टाउको दुखाई बन्दै गएको सशस्त्र समुहलाई समाप्त पार्न राज्यपनि विभिन्न रणनीति अपनाउन थाले । संविधानसभाको पहिलो चुनाव भएपछि गठित सरकारी वार्ता टोलीहरुले बन्दुक उठाएर विद्रोह गरेकाहरुलाई शान्तिपुर्ण वार्तामा आई मुलधारमा आउन आह्वान गरे । एकातर्फ कतिपय समुहहरु बार्तामा आउन थाले भने अर्कोतर्फ प्रहरीले सशस्त्र समुहका नेता कार्यकर्ताहरुलाई पक्राउ गर्न थाले । यतिमात्र होइन प्रहरीको दोहोरो भिड्न्तको नाउँमा जवावी कारवाहीमा सशस्त्र समुहका थुप्रै नेताहरु मारिन थाले । शान्ति तथा पुनर्निर्माण मन्त्रालय गठन भए पश्चात नेपाल सरकारद्वारा गठित सरकारी वार्ता टोलीहरुले मधेसका थुप्र्रै समुहहरुसँग विभिन्न चरणका वार्ताहरु गरे । मन्त्रालयको वेवसाइटमा उल्लेख भएअनुसार मन्त्रालयको गठन भए पश्चात विभिन्न ४५ वटा समुहहरुसँग वार्ता गरिएको छ ।
जसमध्ये मधेसका सशस्त्र समुहहरु अन्तरगत २६ मंसिर २०६५ मा मधेसी भाइरस किलर्स, ११ पुष २०६५ मा संयूक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा, १८ कार्तिक २०६८ मा  संयूक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा संस्थापन पक्ष, ८ मंसिर २०६८ मा संयूक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा कौटिल्य शर्मा समुह, १६ पुष २०६५ मा तराई संयुक्त जनक्रान्ति पार्टी, २६ पुष २०६५ मा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा राजन मुक्ति समुह, १० फागुन २०६५ मा लिवरेशन टाइगर अफ तराई इलम (एलटीटीइ), ७ चैत्र २०६५ मा मधेस मुक्ति टाइगर्स, २४ बैशाख २०६७ मा अखिल तराई मुक्ति मोर्चा संस्थापन पक्ष, १६ पुष २०६८ मा सयूक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा (पवन समुह), २८ पुष २०६८ मा संयुक्त जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा (आजाद समुह), ७ माघ २०६८ मा अखिल तराई मुक्ति मोर्चा (जयकृष्ण गोइत समुह), १३ माघ २०६८ मा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा (भगत सिंह समुह), २१ फागुन २०६८ मा जनतान्त्रिक मधेस तराई मुक्ति मोर्चा (झबर साह, प्रताप समुह) र ६ बैशाख २०६९ मा संयुक्त क्रान्तिकारी तराई मधेस मुक्ति मोर्चा सँग वार्ता गरिएको जनाइएको छ । त्यसपछि पनि कतिपय सशस्त्र समुहहरुसँग तत्कालिन सांसद आनन्द ढुङ्गानाको संयोजकत्वमा गठित टोलीले समेत बार्ता गरेको थियो ।
नेपाल सरकार र सशस्त्र समुहका वार्ता टोलीहरु बीच भएको विभिन्न चरणको सम्झौतामा सबै समुहहरुसँग वार्ता अवधि सम्म सशस्त्र समुहका वार्ता टोलीका सदस्यहरुको सुरक्षा नेपाल सरकारले गर्ने, सशस्त्र समुहहरुले सशस्त्र कारवाही स्थगित गर्ने एवम कानुनले निषेध गरेका कुनै पनि गतिविधि संचालन नगर्ने र नेपाल सरकारको तर्फबाट पनि सो समुहका नेता तथा कार्यकर्ताहरुलाई राजनीतिक रुपमा व्यवहार गर्ने, जेलमा रहेका र मुद्दा लगाइएका आफ्ना कार्यकर्ताहरुको नामावली नेपाल सरकारलाई उपलब्ध गराउने र सो सम्बन्धमा छानविन गरी क्रमशः रिहा गर्दै जाने, स्वतन्त्र एवम शान्तिपुर्ण रुपमा राजनीतिक सभा, जुलुस, ¥याली, गोष्ठी, सेमीनार तथा राष्टू निर्माणका कार्यक्रम सम्बन्धित जिल्ला प्रशासन कार्यालय संग समन्वय गरी संचालन गर्न सकिने, मुलुकमा दिगो शान्ति स्थापनाका लागि अन्य द्वन्दरत राजनीतिक समुहहरुलाई समेत वार्ताको टेवलमा ल्याउन पहल गर्ने भनेर चार देखि पाँच बुँदा सम्म दुवै पक्ष बीच पहिलो चरणमा सहमति हुने गरेको थियो ।
यसरी थुप्रै समुहहरुसँग दुई देखि तीन चरण सम्म सरकार र सशस्त्र समुहका वार्ता टोलीहरुसँग सम्झौता भई कतिपय समुह मुलधारमा आइसकेको छ । तर, पक्राउ परेका मोर्चाका कार्यकर्ताहरुलाई रिहाई गराउन र मुद्दा लागेकाहरुको मुद्दा फिर्ता गराउन सशस्त्र समुहका वार्ता टोलीहरु विफल भएपछि केही समुहहरु पुनः हतियार उठाए भने केही नेताहरु आफु सुरक्षित अवतरण गरे ।
किन निस्प्रभावी भए सशस्त्र समुह ?
तत्कालिन विद्रोही नेकपा माओवादीमा आवद्ध भएका जयकृष्ण गोइत मधेसको मुद्दामा माओवादी उदार नदेखिएको भन्दै असंतुष्ट भई मधेसको मुक्तिका लागि भनेर जनतान्त्रिक तराई मुक्ति मोर्चा गठन गरी बन्दुकको राजनीति प्रारम्भ गरे । उनी सँगै ज्वाला सिंह भनिने नागेन्द्र पासवान पनि लागे ।
तर केही वर्षपछि ज्वाला सिंह गोइतबाट अल्लगिएर अर्कैै पार्टी गठन गरे । यसरी सुरु भयो सशस्त्र समुहहरुमा विखण्डन । सशस्त्र समुहहरुमा पनि दुई विचार देखा प¥यो । गोइत र ज्वाला मधेस अलग्गै देश हुनुपर्छ भनेर लागे भने अर्का थरी संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र र आत्म निर्णयको अधिकार सहित समग्र मधेस स्वायत्त प्रदेश हुनुपर्छ भन्ने वैचारिक विभाजन देखा प¥यो । त्यसपछि नेतृत्व क्षमता नदेखिएको तथा आर्थिक हिनामिना गरेको भन्दै एकले अर्कोलाई कारवाही गरेको भन्दै दर्जनौ सशस्त्र समुहहरु खुले । सशस्त्र समुहहरुको प्रभाव वढ्दै गयो ।
त्यसपछि राज्यले वार्ताका लागि गोइत र ज्वालालाई आउन भन्दा संयुक्त राष्टू संघको मध्यस्थतामा मात्र वार्ता गर्ने उनीहरुले पुर्व सर्त राख्यो । विद्रोही माओवादीलाई वार्तामा ल्याउन पनि वाहय मध्यस्तकर्ता नराखिएको भन्दै राज्य उक्त सर्तलाई मान्न इन्कार ग¥यो । अनि राज्यले ती समुहहरुलाई निस्प्रभावी बनाउन तीनका कार्यकर्ताहरुलाई पक्राउ गर्न थाले, दोहोरो भिडन्तको नाउँमा जवाफी प्रहरी कारवाहीमा तिनीहरुको इन्काउन्टर हुन थाल्यो । संविधानसभा निर्वाचन पछि चौथो शक्ति बनेका मधेसवादी दलहरुले वार्ताको माध्यमबाट उक्त समस्या समाधान गर्न माग गरेपछि सरकारले सरकारी वार्ता समिति बनाई वार्ता पनि गरे । त्यसैको परिणाम हो कतिपय भुमिगत जीवन विताउनेहरु अहिले राजनीतिक मुलधारमा छन् ।
उता वार्तामा नआएका समुहहरु सुरुमा पहाडी समुदायलाई निशानामा बनाउने क्रमलाई तिब्रता दिन थालेपछि तिनीहरु विस्थापित हुन बाध्य भए । अनि चन्दा दिनका लागि मधेसी समुदायका कर्मचारी, व्यापारीहरुलाई तिनीहरुले धम्क्याउने, अपहरण गर्ने, गोली प्रहार गर्ने र हत्या सम्मका कामहरुलाई तिब्रता दिन थालेपछि स्थानिय स्तरमा पनि तिनीहरु प्रति जनआक्रोश वढ्दै गयो ।  अनि प्रहरीले पनि ती समुहमा आवद्ध भएका व्यक्तिहरुलाई इन्काउन्टर गर्न थाले ।



२०७४ पौष १६ गते आईतबार

अन्तरबार्ता : जनकपुर नै राजधानी हुन्छ ः विमलेन्द्र निधि

नेपाली कांग्रेसका केन्द्रिय सदस्य समेत रहेका नेता तथा पुर्वउपप्रधान एवम गृहमन्त्री विमलेन्द्र निधिसँग द एक्सक्लुसिभ सम्पादक अजय अनुरागीले लामो कुराकानी गरेका छन् । प्रस्तुत छ कुराकानीको सम्पादीत अंश ः

धनुषा क्षेत्र नं.३ मा तपाई पराजित हुनुभयो । जनकपुरमा यो तपाईको दोस्रो हार हो । हारको समिक्षा गर्नु भएको छ ?
म मा नै कुनै कमि कमजोरी रह्यो होला त्यसैले जनकपुरका जनताले मलाई जिताएनहोला । करिब ३ हजार मतले मैले पराजय भोगेको हो । ३ हजार जनतालाई मैले विश्वास दिलाउन नसकेको होउँला । तर, अबको काम भनेको बाँकी असंतुष्ट जनताहरुको मन जितेर अर्को निर्वाचन जित्ने नै हो । म हारे पनि चुनावताका मैले व्यक्त गरेको प्रतिबद्धताहरु पुरा गर्नका लागि अझै पनि प्रतिबद्ध छु ।
तर, जनकपुरवासीलाई पनि म एउटा प्रश्न गर्न चाहन्छु कि जनकपुरले खोजेको के हो ? २०५६ सालको निर्वाचनमा मलाई जनकपुरले हराएको थियो । २०६४ सालको संविधानसभाको पहिलो निर्वाचनमा नेपाली कांग्रेसका लिला कोइरालालाई पराजय भोग्नु परेको थियो । त्यसैगरी २०७० सालको निर्वाचनमा नेपाली कांग्रेसका रामसरोज यादवलाई जनकपुरमा पराजय भोग्नु परेको थियो । अहिले २०७४ मा म पनि पराजित हुनु पर्यो । चुनाव जित्नु भएका राजेन्द्र महतोजीलाई म बधाई दिन चाहन्छु । बाहिर जिल्लाबाट आउनु भएका राजेन्द्र महतोले जनकपुरका जनतामा विश्वास जगाउन सफल हुनुभयो । तर, सायद मैले जनकपुरका जनतामा विश्वास जगाउन सकिन ।
जनकपुरमा कांग्रेस चार पटक हारिसक्यो । त्यसैले अब म पनि जनकपुरवासीलाई सिधा रुपमा प्रश्न गर्न चाहन्छु कि आखिर तपाईहरुले खोजेको के हो ? मुखमा एउटा कुरा र व्यवहारमा अर्को कुरा हुनु भएन । जनकपुरवासी मेरा पनि अभिभावक भएकाले मैले त्यो प्रश्न सोधेको हो । ठिक छ मबाट कमि कमजोरी भए होलान, मैले ती सबै कमजोरीहरुलाई सच्याउने छु । तर, अब जनकपुरवासीले पनि मलाई साथ र सहयोग दिनुपर्यो । म जनकपुरवासीको साथ छु ।
नेपाली कांग्रेसको प्रदर्शन देशैभरी उत्साह जनक देखिएन । प्रतिनिधिसभाको निर्वाचनमा कांग्रेस तेस्रो स्थानमा संख्याको आधारले खुम्चिन पुगेको छ । नैतिक जिम्मेवारी लिँदै सभापति देउवाले पदबाट राजिनामा दिई विशेष महाधिवेशन बोलाएर नयाँ नेतृत्व चयन गर्नुपर्छ भन्ने कुरा देशैभरीबाट उठिरहेको छ । तपाई के भन्नु हुन्छ ?
जनकपुरमा म हारे त्यसको जिम्मेवारी मैले नै लिने हो । त्यसैगरी देशैभरी कांग्रेस हारेको छ कुनै एक व्यक्तिलाई मात्र दोषारोपण गरेर भाग्न मिल्दैन । कांग्रेस हार्नुको जिम्मेवारी कांग्रेस नै हो । त्यसैले पार्टी सभापति देउवाले राजिनामा गर्नुपर्छ भन्ने कुरा छैन । अहिले हामीहरुले समिक्षा पनि गरेका छैनौं । जसरी दैवी प्रकोप आउँदा चार वटा कुराहरुमा सबभन्दा पहिले ध्यान दिइन्छ त्यसैगरी हामी पनि अहिले राजनीतिक संकटको दौरबाट गुज्रिरहेका छौं । हाम्रो देशमा दैवी प्रकोपको रुपमा त्यत्रो ठुलो भुकम्प आयो । सारा शक्तिले सबैभन्दा पहिलो काम रेस्क्यूको अर्थात उद्धारको काम गरेको थियो । मरेका मान्छेहरुको लाश निकाल्नुभन्दा पनि जिवित मान्छेको सकुशल उद्धार गर्ने कार्य गरिएको थियो । त्यसपछि राहतका लागि विभिन्न शिविरहरु निर्माण र खाद्यान्न, लता कपडा वितरणको कामहरु संगसँगै गरिएको थियो । अनि त्यसपछि मात्र प्रभावित र पीडितहरुको लगत संकलन गरी अल्पकालका लागि रिहाविलिटेशन अर्थात पुर्नस्थापना र दीर्घकालका लागि पुर्ननिर्माण अर्थात रिकन्सटूक्शनको काम गरिएको हो ।
अहिले हाम्रो पार्टीमा पनि ठिक त्यस्तै राजनीतिक संकट आएको छ । हामीले कमि कमजोरीहरु केलाउनु भन्दा पनि अहिले सबैभन्दा पहिले रेस्क्यूको काममा लाग्नु परेको छ । त्यो के हो भने जसरी अहिले देशमा संविधान जारी भएपनि अध्यादेश स्वीकृत गर्ने वा हटाउने भनेर एमालेले बखेडा झिकेको छ, राष्टिूय सभाको गठन नभएको अवस्थामा समानुपातिक निर्वाचनको सूचि निर्वाचन आयोगले नबुझाएको अवस्थामा संकटमा परेको डेमोक्रेसी र सिस्टमलाई जोगाउने काममा लागेका छौं । त्यसपछि हामीले आफ्ना पराजयको पेनलाई रिलिफ गर्ने काममा जुट्ने छौं । त्यसपछि कमि कमजोरीहरु केलाएर अगाडी वढ्ने छौं । त्यसैले अहिले नेतृत्व परिवर्तन गर्ने कुरा कांग्रेसले सोच्नै सक्दैन ।
नेपाली कांग्रेसका सभापति समेत रहनु भएका प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवाले नेकपा एमालेका नेता केपी शर्मा ओली जीका लागि कुर्सी किन हस्तान्तरण गरिरहनु भएको छैन ? एमाले नेताहरुको आरोप के छ भने प्रधानमन्त्री देउवा सत्ता हस्तान्तरण गर्नै चाहिरहनु भएको छैन । किन सत्ता हस्तान्तरणका लागि तपाईहरुले मार्ग प्रशस्त गरिरहनु भएको छैन ?
एमालेले नेपाली कांग्रेस वा प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवा माथि लगाईरहनु भएको आरोप अत्यन्तै निराधार आरोप हो । प्रधानमन्त्री देउवाको हातमा अहिले केही पनि छैन । निर्वाचन आयोग र राष्टूपतिको हातमा मात्र छ । अहिले प्रतिनिधि सभामा १ सय ६५ सिटको आधिकारिक रुपमा परिणाम निर्वाचन आयोगबाट घोषणा हुन बाँकी रहेपनि सार्वजनिक भईसकेको छ । तर, समानुपातिक तर्फको १ सय १० सिटको निर्वाचनको परिणाम अहिले आएको छैन । हामी लोकतन्त्रवादी दल हौं । प्रत्यक्ष निर्वाचनमा हामी संख्यात्मक रुपमा तेस्रो स्थानमा रहेको कुरा स्वीकार गर्न हामीलाई कुनै किसिमको हिचकिचाहट छैन । तर, नेकपा एमालेका नेता केपी ओली ज्यूलाई प्रधानमन्त्री बन्न यति हतार भएको छ कि संविधानको व्यवस्था बारे उहाँलाई जानकारी छैन । अहिलेको संविधानमा पहिलेको संविधानको जस्तो सिधा सदनबाट प्रधानमन्त्री चयन हुने व्यवस्था छैन । २०४६ सालको संविधानको जस्तो अहिलेको नयाँ संविधानमा के लेखिएको छ भने बहुमत प्राप्त संसदीय दलको नेतालाई राष्टूपतिले प्रधानमन्त्री नियूक्त गर्नेछ । त्यसको लागि बहालबाला प्रधानमन्त्रीको कुनै भुमिका छैन । अर्को कुरा यदि कुनै पनि दलले बहुमत प्राप्त गर्न नसके दुई वा दुई भन्दा वढी दलको समर्थन प्राप्त गर्ने व्यक्तिलाई राष्टूपतिले प्रधानमन्त्री नियूत्त mगर्ने छ । र, प्रधानमन्त्री नियूक्त भएको व्यक्तिले ३० दिन भित्रमा विश्वासको मत लिनुपर्ने छ । त्यसरी विश्वासको मत ३० दिनमा लिन नसके त्यो व्यक्ति पनि प्रधानमन्त्रीबाट हट्छ भन्ने कुरा संविधानमा व्यवस्था छ । पहिले के हुन्थ्यो भने सदनमा प्रधानमन्त्रीले राजिनामा गथर््यो । सभामुखले महासचिवको अध्यक्षतामा निर्वाचन समिति घोषणा गथर््यो । चुनावको लागि मनोनयनको मिति निर्धारण गरेर उक्त मितिमा मतदान गराएर प्रधानमन्त्री निर्वाचित हुने गथर््यो । तर, अब त्यस्तो प्रक्रिया नयाँ संविधानमा छैन । ओलीजीलाई प्रधानमन्त्री बन्न यति नै हतार भईसकेको छ भन्ने उहाँकै पार्टीबाट विद्या भण्डारीजी राष्टूपति बन्नु भएको छ । राष्टूपतिले नियूक्त गरिदिनु पर्यो नि ।
संवैधानिक र कानुनी अड्चनका कारण प्रधानमन्त्री चयन हुन नसकेको हो ?
हो, सवैधानिक र कानुनी अड्चन छ । यदि त्यसो नभईदिएको भए ओलीजीलाई राष्टूपति भण्डारीबाट चिठ्ठी लिन  विहान वा वेलुका कुर्नै पर्दैन्थ्यो नि । जबसम्म समानुपातिक कोटाको १ सय १० सिटको निर्वाचनको परिणाम आउँदैन, प्रत्यक्षको १ सय ६५ र समानुपातिकको १ सय १० गरी कुल २ सय ७५ को परिणाम नआउनजेल निर्वाचन आयोगले कुन पार्टीको बहुमत भयो भनेर भन्न सक्ने अवस्था रहन्न । हामीलाई थाहा छ हामीले समानुपातिक कोटाको ४० वटा सिट पाएपनि हामीसँग बहुमत हुँदैन । हामी सरकार बनाउन सक्दैनौं । तर, देहाय बमोजिमको व्यक्तिहरु समानुपातिकमा निर्वाचित भएर आएको सूचि निर्वाचन आयोगले राष्टूपति कहाँ नपठाउन्जेल बहुमत सावित हुँदैन । निर्वाचन आयोगले नै गर्नु परेको भए आयोगमा पनि एमालेका लाईक माईन्डेड तीन जना व्यक्तिहरु आयूक्त हुनुहुन्छ । ओलीजीलाई यति नै हतार छ भने सूचि पठाईदिए भईहाल्यो नि ।
राष्टिूय सभाको निर्वाचन किन भईरहेको छैन ?
कानुनको अभावमा राष्टिूय सभाको निर्वाचन हुन सकिरहेको छैन । जबसम्म राष्टिूय सभाको निर्वाचन हुँदैन तबसम्म समानुपातिकको निर्वाचन प्रक्रिया र संख्या निर्धारण नै गर्न सकिन्न । राष्टिूय सभाको लागि सरकारले संसदमा कानुन बनाउन विधेयक ल्याएको थियो । तर, त्यतिबेला सहमति हुन सकेन । अहिले चुनाव गराऔं भनेर टारिएको थियो । अध्यादेशद्वारा कानुन बनाउने अधिकार सरकारको हो । सरकारले दुई महिना अघि नै अध्यादेशको मस्यौदा राष्टूपति कहाँ पठाईसकेको छ । अध्यादेश बनाउँदा विपक्षीको कुरा सरकारले मान्नै पर्छ भन्ने कुरा हुँदैन । सरकारको इच्छा भयो भने विपक्षीसँग कुरा गर्न पनि सकिन्छ । तर, बाध्यता छैन । कानुन बनाउने अधिकार मात्र सरकारको हो । सरकारसँग बहुमत हुने गरेको कारण विपक्षीलाई सोध्नुपर्ने आवश्यकता छैन ।
एकल संक्रमणिय निर्वाचन प्रणाली पनि संविधान विपरित असंवैधानिक भयो भनेर भन्ने गरिएको छ । त्यसमा तपाईको के टिप्पणी छ ?
नेकपा एमालेले अहिले त्यो कुरा भनिरहेको छ । त्यो झुठो हो । हाम्रो कानुनमै के लेखिएको छ भने निर्वाचन पद्धति संघीय कानुन बमोजिम हुनेछ । अध्यादेश वा संसदबाट कानुन बन्ने हो । समानुपातिकको संसारभरी नै एक सय मोडेलहरु छन् । एकल संक्रमणिय प्रणाली पनि समानुपातिक पद्धतिकै एउटा मोडेल हो । हामीले सयौं मोडेलहरु मध्ये एउटा मोडेल प्रयोग गरेका हौं । अर्को तर्क के पनि छ भन्ने राष्टिूय सभाको चुनाव संघीय कानुन बमोजिम हुनेछ भनेर संविधानमै लेखिएको छ । सरकारले कानुन बनाउने हो । सरकारले आफु खुशी नै कानुन बनाउन स्वतन्त्र छ । कानुन बनाउने कुरा राष्टूपति कार्यालयको विजनेस होईन । राष्टूपति कार्यालयलाई कानुन बनाउने कुरामा सोच्ने वा निर्देशन दिने अधिकार छैन । हो, सुझाव दिन सक्छ । तर, त्यो सुझाव मान्न सरकार बाध्य छैन । किनभने हाम्रो देशमा हामीले राष्टूपतिलाई संविधान अनुसार नै सेरेमोनियल र संवैधानिक भनेका छौं । अर्को अर्थमा भन्ने हो भने हाम्रो देशको राष्टूपति त सरकारको रब्बर स्टाम्प मात्र हो । कानुन बनाउनका लागि सरकारले विधेयक संसदमा पारित गर्ने बेलामा राष्टूपतिले एक पटक पुर्नविचार गर्नका लागि विधेयक फिर्ता पनि गर्न सक्छ । तर, अध्यादेशमा त त्यो पनि गर्ने अधिकार नेपालको संविधानले राष्टूपतिलाई दिएको छैन । राष्टूपतिले अध्यादेशमा अर्धविराम र पुर्णविराम समेत परिवर्तन गर्ने अधिकार पाएको छैन । त्यसैले राष्टूपति विद्या देवी भण्डारीले अविलम्ब अध्यादेशलाई स्वीकृत गरी प्रमाणिकरण गर्नुपर्छ ।
प्रदेश नम्बर दुईको राजधानीबारे  अहिले धेरै नै बिबाद भईरहेको छ । तपाइँको बिचारमा के हुनुपर्ने हो ?
प्रदेश नम्बर दुईको राजधानी जनकपुर नै हुन्छ । त्यसको गृहकार्य म गृहमन्त्री हुँदा देखि नै सुरु गरिसकेको थिएँ। नेपाल सरकारको स्वामित्वमा संचालनमा  रहेको जनकपुर चुरोट कारखाना बन्द भइसकेपछि त्यसलाई प्रदेश नम्बर २ को प्रयोजनका निम्ति सम्पूर्ण जग्गा र पुर्बाधार उद्योग मन्त्रालयबाट जिल्ला प्रशासन कार्यालय धनुषाको मातहतमा ल्याउन आबश्यक कामहरू त्यतिबेलै गरिसकेको थिएँ । तपाईँ त्यों कुराको प्रमाण धनुषाको जिल्ला प्रशासन कार्यालय बाट पनि प्राप्त गर्न सक्नुहुन्छ । गृहमन्त्रीको हैसीयतमा मैले गृह मंत्रालय देखि उद्योग मन्त्रालय हुँदै अर्थ मन्त्रालय  सम्मको प्रक्रियाहरु अगाडी बढाइसकेको थिएँ। पछि म सरकारबाट हटे पछि उद्योग मन्त्रालय ले कारखÞानाको सम्पति हस्तान्तरणमा केहि ब्याबधान खड़ा भने गरेको थियो। तर फेरी मैले त्यो सबै ब्याबधान हटाउन सफल भएँ ।  अब उद्योग मन्त्रालयले पनि चुरोट कारखÞानाको सबै सम्पतिहरू जिल्ला प्रशासनको मातहतमा आइसकेको हुनु पर्छ। चुनाब प्रचारकों क्रममा पनि मैले भनेको थिएँ की  प्रदेश को राजधानी जनकपुरमै हुन्छ ।  त्यसका लागि मलाई आफ्नो पार्टीको नेताहरूलाई पनि मनाउनु पर्यो । किन भने बीरगञ्जका मेरे पार्टीको कतिपय साथीहरू त्यसका लागि तैयार भइरहनु भएको थिएन । पछि जसो तसो उहाँहरूलाई पनि कन्भिन्स गर्न सफल भएँ । जनकपुरलाई नै राजधानी बनाउनका लागि मैले आबश्यक पुर्बाधारहरू बनाएकै हो । उच्च अदालत को मुख्य कार्यालय मैले जनकपुरमा ल्याएकै हो । प्रदेश प्रहरी कार्यालय जनकपुरमा स्थापना गराएकै हो ।  म चुनाब हारिसकेको छू । तै पनि राजधानी जनकपुरमै बनाउन यदि कहीं  बाट षड्यंत्र भयो  भने त्यसको लागि मलाई आन्दोलन नै गर्नु परे म गर्न तैयार छू । तपाईंकै संचारमाध्यमबाट म राजपा नेपाल, संघीय समाजबादी फोरम नेपाल, नेकपा एमाले र माओबादी केन्द्र लाइ के भन्न चाहन्छु भने यदि प्रदेश नम्बर २ को राजधानी जनकपुरलाई नबनाएर अर्को ठाउँमा बनाउने षड्यंत्र गरियो भने बिमलेंद्र निधी जस्तो सुकै आन्दोलन गर्न पनि पछि हटदैन ।   
राजधानीका लागि जनकपुर चुरोट कारखाना को सम्पति प्रयोगमा ल्याउने कुरा तपाईंले भनिरहँदा नेकपा एमालेका नेता तथा प्रतिनिधि सभा सदस्य रघुबीर महासेठ र  राजपा नेपालका नेता तथा प्रतिनिधि सभाका सदस्य राजेन्द्र महतोले  बन्द भइसकेको चुरोट कारखाना पुनः सञ्चालनमा ल्याउने दाबी गरिरहनु भएको छ । यदि कारखाना सञ्चालनमा आयो भने राजधानीका पुर्बाधार कसरी ब्यबस्थापन हुन सक्छ ?
राजधानीका लागि चुरोट कारखÞानाकै पुर्बाधारहरू प्रयोग हुन्छ । त्यसका लागि तपाईं ढुक्क हुनुस । केही व्यापारीहरुले नेपाल सरकारको खरबौं को सम्पति कौड़ी को दाममा ब्यक्तिलाई बेच्नका लागि षड्यंत्र गरिरहेका छन । उनीहरूले पहिले पनि त्यो प्रयास गरेकै हो । सरकारले सुर्तीजन्य पदार्थमा अब लगानी गर्नै सक्दैन । नेपालमा रहेका गैर आबासीय ब्यापारीलाई कारखाना बेच्न उनलाई हतार हतार भएको छ ।
संविधान संशोधनको मुद्दालाई कांग्रेसले अगाडी वढाउछ कि बढाउँदैन ?
नेपाली कांग्रेसले संविधान संशोधनको मुद्दालाई निर्वाचन अघि पनि प्राथमिकता दिएकै थियो । निर्वाचन प्रचारको दौरान पनि मैले भन्ने गरेको थिएँ कि संविधान संशोधन गराएरै छाड्छु । त्यो अजेण्डामा म अहिले पनि प्रतिबद्ध छु । संविधान संशोधनको पक्षमा नेपाली कांग्रेस दृढताका साथ उभिएको छ । हामी सशक्त प्रतिपक्षको भुमिका निर्वाह गर्छौं । ६ महिनासम्म हामी पर्खन्छौं । त्यसपछि पनि कम्यूनिष्टहरुको गठबन्धनको सरकारले यदि संविधान संशोधन प्रस्ताव सदनमा ल्याउँदैन भने म आफ्नै नेतृत्वमा कडा आन्दोलन गर्ने उनीहरुलाई चेतावनी पनि दिन चाहन्छु । त्यसैले संविधान संशोधन गर्नै पर्छ भन्ने हाम्रो मान्यता हो ।



२०७४ पौष ०९ गते आईतबार

जसले महेन्द्रको शालिकमा कालो पोते, पछि कसरी दरबारको प्रिय पात्र बने ?

द एक्सक्लुसिभ सम्वाददाता
जनकपुरधाम............
प्रजातान्त्रिक आन्दोलनमा मकेश्वर बाबुकोे योगदान
१९८३ साल गुरु पुर्णिमाको दिन धनुषाको हंसपुर कठपुल्ला ८ स्थित पल्टन सिंह तथा लवकी देवीले आफ्नो सन्तानको रुपमा मकेश्वर प्रसाद सिंहलाई पाएका थिए । पार्टी पौवामा सामान्य लेखपढ गर्न जानेका मकेश्वर १८ बर्षको उमेरमा गाउँबाट सदरमुकाम जनकपुर आएका थिए । जनकपुरको रेल्वे स्टेशन एरियामा उनको पहिले देखि नै घर थियो । त्यही उनी बसोवास गर्न थाले । जनकपुर आईसकेपछि उनको संगत नेपाली कांग्रेसका नेता महेन्द्र नारायण निधिसँग भयो । २००८ साल तिर महेन्द्रनारायण निधिकै सँगतमा परेपछि उनी पनि कांग्रेसको सदस्यता प्राप्त गरेर राजनीति गर्न थाले ।  निधिकै कारण कांग्रेसका संस्थापक नेताहरु सुवर्ण शम्शेर राणा, कृष्ण प्रसाद भट्टराईसँग चिनजान उनको भएको थियो । कांग्रेसमा उनको सक्रियता वढ्दै गएपछि २०१६ सालमा तत्कालिन धनुषा महोत्तरी र सर्लाही सम्मिलित जिल्लाको जिल्ला स्तरीय कोषाध्यक्ष बनाइएका थिए । किनभने उनी सुवर्ण शम्शेरको लविमा थिए । हुन त उनी पञ्चायती व्यवस्था विरुद्ध कांग्रेसले गरेको आन्दोलनमा लागेर पटक पटक जेल परेका थिए ।
२०१७ सालमा संसद र संसदीय व्यवस्था विघटन भएपछि कांग्रेसका नेताहरु जेल परिरहेको बेला उनी पनि निर्वासित हुनु परेको थियो । २०१७ साल पुष १ मा संसद र संसदीय व्यवस्था विघटन भएपछि कांग्रेसका नेताहरु जेल परेपछि त्यसको तेस्रो दिन उनी भारत निर्वासित हुनुपरेको थियो । २०१८ साल कार्तिक २६ गते महेन्द्रनारायण निधिको नेतृत्वमा कार्तिक २६ गते भएको सत्याग्रहमा स्वदेश फिर्ता भएपछिे करिब २ बर्ष भन्दा वढीको समय जति जलेश्वर कारागारमा बन्दीको रुपमा जीवन विताउनु परेको थियो । त्यो बेला महेन्द्र नारायण निधि, जिल्ला सचिव बलराम नायक, नागेश्वर झा, रामचन्द्र मिश्र लगायत ९ जना मानिसहरु पक्राउ परेका थिए । कांग्रेसका तत्कालिन कार्यबाहक सभापति स्वर्ण शम्शेरको बिचारले २०२१ सालमा जनकपुर नगरपालिका वार्ड नं. १ को निर्विरोध वार्ड सदस्यका रुपमा चुनिएका थिए । २०२१ मंसिर १९ गते जनकपुरको वार्ड नं. १ बाट उनी निर्वाचित भएका थिए । २०२३ सालमा जनकपुर विकास समितिको सचिव भएर जनकपुरको विकासका कार्यहरुमा योगदान पुर्याएका थिए ।
 पञ्चायती व्यवस्थाको विरोध गरिरहेको अवस्थामा मकेश्वर बाबु पनि २०२६ साल फागुन ७ गते जानकी मन्दिरको प्राङ्गनमा रहेको राजा महेन्द्रको प्रतिमामा कालो पोत्ने कार्य गरेका थिए । परिणाम स्वरुप उनलाई पक्राउ गरी कारागार पठाइएको थियो । उनीसँगै सरोज प्रसाद कोइराला र महेन्द्रनारायण निधि पनि पक्राउ परेका थिए । राजकाज ऐन र सुरक्षा ऐनका आधारमा पक्राउ गरिएको थियो । करिब ९ महिना पछि उनी जेलबाट निस्किएका थिए ।
पञ्चायतका कट्टर विरोधी यसरी भए पञ्चायतका कट्टर समर्थक
पञ्चायती व्यवस्थाको विरोध गरिरहेका मकेश्वरबाबुको जिन्दगीमा के त्यस्तो भयो र उनी पछि गएर त्यही राजा महेन्द्र र उनले लागु गरेको पञ्चायती व्यवस्थाका कट्टर समर्थक बने भन्ने प्रश्न अहिले पनि आम जनमा अनुत्तरीत रहेको पाईन्छ । भद्रगोल जेलमा रहेका बेला उनको स्वास्थ्य अवस्था विग्रदै गएको थियो । राजा महेन्द्रका विशेष दुतको रुपमा विष्णु मनि आचार्यलाई जेलमा पठाइएको थियो । विशेष दुत आचार्यसँग मकेश्वर बाबुको पहिले देखि नै चिनजान थियो । विष्णु मनि आचार्यको जनकपुरको रंगभुमि मैदान बारहविघाको सामुन्ने घर छ । त्यसकारण उनको चिनजान थियो । अर्को तर्फ आचार्य राजा महेन्द्रका अत्यन्त नजदिक मानिने विश्वास पात्र मध्ये एक थिए । जेलमा गएर आचार्यले मकेश्वर बाबुलाई के भन्यो भने तपाई स्वास्थ्य स्थितिबाट अत्यन्त लाचार भईसक्नुभएको छ, तपाई विदेशमा गएर आफ्नो इलाज गराउनुस, सम्पुर्ण खर्च दरबारले बेहोर्छ तर सर्त एउटा मात्र के छ भने तपाई पञ्चायती व्यवस्थाको विरोध गर्नुको साटो त्यसको समर्थन गरी पञ्चायतमा आउनुस । जेलबाट मुक्त भएपछि मकेश्वर बाबु उपचार गर्नका लागि भारतको कलकत्ता पुगे । त्यही कांग्रेसका कार्यबाहक सभापति सुवर्ण शम्शेरलाई भेट गरी राजा महेन्द्रले आफ्ना दुत आचार्य मार्फत दिएको प्रस्ताव बारे बृतान्त सुनाए । मकेश्वर बाबुका नाती रितेश सिंहका अनुसार सुवर्ण शम्शेरले मकेश्वर बाबुलाई ग्रिन सिग्नल दिए ।
सुवर्ण शम्शेरले मकेश्वरबाबुलाई भने, “अब हाम्रो रणनीति नै भनेको के हो भने हाम्रो मान्छेहरु पनि पञ्चायतमा घुसपैठ गर्नुपर्दछ । हाम्रो मान्छे पञ्चायतमा गयो भने त्यहाँ भित्रका कुराहरु पनि हामी कहाँ सूचना प्राप्त हुन सक्छन् । फेरी तपाई जस्तो मान्छे पञ्चायतमा गएर पनि प्रजातन्त्रलाई नै बल पुग्छ । त्यसकारण तपाई पञ्चायतमा छिर्नुस ।” त्यसपछि उनी पञ्चायतमा प्रवेश गरेका थिए । २०२७ सालमा उनी जिल्ला पञ्चायतको सदस्यका रुपमा चुनिएका थिए । त्यसपछि २०२९ सालको विद्यार्थी आन्दोलनमा पुनः तेस्रो पटक गिरफ्तार भई सिन्धुली जेलमा ७ महिना जति बन्दी जीवन विताई रिहा भएका थिए । २०३२ सालमा जानकी मन्दिर जिर्णाेद्धार समितिका सदस्य भई जानकी मन्दिरको भौतिक विकासका लागि योगदान पुर्याएका थिए । २०३५ सालमा राष्टिूय पञ्चायत सदस्यमा उनी निर्वाचित भई २०३६ सालमा किर्ती निधि विष्टको सरकारमा उनलाई सम्भार तथा पर्यटन सहायक मन्त्रि बनाइएको थियो । उक्त सरकारको समयमा सिंहदरबारमा आगो लागेपछि नैतिकताको आधारमा विष्ट सरकारले राजीनामा दिएको थियो । त्यसकारण ४५ दिन मात्र उनी सहायक मन्त्रिको रुपमा रहेका थिए ।तर त्यो ४५ दिनको अवधिमै उनले जनकपुरलाई पर्यटकिय स्थलको रुपमा विकास गर्नका लागि पहिलो पटक पर्यटन कार्यालय पनि जनकपुरमा स्थापित गराएका थिए ।
प्रधानमन्त्री सुर्यबहादुर थापासँगको टकराव
२०३७ सालमा पञ्चायत व्यवस्थालाई नै जनमत संग्रहमा जिताइएपछि सुर्यबहादुर थापाको नेतृत्वमा बनेको सरकारमा मकेश्वर बाबुलाई फेरी बन तथा भुसंरक्षण मन्त्री बनाइएको थियो । त्यो बेला एउटा रोचक घटना भयो र मकेश्वरबाबु र तत्कालिन प्रधानमन्त्री थापाका बीचमा ठुलो टकरावको स्थिति उत्पन्न भयो । त्यो बेलामा एउटा गोल्छा काण्ड भएको थियो । त्यो के भने हुलास चन्द गोल्छाले भारतका एक जना ठेकेदारसँग खैर आपुर्ति गर्ने सम्झौता गरेका थिए । मेची, कोशी, सगरमाथा र जनकपुर गरी ४ अञ्चलको जंगलका खरीको बोट काटेर आपुर्ति गर्ने कामका लागि ठेक्का लिएका थिए, गोल्छाले । बन तथा भुसंरक्षण मन्त्रीका रुपमा रहेका मकेश्वर बाबुलाई कन्भिन्स गर्नका निम्ति गोल्छा मकेश्वर बाबुको मन्त्रालय स्थित क्वार्टरमा पुगेका थिए । १५ लाख रुपैयाँ व्रिफकेशमा लिएरै मकेश्वर बाबुलाई गोल्छाले प्रभावमा लिन खोज्दा मकेश्वर बाबुले त्यो अफर स्वीकार गरेनन् । बरु गार्डलाई लगाएर गोल्छालाई घाँटी समातेर बाहिर निकाल्न लगाए, मकेश्वर बाबुले । गोल्छालाई ठुलो अपमान बोध भयो र जाँदाजाँदै गोल्छाले तपाईको मन्त्री पद नै म खाईदिन्छु, तपाईको सव स्वाभिमान म सिद्धियाईदिन्छु भन्दै चेतावनी दिएर गोल्छा बाहिरिएका थिए ।
त्यो घटनाको ४÷५ दिन पछि गोल्छाले आफ्ना मान्छेलाई मेचीको जंगलमा पठाएर खैरको रुख कटानी गराउन सुरु गरे । मन्त्री मकेश्वर बाबुलाई पनि त्यो कुराको सूचना गयो । सूचना पुग्ने वितिकै तत्कालिन बन अधिकृतलाई टेलिफोन गरी के निर्देशन दिए भने प्रहरी प्रशासनको मद्दत लिई त्यो कटानी रोक्न लगाई कटानीमा संलग्न व्यक्तिहरुलाई गिरफ्तार गर्नुस् । तर, बन मन्त्रीको निर्देशनलाई डिएफओले ठाडै के भनेर अस्विकार गरिदिए भने रुख कटानीको लागि प्रधानमन्त्रीको कार्यालयबाट परिपत्र गरिएको छ । प्रधानमन्त्री सुर्यबहादुर थापाले रुख कटानीको लागि आदेश दिएको थियो । मकेश्वर बाबुले त्यो कुराको बारेमा छानविन गर्दा सुर्य बहादुर थापाले २५ लाख रुपैयाँ गोल्छाबाट लिएर आदेश गरेको बुझियो । आवेशमा आएर साँझको समयमा राजा विरेन्द्रसँग अपरझट दर्शन भेटको माग गरे । दर्शन भेटमा मकेश्वर बाबुले राजा विरेन्द्रलाई के भने भने, अहिले कटान भईरहेको रुख सानै छ, २ हजारको दरले अहिले एउटा रुख विक्री भईरहेको छ केही बर्षमै त्यो रुख ५० हजार रुपैयाँमा पनि बेच्न सकिन्थ्यो । तर, त्यसो नगरी प्रधानमन्त्री सुर्य बहादुर थापाले गोल्छाबाट २५ लाख रुपैयाँ लिएर रुख कटानी गर्न आदेश दिएको छ । जवाफमा राजा विरेन्द्रले के भने भने, म विवश छु । पारिवारिक कारणले । मेरो परिवारको अधिकांश सदस्यले सुर्य बहादुर थापालाई असाध्यै मन पराउँछन् । तत्काल म केही गर्न सक्दिनँ । तिमी केही पनि नगर, चुप लागेर बस । फेरी जवाफमा मकेश्वर बाबुले राजा विरेन्द्रलाई यसो भने,“ सरकार म मन्त्री पदमा रहेर पनि मैले दिएको आदेश डिएफओले मान्दैन भने नैतिकताको आधारमा पनि म अब मन्त्री पदमा बसिरहन सुहाउँदैन । भोली म आफ्नो राजीनामा हजुरकहाँ पठाईदिन्छु, हजुरले स्वीकृत गरिबक्सियोस् ।” राजा विरेन्द्रले भने, प्रधानमन्त्री मार्फत राजीनामा आउनुपर्छ, तिमीले प्रोटोकल तोड्नु भएन । यस्तो सोझो मान्छे पनि रिसाउँछन् त ? न भन्दै भोली पल्ट मकेश्वर बाबुले दरबारमा राजा कहाँ राजीनामा पठाए । अनि दरबारले राजीनामाको कारण सहित स्पष्टिकरण माग्यो ।
सरकारी काम काजमा प्रधानमन्त्रीको दख्खल अन्दाजी भएकोले मन्त्री पदमा रहिरहन नैतिकताले नसुहाएको मकेश्वर बाबुले जवाफ दिए । तर, दरबारले राजीनामा स्वीकार गरेन । राजीनामा फिर्ता भयो । राजा विरेन्द्रले फेरी मकेश्वर बाबुलाई बोलाएर तिमी राजीनामा नगर, क्षेत्री क्षेत्री बीच किन लडाई गरेको भन्दै सम्झाए । राजीनामा गर्नु नै छ भने प्रधानमन्त्रीको कारण नदेखाई भाषालाई परिवर्तन गरी स्वास्थ्यको कारण देखाउँदै राजीनामा गर भनेर राजा विरेन्द्रले आदेश दिए । यदि त्यसो गरेनौं भने पञ्चायत विरोधीहरुले खेल्ने ठुलो अवसर पाउनेछन् । राजाको आदेश पश्चात मकेश्वर बाबुले राजीनामा पत्रमा भाषालाई परिमार्जन गर्दै स्वास्थ्यको अवस्था देखाई राजीनामा पठाए । राजा विरेन्द्रले त्यसपछि उक्त राजीनामा स्वीकृत गरेको थियो । मकेश्वर बाबुले राजा विरेन्द्रको सम्मानका लागि त्यसो गरेका थिए ।
राजीनामा गरेको २ दिन पछि राजा विरेन्द्रले मकेश्वर बाबुलाई खाना खानका लागि दरबार बोलाए । तिमी जस्तो इमान्दार मान्छेलाई मैले यस घटना क्रममा साथ दिन सकिन, तर यसको क्षतिपुर्ति तिमीले भविष्यमा मबाट पाउने छौ भन्दै राजा विरेन्द्रले सुनाए । अहिले तिमी काठमाण्डौमै घरमै बसेर आराम गर । जवाफमा मकेश्वर बाबुले सरकार, म यहाँ काठमाण्डौमा भाडामा किन बस्नु, मेरो घर आफ्नो छैन, बरु जनकपुरमै गएर आफ्नो घरमा आराम गर्छु भने । त्यो कुरा सुन्ने वितिकै राजा विरेन्द्र आश्चर्य चकित हुँदै तिम्रो काठमाण्डौमा घर पनि छैन भनेर सोधेका थिए । पछि हाँस्दै राजा विरेन्द्रले ल त्यसो भए तिमी जनकपुरमै गएर आराम गर ।
दुई बर्ष पछि जनताले मत हाल्ने गरी २०३८ सालमा आम चुनावको घोषणा भयो । उक्त निर्वाचनमा मकेश्वर सिंहलाई कुनै पनि हालतमा जित्न नदेऊ, उसको राजनीति नै समाप्त पार्नुपर्छ, उसले मलाई राजाको अगाडीमा नङ्गयाएको छ, भन्दै प्रधानमन्त्री सुर्य बहादुर थापाले खुन्खार एसपी रणबहादुर चन्दलाई जनकपुर पठाए । चुनाव हुनुभन्दा अघिसम्म मकेश्वर बाबु र हेमबहादुर मल्लको जित सुनिश्चित थियो । तर, एसपी रणबहादुर चन्दले मकेश्वर बाबुलाई पराजित गराई हेम बहादुर मल्ल र देवनारायण यादवलाई जिताए । त्यो कुराको पुष्टि पछि गएर कसरी भयो भने जितिसकेपछि हेम बहादुर मल्लले धनुष सागरलाई काठमाण्डौको रानी पोखरी झैं बनाउने भनेर जिर्णोद्धार गर्न लाग्दा धनुष सागरको पानी सुखाइएको थियो । पानी सुखाउने क्रममा धनुषसागरबाट मतदानको बेलामा प्रयोग गरिएका मत पेटिका सहितको बाकसहरु फेला परेको थियो ।
उक्त चुनावको परिणाम पछि मकेश्वर बाबु समाजसेवामा सक्रिय भए । १५ दिन पछि राजा विरेन्द्रले मकेश्वर बाबुलाई दरबार बोलाए । भेटघाटमा मलाई थाहा छ, तिमीले हारेको होइन, सुर्यबहादुरले तिमीलाई हराएको हो । तिमी चिन्ता नगर, १ सय २७ जना सदस्य चुन्ने क्रममा १४ वटै अञ्चलबाट २८ जना मनोनित गर्ने मेरो अधिकार छ । तिमी भोली विहानको ७ बजेको रेडियो नेपालबाट समाचार सुन्नु । तिमी अहिले घर जाउ ।
मकेश्वर बाबु काठमाण्डौमा घरमा फर्किएर भोली पल्ट समाचार सुन्दा उनी पनि मनोनित भएको समाचार प्रकाशित भयो । राष्टिूय पञ्चायतको सदस्यका लागि भएको निर्वाचनमा उनी पराजित भएपनि राजा विरेन्द्रले उनलाई मनोनयन गरेको थियो । राजनीति क्रम अगाडी वढ्दै गयो । राजा विरेन्द्रले राज्य सभा(राजाको सल्लाहकार सभा) पुनर्गठन गर्दा मकेश्वर बाबुलाई आजिवन सदस्यमा मनोनयन गरेका थिए । पञ्चायत सदस्य र राज्य सभा सदस्यको सपथ ग्रहण गरेको ६ महिना पछि मकेश्वर बाबुको स्वास्थ्यमा खरावी देखियो । उनलाई हर्टमा प्रोवलेम देखा पर्यो । जेलमा हुँदा प्रोस्टेट ग्लेन्डमा पहिले देखि नै समस्या थियो । काठमाण्डौको शिक्षण अस्पतालमा उनी भर्ना भए । राजा विरेन्द्रले दरबारका सचिवलाई जिज्ञासा गर्न अस्पताल पठाएर एउटा सन्देश के पठाए भने विदेश गएर इलाज गराउ । राजाले दरबारको उक्त सचिव मार्फत थाईलेन्डमा उपचार गराउन सन्देश पठाएका थिए । जवाफमा मसँग रुपैयाँ छैन, यहाँबाट डिस्चार्ज भएर जनकपुर जान्छु । गाउँको सम्पति बेचेर दिल्लीमा गई उपचार गराउँछु भनेर मकेश्वर बाबुले सचिवलाई सुनाए । सचिवले सोही कुरा राजा विरेन्द्रलाई गएर सुनाए । त्यसपछि फेरी सोही सचिव अस्पतालमा आई के भन्यो भने तपाईको थाईलेन्डमा अहिले सम्पुर्ण उपचार गराईन्छ र त्यसपछि तपाईको मोतियाविन्दको पनि रिपोर्टमा समस्या देखिएकोले आँखाको उपचार गर्नको लागि थाईलेन्डबाटै जापान पठाइने छ । त्यो सम्पुर्ण उपचारको खर्च राजाले आफ्नो व्यक्तिगत कोषबाट तिर्नेछन् । एक हप्ता पछाडी तपाई जाने हो, थाईलेन्डका तत्कालिन राजदुत रामचन्द्र बहादुर सिंहले सबै व्यवस्था मिलाउने छन् । थाईलेन्ड र जापानमा उनको उपचार भयो । साढे ९ लाख रुपैयाँ दरबारले उपचार खर्च बेहोरेको थियो ।
उपचार गराएर स्वदेश फर्किएपछि मकेश्वर बाबु राजा विरेन्द्रलाई धन्यवाद दिन दरबार जाँदा तिमी स्वस्थ्य भयौ, म खुशी छु, मन्त्री मण्डलको पुनर्गठन गर्ने बेलामा तिमीलाई महत्वपुर्ण मन्त्रालय दिनेछु भनेर सोचेको थिएँ, तर, तिम्रो स्वास्थ्य अवस्था राम्रो नभएकाले अब तिमी अब जनकपुर बसेर राजनीति गर भन्दै राजा विरेन्द्रले आदेश दिए । राजाको आदेश पछि उनी जनकपुर फर्किए । आफुलाई आँखाको उपचार दरबारले त गरिदियो तर आम सर्वसाधारण जनताले आँखाको उपचार कसरी गराउँलान भन्ने चिन्ता वढेपछि उनले जनकपुरमै आँखाको अस्पताल हुनुपर्छ भन्ने कुरा सोच्न थाले । त्यतिबेला जनकपुरमा भारतको उत्तर प्रदेशबाट केही डाक्टरहरु आएर शिविर चलाउने गर्थे । नेपाल रेडक्रस मार्फत उनले पहल कदमी गरेर नेपाल रेडक्रस सोसाईटी जानकी आँखा अस्पताल स्थापना गर्न लगाए ।
यता राजनीतिक परिस्थिति परिवर्तन हुँदै थियो । पञ्चायती व्यवस्था विरुद्ध आन्दोलन चर्कदै थियो । २०४६ सालको आन्दोलन हुने बेलामा उनी फेरी कांग्रेसको सदस्यता लिए । महेन्द्रनारायण निधिसँग पारिवारिक दोस्ती समेत रहेका कारण कृष्ण प्रसाद भट्टराईले ४७ सालमा उनलाई फेरी कांग्रेसको सदस्यता जनकपुरमा दिलाए । तर, दुई बर्ष पछि अब कुनै पनि पार्टीमा सदस्य नभई राजनीतिबाटै सन्यास लिने भन्दै २०४९ सालमा उनी राजनीतिबाट सन्यास लिएका थिए । राजनीतिबाट सन्यास लिए पनि उनी समाजसेवामा भने सक्रिय रहँदै गए ।
रंगभुमि मैदानका लागि राजा महेन्द्रसँगको टकराव
२०२७ साल तिर राजा महेन्द्रले दरबारको पारिवारिक खुशियालीमा उत्सव मनाईरहँदा आफ्ना ३ ज्वार्इँलाई १२÷१२ विघा जग्गा उपहार स्वरुप दिने घोषणा गरेका थिए । घोषणा भईसकेपछि तत्कालिन सम्बन्धित भुसंरक्षण विभागबाट जग्गाको खोजी गर्न लगाईयो । विभागले तराईको दुई ठाउँ र काठमाण्डौको १ ठाउँ सिफारिस गर्यो । सिरहाको मिर्चैयामा ६÷६ विघाको दुई टुक्रा, जनकपुर रंगभुमि मैदानको बारहविघा र काठमाण्डौको महाराजगंज स्थित १२ विघाको प्लट दिन मिल्ने भन्दै भुमि सुधार विभागले सिफारिस गर्यो । उक्त सिफारिस अनुसार राजा महेन्द्रले ३ वटै ज्वाईँलाई ति जग्गाहरु उपहार प्रदान गरे । जेठो ज्वाईँले काठमाण्डौमा उद्योग संचालन गर्यो, कान्छो ज्वाईँले मिर्चैयामा चिनी मिल संचालन गरे । र, माईलोले जनकपुरको रंगभुमि मैदानमा वियरको उद्योग संचालन गर्ने सोचका साथ काम अगाडी वढाउन निधो गरे ।
दरबारकै मानिसबाट मकेश्वर बाबुले उक्त कुरा थाहा पाएपछि राजा महेन्द्रका सबैभन्दा नजिकका व्यक्ति मानिने सरदार विष्णु मनि आचार्यसँग भेट गरे । आचार्यको जनकपुरमा रंगभुमि मैदानको ठिक सामुने जनकपुरमा पनि घर थियो । आचार्यले जनकपुरलाई प्रिय ठाउँ मान्थे । आचार्यको दरबारमा यतिसम्म प्रभाव थियो कि तत्कालिन प्रधानमन्त्री तुल्सी गिरी भन्दा पनि उनले भनेको कुरालाई राजा महेन्द्रले इन्कार गर्दैनथे । त्यसैले मकेश्वर बाबुले सरदार आचार्यलाई भेटेर रंगभुमि दिनु भनेको ठुलो पापको काम हुन्छ र त्यसले पछि विद्रोह पनि निम्तिन्छ, राजालाई रोक्नुस्, भनेर भने । राजा महेन्द्र जस्तो मान्छे जसको आफुले एक पटक गरिसकेको निर्णयबाट फिर्ता लिने बानी छैन, यस्तो कुरा भनेर म सजायको भागिदार हुन्न भनेर आचार्यले जवाफ दिए । त्यसो भए मलाई नै राजासँग दर्शन भेट गराईदिनुस् भनेर भनेपछि आचार्यकै पहलमा राजा महेन्द्रसँग मकेश्वर बाबुको दर्शन भेट भयो । दर्शन भेटका क्रममा मकेश्वर बाबुले यसो भने,“सरकार, जनकपुरको यो बारहविघा भनेको धार्मिक ठाउँ हो । त्यो ठाउँमा भगवान राम जानकीको विवाह हुँदा स्वयम्बर भएको ठाउँ हो । त्यो ठाउँमा ज्वाईँ साहवले कारोवार गर्ने भएपनि फलिफाप हुँदैन । र, यसले जनमानसमा पनि ठुलो विद्रोह निम्तियाउँछ ।” यति सुन्ने वित्तिकै राजा महेन्द्र रिसाए । मैले छोरा सरह ज्वाईँलाई दिईसकेको बक्सिस मैले फिर्ता लिन्न । विद्रोहको नामले मलाई तिमीले डराउन खोज्ने ? ९÷९ बर्ष जेल बसेर तिमीलाई पुगेन । सरदार बाजेको नजिकको मान्छे तिमी नभईदिएको भए अहिले तिमीलाई फेरी जेल हाल्थें । खुरुक्क यहाँबाट गईहाल भन्दै राजा महेन्द्रले आक्रोश पोखे ।
तर, राति राजाको मनमा के भयो, भोली विहान फेरी राजाले मकेश्वर बाबुलाई दरबारमा बोलाए । तिमीले भनेको कुरामा म अनावश्यक रिसाएँ । साँच्चिकै त्यो त आध्यात्मिक इतिहास बोकेको ठाउँ हो । मैले के गर्ने, भुमि सुधारमा बस्ने गोरुहरुको कारण उनीहरुले सिफारिस गरेको हो । तिमी नै भन, ज्वार्ईँलाई दिईसकेको कुरा तिमीले नै कसरी फिर्ता माग्थ्यौ, राजा महेन्द्रले भने । सरकारको आदेश भयो भने ज्वाईँ साहवलाई म कन्भिन्स गर्छु भन्दै मकेश्वर बाबुले सरदार आचार्यलाई लिएर ज्वाईँ साहवको दरबारमा पुग्नु भयो । त्यो जग्गाको ऐतिहासिक तथा धार्मिक पृष्ठभुमिबारे बताउँदा ज्वाईँ साहव त राजा भन्दा पनि बढी आक्रोशित हुनु भयो । तुरुन्त मेरो घरबाट बाहिर जानुस भनेर ज्वाईँ साहवले मकेश्वर बाबुलाई आदेश गरे । तर, ज्वाईँ साहवसँगै एक जना उनको आफन्त बुढो मान्छे पनि सँगै बसेका थिए । उनले त्यो कुराको गाम्भीर्यता र सम्वेदनशिलतालाई बुझ्दै के भने मकेश्वर सिंह बाहिर जाँदैन, बरु तिमीले पुनर्बिचार गर्नुपर्छ । धार्मिक जग्गामा गरिने कारोवारले तिमीलाई पनि फलिफाप गर्दैन । तर, त्यो बुढो आफन्तको कुरालाई पनि ज्वाईँ साहेवले मानेनन् ।
त्यसपछि १२ विघाको ठाउँमा जनकपुरमै अर्को ठाउँमा २४ विघा जग्गा छ, बरु त्यो जग्गा लिनुस भनेर मकेश्वर बाबुले प्रस्ताव गरेपछि ज्वाईँ साहेव तयार भए । अनि रत्न सागर स्थित जनकपुरको १२ विघा र कभर्ड हल नजिकको अर्को १२ विघाको प्लट दिलाइयो । यसरी अत्यन्तै बहुमुल्य सम्पदाको रुपमा रहेको रंगभुमि मैदान जोगाउन मकेश्वर बाबुको ठुलो प्रयत्न रहेको थियो । पछि गएर मकेश्वर बाबुले रंगभुमि मैदान नीजि मान्छेहरुले पनि कब्जा गर्लान कि भन्ने डरले सताएपछि त्यसको संरक्षणका लागि प्रयत्न गरे । राजा महेन्द्रलाई उनले भने,“ जनकपुर चुरोट कारखानाको लागि कलकताबाट ठुलो ठुलो मेसिन आएको छ । गेट बनाउनका लागि आएको वेलिडङ मेसिनबाट १२ विघा घेर्नका लागि ग्रिल बनाउन हजुरले आदेश दिबक्सियोस् ।” राजाले आदेश दिए । ग्रिल बन्यो । उनले आफ्नै दाई तपेश्वर सिंहलाई कन्भिन्स गरी ५ हजार इटा बराबरको मुल्य लिई, स्थानीय स्तरमा सिमेन्ट आदि सामग्रीहरु जुटाई १२ विघा मैदानको कम्पाउन्ड वाल निर्माण गर्नुका साथै त्यसमा ग्रिल लगाएका थिए ।
यति भईसकेपछि राजा महेन्द्रले मकेश्वर बाबुलाई दरबारमा बोलाउनु भयो । म राजा महेन्द्र जो कुनै निर्णय गर्दा कहिल्यै पनि गलत निर्णय नगरेको व्यक्तिबाट भएको गलत निर्णयलाई तिमीले समयमै सचेत गरायौ, तिम्रो आँट, साहस र बुद्धिमताको म प्रशंसा गर्छु । मैले पुर्व पश्चिम राजमार्ग पनि बनाएँ ।
कम्यूनिष्ट जस्तो देश रहेको सोभियत संघबाट विभिन्न पुलहरु निर्माण गर्न लगाएको छु । जग्गा सम्बन्धि यो कुरा बाहिर पब्लिकमा गयो भने नराम्रो हुन्छ । यो कुरा बाहिर सार्वजनिक नगर्नु भनेर राजा महेन्द्रले मकेश्वर बाबुसँग बाचा गराए । त्यति खेरै दरबार हुँदै गईरहेका यूवराज विरेन्द्रलाई राजा महेन्द्रले बोलाएर भने,“ छोरा, म त मुटु रोगी भएँ, म अब कति दिन छु छैन, म पश्चात तिमीले नै देश चलाउनु पर्छ । राजापाठ चलाउनु पर्छ । यो व्यक्ति मकेश्वर सिंह हो । यसलाई चिन । यी जस्ता व्यक्तिलाई कहिल्यै पनि साथ नछोड्नु । राजा जस्तो व्यक्तिलाई पनि यीनले गल्ती औंल्याए ।” त्यहाँबाट राजा महेन्द्रले चिनजान गराएको समय देखि राजा विरेन्द्रले पञ्चायती व्यवस्था रहुनजेल सम्म कुनै न कुनै पदमा राखेको थियो । राजा विरेन्द्रले उनलाई सम्मान स्वरुप राज्यसभा सदस्य, पञ्चायत सदस्य, पञ्चायत नीति तथा जाँचबुझ समिति सदस्य जस्ता पदहरुमा मनोनित गरेका थिए । राजा विरेन्द्रले मकेश्वर बाबुलाई ३ किसिमको तगमा पनि प्रदान गरेका थिए । प्रवल गोर्खा दक्षिण बाहु, शुभराज्याभिषेक पदक तथा भुकम्प पीडित पदक उनलाई नारायणहिटी राजदरबारबाट प्रदान गरिएको थियो ।
राजा ज्ञानेन्द्रको प्रस्ताव अस्वीकार
पछि राजा ज्ञानेन्द्रको शासनकालमा पनि राजा ज्ञानेन्द्रले उनलाई राजनीतिमा सक्रिय हुन भनेका थिए । जनकपुर भ्रमणमा आएको बेला राजा ज्ञानेन्द्रसँग मकेश्वर बाबुले दर्शन भेट गरेका थिए । उक्त समयमा तिमी जस्तो विकास प्रेमी मान्छे किन यति चाँडै राजनीतिबाट निस्क्रिय भएको, राजनीति गर । धार्मिक नगरी जनकपुर जस्तो ठाउँको विकास गर्न तिमी सक्रिय हुनुपर्छ भनेर भन्दा मकेश्वर बाबुले जवाफ दिए,“ सरकार म भन्दा पहिले नै मेरो एकलो छोरा र बुहारी दुवैको मृत्यु भईसकेको छ । म अब आफ्नो जिवनको सम्पुर्ण समय आफ्ना दुई नातीहरु रितेश र रुपेशलाई दिन चाहन्छु । भित्रैबाट म अब टुटिसकेको छु । अब राजनीति गर्दिन ।”
जानकी मन्दिरको ५२ विघा जग्गा बचाउन मकेश्वर बाबुको संघर्ष
 जानकी मन्दिरको ५२ विघा जग्गा यहाँका केही नेता र प्रशासनले आफ्नो नाउँमा नामसारी गराउन लागेका थिए । यो कुरा बाहिर सार्वजनिक भएपछि मकेश्वर बाबु बेंगा शिवपुरका स्थानीयवासीहरुलाई जम्मा गरी संघर्ष गर्न उक्साएका थिए । स्थानीयवासीहरुलाई घरेलु हतियार सहित प्रदर्शन गर्न लगाएका थिए । पछि नामसारी गर्न खोजेका जनकपुरका एक जना नेताले उनलाई टेलिफोन गरी तिमी पछाडी हट नत्र तिम्रो घरमै बम विस्फोट गराईदिन्छु भनेर धम्की समेत दिएका थिए । पछि दरबारलाई जानकारी गराई उनले त्यो काम रोकाउन लगाएका थिए । यति मात्र होइन जानकी मन्दिरको परिसर अहिले जति खाली छ पहिले त्यति थिएन । त्यो परिसर पनि उनले अत्यन्तै जोखिम मोलेर खाली गराएका थिए ।
जानकी आँखा अस्पतालको १ विघा १८ कठ्ठा र नेपाल अपाङ्ग संघको अहिले १९ कठ्ठा जग्गा रहेको छ । यी दुईवटै जग्गा एउटा कुट्टी अन्तरगत बाबाजीको मातहतमा थियो । तर, त्यो जग्गा कब्जा गर्नका लागि महोत्तरीका १, धनुषाका ३ र काठमाण्डौका १ जना नेता र तत्कालिन अञ्चलाधिश दामोदर शमशेरले त्यो जग्गा ६ जनाको नाउँमा नामसारी गराउने प्रपन्च रचेका थिए । त्यो कुरा मकेश्वर बाबुले थाहा पाएपछि त्यसको विरोध गर्नु भयो । त्यो ५ जना मध्ये एक जना जो जनकपुरकै थिए उनको कोठामा आई त्यो दुई ठाउँको जग्गा मध्ये एक ठाउँको जग्गा तपाई नै राख्नुस र बाँकी एक ठाउँको जग्गा हामी ५ जनाले बाँड्ने छौं भनेर प्रस्ताव गरेका थिए । तर, त्यो जग्गा लिएर मैले के गर्ने भनेर अस्विकार गर्दा त्यो जग्गामा पोखरी खनेर माछा पालन गरी राजनीति गर्न आय स्रोत पनि हुने भनेर प्रलोभन दिँदा पनि उनी तयार भएनन् । पछि राजा विरेन्द्रबाट ठाडो आदेश गर्न लगाई जग्गा नामसारी हुनबाट उनले रोक्न लगाए । तत्कालिन अञ्चलाधिश दामोदर शम्शेरलाई राजाले प्रष्ट रुपमा के आदेश दि एभने त्यो जग्गाको के कार्यमा सदुपयोग हुन्छ मकेश्वर बाबुसँग सोधेर गर्नु भनेपछि मकेश्वर बाबुले पछि त्यहाँ जानकी आँखा अस्पताल र नेपाल अपाङ्ग संघ निर्माण गर्न लगाउनु भयो ।
विकासका लागि सदैव अग्रसर
जनकपुरमा अहिले जे जति पनि पुर्वाधारहरु छन् प्रायः जसो पुर्वाधारहरु निर्माण हुनुमा मकेश्वर बाबुको ठुलो योगदान रहेको छ । ती पुर्वाधारहरु निर्माण गर्न उनले आर्थिक लगानी नगरेपनि जग्गा दाताहरुलाई खोजेर तिनीहरुलाई उत्प्रेरित गरी जग्गा दान गर्न लगाउने र ती दान गरिएको जग्गाहरुमा विद्यालय, अस्पताल जस्ता पुर्वाधारहरु निर्माण गराउन उनको ठुलो भुमिका छ । रामस्वरुप साह, रामसागर साह जस्ता जग्गा दाताहरुलाई प्रोत्साहित गरी विद्यालय, कलेज, अस्पताल निर्माण गर्न लगाएका थिए । सोही क्रममा हालको जनकपुर अञ्चल अस्पताल तथा पहिलेको जानकी पब्लिक अस्पतालको विकासको काम होस वा राराब क्याम्पस, सरस्वती नमुना उच्च माध्यमिक विद्यालय, सकलभवन कन्या माबि, बाल मन्दिर, नेपाल रेडक्रसको भवन आदिको निर्माण सहित विभिन्न मठ मन्दिर, धर्मशाला, सागरपोखरी आदिको निर्माण तथा जिर्णोद्धारमा उनको महत्वपुर्ण योगदान रहेको छ । तसर्थ राजनीतिक रुपमा जे जस्तो आस्था उनको भएपनि उनले समाजको र देशको हितका लागि लिएको अडान तथा उनका योगदानलाई आजको पुस्ताले पनि सम्झनु आवश्यक छ । मकेश्वर बाबु मात्र होइन, आधुनिक जनकपुर निर्माणमा भुमिका तथा योगदान पुर्याउने ती सम्पुर्ण अग्रज पुर्खाहरुलाई आजको पुस्ताले किन पनि स्मरण गर्न सकेको छैन भने ती महान हस्तीहरुको नाउँमा न कतै शालिक निर्माण भएको छ, न कहिँ कतै कुनै चौक वा स्मारक वा सडकको नामाकरण नै उहाँहरुको नाउँमा गरिएको छ । तसर्थ ती सम्पुर्ण महान हस्तीहरुको योगदानलाई अमर पार्नका निम्ति पनि उहाँहरुको नाउँमा विद्यालय, अस्पताल, चौक, चौराहा तथा सडकहरुको नामाकरण गरिनुपर्दछ । स्वर्गीय मकेश्वर बाबुको योगदान प्रति द एक्सक्लुसिभ पनि हार्दिक श्रद्धाञ्जली व्यक्त गर्न चाहन्छ । 
 

(स्वर्गीय मकेश्वर बाबुका नातीहरु रितेश सिंह र रुपेश सिंहसँग द एक्सक्लुसिभका सम्पादक अजय अनुरागीले गरेको कुराकानीमा आधारित)